29/9/2012
Τις πταίει;
Είναι σημαντικό ερώτημα γιατί από την απάντηση του θα βγει το συμπέρασμα για το τι πρέπει να γίνει από 'δω και πέρα.
30 χρόνια.
Αν πούμε ότι έφταιξε ότι έγινε τα τελευταία 30 χρόνια, τότε πάμε στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και στα πρώτα χρόνια ένταξης μας στην τότε ΕΟΚ. Το τι έγινε τότε το ξέρουμε. Έγιναν αθρόες προσλήψεις στο δημόσιο για να δημιουργηθεί ισχυρή εκλογική βάση, το λεγόμενο ''βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ''. Οι χρηματοδοτήσεις από τις επιδοτήσεις και τα διάφορα ''πακέτα'' είναι κοινώς αποδεκτό ότι κατασπαταλήθηκαν.
Αν πούμε λοιπόν ότι φταίνε αυτά για την σημερινή χρεοκοπία μας, τότε παραδεχόμαστε ότι φταίει το πολιτικό σύστημα, φταίμε κι εμείς οι ίδιοι γιατί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταχραστήκαμε δημόσιο χρήμα (είτε γιατί συμμετείχαμε στις προσλήψεις είτε γιατί φοροδιαφεύγαμε ή ακόμα γιατί ψηφίσαμε τα δύο κόμματα εξουσίας δεδομένου ότι και η ΝΔ ακολούθησε την ίδια πολιτική).Έτσι αυξήθηκε πολύ το δημόσιο χρέος το οποίο ευθύνεται για την χρεοκοπία μας. Το ''μαζί τα φάγαμε'' του Πάγκαλου είναι σωστό σ' αυτή την περίπτωση.Έτσι μπορεί να έχουν και δίκιο όσοι λένε ότι ''καλά μας κάνει το ΔΝΤ και η Μέρκελ΄΄.
Έτσι θα είναι σωστό το ότι ''απέτυχε το πολιτικό σύστημα'' και πολιτικά αυτό οδηγεί σε κίνδυνο την δημοκρατία γιατί η ευθύνη πέφτει στους πολιτικούς και στην κοινωνία. Ακούμε λοιπόν ότι ''φταίμε που τους ψηφίζαμε'' (δηλαδή φταίμε που ασκήσαμε το πολιτικό μας δικαίωμα). Αυτό οδηγεί την κοινωνία σε ολοκληρωτικές αντιλήψεις και σε άνοδο της ακροδεξιάς και του Νεοναζισμού.
10 χρόνια.
Αν πάμε στα τελευταία 10 χρόνια τότε αλλάζει η αιτία όσων γίνονται.. Σ' αυτή την περίπτωση μας φταίει η συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και η πολιτική της Γερμανίας. Πώς όμως γίνεται αυτό;
Στις 31/12/2001 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 145,7 δις ευρώ, από 121, 9 που ήταν το 1998. Έως τις 31/12/2009 το δημόσιο χρέος της χώρας εκτινάχθηκε στα 298,5 δις ευρώ. Με άλλα λόγια στα 8 χρόνια του ευρώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 152,8 δις ευρώ.Περισσότερο δηλαδή από το σύνολο του δημοσίου χρέους που συσσωρεύτηκε στην Ελλάδα της δραχμής από το τέλος του πολέμου μέχρι το 2001, τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. (Πηγή)
Επί πλέον και ο δανεισμός των πολιτών έφτασε περίπου στο ένα ΑΕΠ το 209. Έτσι δημιουργήθηκαν οι ''φούσκες'' (καταναλωτική, στεγαστική) με δανεικά τα οποία γίνονται κι αυτά δημόσιο χρέος μέσω της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Το εμπορικό ισοζύγιο έγινε τρομακτικά ελλειμματικό με το ευρώ:
1975-1979 ισοζύγιο +0.96
1980-1984 +0.28
1985-1989 - 1.44
1990-1994 -0.94
1995-1999 -2.92
2000-2004 -11.82
2005-2008 -12.15 (Πηγή )
Έτσι αυξήθηκε ο δημόσιος δανεισμός για να χρηματοδοτηθούν τα ελλείμματα.
Μέχρι το 2002 το χρέος ήταν εσωτερικό και σε δραχμές σε ποσοστό 80% κι έτσι όλη η σπατάλη των προηγούμενων χρόνων δεν οδήγησε την οικονομία μας στην οικτρή κατάσταση που είναι. Το χρέος ήταν εσωτερικό και όλη η παθογένεια του πολιτικού και του κοινωνικού συστήματος ήταν εσωτερικό πρόβλημα. Για παράδειγμα, ο φοροφυγάς και η διαφθορά των πολιτικών ήταν η αιτία να χάσω εγώ μέρος του εισοδήματος μου μέσω του πληθωρισμού.
Κανένας σε καμία χώρα δεν μπορούσε να πει ότι ταΐζει τους Έλληνες. Το χρέος ήταν 100% διαχειρίσιμο όπως και η οικονομία. Για την ακρίβεια η οικονομία ήταν Εθνική, δηλαδή Έλληνες αποφάσιζαν γι αυτήν.
Τα πράγματα άλλαξαν με την συμμετοχή μας στην ΟΝΕ. Ο εσωτερικός δανεισμός σε δραχμές έγινε εξωτερικός και σε ευρώ. Το εργαλείο του εσωτερικού δανεισμού απωλέσθη και αντικαταστάθηκε με τον εξωτερικό δανεισμό. (Πηγή)
Πολλοί (ακόμα και Νεοφιλελεύθεροι) οικονομολόγοι όπως ο Μ. Φρίντμαν (Πηγή), ο Κ. Κόλμερ (Πηγή) και ο Κ. Θάνος που ήταν υπουργός συντονισμού της δικτατορίας, ρίχνουν το φταίξιμο στο ευρώ. Ο Κ. Θάνος δε, φτάνει σε σημείο να υποστηρίζει ότι ο Κ. Σημίτης κατέστρεψε την Ελλάδα.
Σ' αυτή την περίπτωση παραδεχόμαστε ότι δεν φταίει το χρέος αλλά το ευρώ. Μ' αυτό η οικονομία μας δεν είναι ανταγωνιστική και οδηγούμαστε στην εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις μισθών και συντάξεων).
Η παραδοχή μίας εκ των δύο αιτιών δίνει και την λύση γι αυτά που βιώνουμε.
Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να υποστούμε ΄την εσωτερική υποτίμηση και όσα δεινά δημιουργεί η πολιτική της ΕΕ (δηλαδή της Γερμανίας) και του ΔΝΤ. Αυτό είπε και ο Σρος Καν όταν ήταν επικεφαλής του ΔΝΤ λίγες μέρες μετά την υπογραφή του πρώτου μνημόνιου:
''Το πρόβλημα του χρέους είναι τεράστιο, αλλά υπάρχει και πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Και δεν μπορεί να λύσετε το ένα χωρίς να λύσετε το άλλο. Ακόμα και αν εξαφανίζατε το χρέος με κάποιο μαγικό ραβδί, παραμένει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας - 20 έως 25% έλλειψη ανταγωνιστικότητας.
Πρέπει να λυθεί. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να γίνει με την υποτίμηση νομίσματος. Το δύσκολο πράγμα είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει, αφού έχει το ευρώ. Οτι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωζώνη είχε τεράστια οφέλη, αλλά και κάποια μειονεκτήματα. Και ένα από αυτά τα μειονεκτήματα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να κάνετε (διορθωτική) ρύθμιση μέσω υποτίμησης.
Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο. Γι' αυτό είχατε αυτή την περικοπή στους μισθούς, είναι ανάγκη να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί.'' (Πηγή)
Η κοινωνία καταστρέφεται και ο λαός βιώνει τα αποτελέσματα ενός πολέμου αλλά σε περίοδο ειρήνης. Κάθε μορφή επιχειρηματικότητας διαλύεται, η ανεργία αυξάνεται δραματικά μήνα με τον μήνα και η ύφεση είναι ανάλογη χώρας που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Οτιδήποτε θεωρούσαμε αυτονόητο (8ωρο, ασφάλιση, σύνταξη, κοινωνικές παροχές, νοσοκομειακή περίθαλψη, σχετικά φθηνό νερό και ρεύμα κλπ) τα επόμενα χρόνια θα έχουν καταργηθεί. Η Ελλάδα θα έχει στοιχεία τριτοκοσμικής χώρας με όλα τα επακόλουθα (κακή ή ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη, παιδική θνησιμότητα, μείωση προσδόκιμου ζωής, μετανάστευση, εγκληματικότητα, έλλειψη βασικών αγαθών και υπηρεσιών, τεράστια ανεργία κλπ.)
Σ' αυτή την περίπτωση υπάρχει και κίνδυνος κατάλυσης της δημοκρατίας. Εγώ λέω ότι κινδυνεύει και το έθνος. Η άκρα δεξιά και ο Νεοναζισμός θα έχουν μεγαλύτερη απήχηση για να υπάρχει αντίβαρο στην δυσαρέσκεια του κόσμου που θα υποφέρει τα πάνδεινα.
Στην δεύτερη περίπτωση παραδεχόμαστε ότι φταίει η συμμετοχή μας στο ευρώ και η πολιτική της Γερμανίας. Έτσι η λύση είναι εύλογη. Επιστρέφουμε στη δραχμή, θωρακίζουμε την οικονομία μας, την κάνουμε Εθνική και τραβάμε τον δύσκολο στην αρχή δρόμο που έχει όμως προοπτική.
Πέρα από το χρέος υπάρχει και η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας με το ευρώ. Είναι και η απώλεια του εργαλείου της υποτίμησης του νομίσματος που χάσαμε.Δεν θα χρειαζόταν να κάνουμε εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις μισθών και συντάξεων) για ν' αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Αν φύγουμε από το ευρώ, οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ θα πρέπει να μας στηρίξουν και να μας ενισχύσουν. (Πηγή) Η καταστροφολογία της δραχμής είναι απλώς προπαγάνδα και πέρα για πέρα ψεύτικη.
Δεδομένου ότι το 75% του λαού είναι υπέρ του ευρώ, φαίνεται και ποια είναι η παραδοχή του για το τι φταίει αλλά και πού οδηγούμαστε. Πού οδηγούμαστε πολιτικά, οικονομικά και σαν κοινωνία. Καταλαβαίνουμε ποιο θα είναι και το μέλλον των επόμενων γενεών και πώς θα είναι η Ελλάδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου