27/10/2012
Ο Α. Γεωργιάδης δήλωσε την παραμονή της συνόδου κορυφής των χωρών της ευρωζώνης:
Είναι ένα σταυροδρόμι στο οποίο θα κληθούμε να πάρουμε απόφαση όχι μόνο εμείς οι πολιτικοί αλλά θα κληθούν να πάρουν απόφαση όλοι οι πολίτες, όλοι μας. Γιατί έχει να κάνει πια με το σε σε ποια Ελλάδα θέλουμε να ζήσουμε εμείς το υπόλοιπο του βίου μας, με το σε ποια Ελλάδα θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας και με το σε ποια Ευρώπη από την άλλη πλευρά.
Έχουμε λοιπόν στο συγκεκριμένο. Η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει αυτή την κρίση κι αυτή στην ουσία θα είναι η πραγματική συζήτηση της αυριανής συνόδου κορυφής. Εάν δεν αποφασίσει αν θέλει η οικονομική ένωση που έχει γίνει μισή μέσω της ζώνης του ευρώ δεν ολοκληρωθεί και με μία πολιτική ένωση. Δηλαδή, ποιο είναι το μεγάλο κομβικό λάθος του ευρώ; Ότι έχουμε κοινό νόμισμα αλλά διαφορετικές οικονομικές πολιτικές. Αυτό τι σημαίνει; Ότι τα κράτη μεταξύ μας κινούμαστε με διαφορετικές οικονομικές ταχύτητες αλλά το κοινό νόμισμα πάνω μας δένει σε μία κοινή πορεία ενώ άλλος τρέχει και άλλος βραδύνει. Αυτό δημιουργεί πιέσεις στο φέροντα οργανισμό και τον οδηγεί στην κρίση την οποία διανύουμε.
Δύο δρόμους έχει τώρα η Ευρώπη:
Δρόμος πρώτος: να διαλύσει το ευρώ. Να πει δε γουστάρουμε άλλο ευρώ, πάμε ξανά στα εθνικά μας νομίσματα με ότι αυτό συνεπάγεται για το ευρωπαικό ΑΕΠ και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με ότι ρίσκο αυτό συνεπάγεται και από κει και πέρα ο καθένας έχει τη δική του οικονομική πολιτική, κάνει το νόμισμα όπως θέλει, το υποτιμά όπως θέλει, διαχειρίζεται το χρέος του όπως θέλει και ότι τους φωτίσει τον καθένα ο Θεός.
Υπάρχει η άλλη λογική που λέει όχι, δεν μπορούμε να διαλύσουμε το ευρώ γιατί θα έχουμε μία πτώση του ευρωπαϊκού ΑΕΠ κατά 50%, θα χαθούν δηλαδή κολοσσιαία χρήματα, θα έχουμε μία τρομακτική μείωση του βιοτικού επιπέδου συνολικά των πολιτών στις χώρες του ευρώ, αυτό δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Άρα είναι καλύτερα να δώσουμε τη μάχη μας μέσα στο ευρώ εναρμονίζοντας πια τις οικονομικές μας πολιτικές, εναρμονίζοντας το τραπεζικό μας σύστημα, εναρμονίζοντας τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας. Αυτό όμως τι σημαίνει; Τι θα πει πολιτική ένωση; Τι θα πει τραπεζική ένωση; Θα πει μία μορφή Ομοσπονδίας. Τι θα πει αυτό ανάποδα; Θα πει ότι μπαίνουμε σε μία λογική που ο ρόλος του έθνους-κράτους μειώνεται υπέρ του ρόλου της Ενώσεως.
Αυτό στην ουσία είναι αυτό που θα συζητηθεί στην αυριανή σύνοδο κορυφής. Η απάντηση εκείνων που θέλουν να ακολουθήσουν την πορεία της Ενώσεως θα είναι ελάφρυνση του χρέους τους, διαγραφή δηλαδή δημοσίου χρέους, θα είναι δικαίωμα να αναλαμβάνουν αναπτυξιακά εργαλεία όπως τα αναπτυξιακά ομόλογα έργων, ρευστότητα δηλαδή από το σύστημα, και θα είναι η ιδέα ότι παραμένουμε μαζί με άλλους που όλοι μαζί αποτελούν ένα υπολογίσιμο οικονομικό μέγεθος στην παγκόσμια οικονομία. Το αντίδωρο, γιατί τίποτα δεν υπάρχει δωρεάν σ' αυτή τη ζωή, είναι ότι πια θα θεσπίσουμε υπουργό οικονομικών της Ευρώπης ο οποίος θα ελέγχει τους προϋπολογισμούς όλων των κρατών-μελών, άρα τα τοπικά κοινοβούλια και οι εθνικές κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι μονίμως για τον πιο βασικό τομέα της εθνικής ανεξαρτησίας που είναι η οικονομία, με τις Βρυξέλλες. Θα μου πείτε ''γιατί τώρα δεν είναι;'' Είναι, αλλά όχι σε απόλυτο βαθμό. Το επόμενο βήμα θα είναι πολύ πιο δεσμευτικό. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλη λύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου