8/12/2012
Του Paul Krugman
Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: η Αμερική δεν αντιμετωπίζει δημοσιονομική κρίση. Αντιμετωπίζει, όμως, σε μεγάλο βαθμό άλλη μια κρίση ανεργίας.
Είναι εύκολο να μπερδευτείς για τα δημοσιονομικά την ώρα που ακους τους πάντες να μιλoύν για τον «δημοσιονομικό γκρεμό». Πράγματι, μια πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει ότι μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης πιστεύει ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα θα αυξηθεί στις ΗΠΑ αν πέσουμε από αυτόν τον γκρεμό.
Αλλά ισχύει ακριβώς το αντίθετο: ο κίνδυνος είναι ότι το έλλειμμα θα μειωθεί υπερβολικά, πολύ γρήγορα. Και οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να συμβεί αυτό είναι αμιγώς πολιτικοί. Είμαστε στα πρόθυρα να περικόψουμε δαπάνες και να αυξήσουμε τους φόρους, όχι επειδή το απαιτούν οι αγορές, αλλά επειδή οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποιούν τον εκβιασμό ως στρατηγική για ένα παζάρι και ο πρόεδρος μοιάζει έτοιμος να πιστέψει την μπλόφα τους.
Εχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία για τη διασπορά του πανικού για έλλειμμα, αλλά καμία οργανωμένη ομάδα πίεσης για την αντιμετώπιση του τρομακτικού πράγματος που συμβαίνει αυτή τη στιγμή - της μαζικής ανεργίας.
Ναι, έχουμε κάνει πρόοδο τον τελευταίο χρόνο. Αλλά η μακροπρόθεση ανεργία παραμένει σε επίπεδα που έχουμε να τα δούμε από τη Μεγάλη Υφεση: από τον Οκτώβριο, 4,9 εκατομμύρια Αμερικανοί ήταν άνεργοι για περισσότερο από έξι μήνες και 3,6 εκατομμύρια δεν είχαν δουλειά για περισσότερο από έναν χρόνο.
Οταν βλέπεις τέτοιους αριθμούς, πρέπει να σκέφτεσαι ότι βλέπεις εκατομμύρια ανθρώπινες τραγωδίες: άτομα και οικογένειες που η ζωή τους καταρρέει επειδή δεν μπορούν να βρουν δουλειά, εξανεμίζονται οι οικονομίες τους, χάνουν τα σπίτια τους και καταστρέφονται τα όνειρά τους. Και όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτό τόσο μεγαλύτερη γίνεται η τραγωδία.
Γιατί λοιπόν δεν βοηθάμε τους ανέργους; Δεν είναι επειδή δεν έχουμε τα λεφτά για να το κάνουμε. Με δεδομένο το πολύ χαμηλό κόστος δανεισμού συν τη ζημιά που κάνει η ανεργία στην οικονομία μας και στη φορολογική της βάση μπορείς να ισχυριστείς πειστικά ότι μεγαλύτερες δαπάνες για την δημιουργία θέσεων εργασίας τώρα, θα βελτιώσουν την κατάσταση των δημοσιονομικών μας μακροπρόθεσμα.
Ούτε πιστεύω ότι είναι πραγματικά ζήτημα ιδεολογίας. Ακόμα και οι Ρεπουμπλικανοί, όταν αντιτίθενται στις περικοπές των αμυντικών δαπανών, αρχίζουν αμέσως να μιλάνε για το πως τέτοιες περικοπές θα καταστρέψουν θέσεις εργασίας - και συγγνώμη, αλλά ο ισχυρισμός ότι οι κυβερνητικές δαπάνες δημιουργούν θέσεις εργασίας, αλλά μόνον αν πηγαίνουν στον Στρατό, είναι εντελώς παράλογος.
Οχι, στο τέλος δύσκολα αποφεύγεις το συμπέρασμα ότι το ζήτημα είναι ταξικό. Ανθρωποι με επιρροή στην Ουάσινγκτον δεν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Οι πιο πολλοί ούτε που ξέρουν κάποιον που να είναι άνεργος. Η δυστυχία των ανέργων απλώς δεν περνάει από το μυαλό τους - και φυσικά οι άνεργοι δεν προσλαμβάνουν λομπίστες ούτε δίνουν πολλά λεφτά στις προεκλογικές εκστρατείες.
Ετσι, η κρίση της ανεργίας συνεχίζεται και συνεχίζεται, παρ' ότι έχουμε και τις γνώσεις και τα μέσα για να τη λύσουμε. Είναι μια τεράστια και εξοργιστική τραγωδία.
Πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου