"Για όλα φταίνε οι Γερμανοί"

30/5/2014

Στο δεύτερο βιβλίο του στα γερμανικά ο Νίκος Δήμου αντιστρέφει την υστερική καμπάνια του 2010 με σύνθημα "Για όλα φταίνε οι Έλληνες" και τεκμηριώνει το γιατί τελικά "για όλα φταίνε οι Γερμανοί"!

Τα τελευταία χρόνια το ελληνικό πρόβλημα έχει προκαλέσει στη Γερμανία όχι όπως πολλοί πιστεύουν μια άπωση για την Ελλάδα, αλλά το αντίθετο, μια δίψα για την Ελλάδα, για την ακρίβεια μια σχεδόν αγωνιώδη αναζήτηση κειμένων που θα δίνουν λύσεις στο ελληνικό αίνιγμα, ερμηνείες όχι μόνο για τη δημοσιονομική αποχαλίνωση της χώρας, αλλά και για την πολιτική κουλτούρα, τη νοοτροπία και τις ιδιαιτερότητές μας. Σοφοί επί των ερμηνειών υπάρχουν στην Ελλάδα πολλοί, λίγοι όμως μπορούν να επικοινωνούν και με ένα ξένο κοινό. Έτσι η τελευταία κρίση εδραίωσε κατ’ αρχήν την επιτυχία των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Πέτρου Μάρκαρη που προσφέρουν ένα πανόραμα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, με όλες τις χάρες και τις κακίες της. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ο Νίκος Δήμου, αυτός ο χαρισματικός αποσυνάγωγος της πνευματικής μας ζωής. Πριν από δύο χρόνια ο εκλεκτός οίκος του Μονάχου Antje Kunstmann εξέδωσε το παλιό εκείνο εγχειρίδιο μιας αμείλικτης νεοελληνικής αυτογνωσίας με τίτλο «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας», ένα βιβλίο που είχε ταράξει πριν από σαράντα σχεδόν χρόνια τα νωθρά πνευματικά τενάγη στην Ελλάδα.

Γερμανικές εξιδανικεύσεις

Τώρα ο οίκος Kunstmann, μετά την εκδοτική επιτυχία του πρώτου, επανέρχεται με ένα δεύτερο τομίδιο του Νίκου Δήμου που φέρει τον τίτλο «Για όλα φταίνε οι Γερμανοί», μια μίξη παλιών και νέων κειμένων, μια διαδοχή διαλόγων του συγγραφέα με εναλλασσόμενους ξένους που ζουν ή ξανάρχονται στην Αθήνα και συζητούν για τη νεοελληνική φυσιογνωμία. Το έργο αυτό περιλαμβάνει μεταξύ άλλων δυο παλιότερα μικρά αριστουργήματα του συγγραφέα, τα κεφάλαια «Η μεταφυσική της γκρίνιας» και «Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου», για τη σχέση του Έλληνα με τη ζωή, τον θάνατο και το φως, μια συναρπαστική ανατομία της ακραίας, της απόλυτης κατάφασης της ζωής. Το βιβλίο ωστόσο αρχίζει με τρεις διαλόγους γραμμένους τώρα επί τούτου, για τις ελληνογερμανικές σχέσεις. Όπως παλιότερα ο Αλέξανδρος Σχινάς, έτσι τώρα και ο Νίκος Δήμου υπενθυμίζει τις γερμανικές ευθύνες για τη σχιζοειδή νεοελληνική ιδιοσυγκρασία, τα ταυτόχρονα συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας που ταλανίζουν την ψυχή του νέου ελληνισμού. Επειδή ήταν οι Γερμανοί που στη νεώτερη εποχή ανακάλυψαν πάλι και εξιδανίκευσαν τον αρχαίο ελληνισμό, επειδή ήταν ο φιλελληνισμός που εμφύσησε στους ταλαίπωρους και άρτι απελευθερωμένους Έλληνες των αρχών του 19ου αιώνα την απαίτηση να παίξουν τον ρόλο των απογόνων ένδοξων προγόνων.

Οι λιχουδιές της ευρωζώνης

Με ένα τόσο ισχυρό υπερεγώ είναι πολύ δύσκολο για ένα νεαρό έθνος που ανδρώνεται υπό αντίξοες συνθήκες να ξεπεράσει ψυχικά τη νηπιακή του ηλικία. Και για να μην πολυλογούμε φθάσαμε στην εποχή της ευρωζώνης, εντός της οποίας οι Έλληνες έκαναν ότι θα έκανε κι ένα μικρό παιδί που το αφήνουν από το χέρι μόνο του μέσα σ’ ένα ζαχαροπλαστείο. Θα βούταγε τη μια λιχουδιά μετά την άλλη μέχρι να το πιάσει η κοιλιά του και να το πάνε στον γιατρό. Είναι ίσως η πιο ιδιοφυής παρομοίωση που διαβάσαμε τα τελευταία χρόνια για την πορεία της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. Συνολικά το βιβλίο του Νίκου Δήμου είναι ευθύβολο αλλά όχι σκυθρωπό. Συνολικά τα βιβλία του Νίκου Δήμου λειτουργούν σαν καθαρτική παιδιά. Μια πεφωτισμένη πολιτεία θα τα επέβαλλε ως υποχρεωτικό ανάγνωσμα στα λύκεια. Αλλά είναι η πολιτεία μας πεφωτισμένη;

Πηγή Deutsche Welle

Όταν ένας συγγραφέας πάει να ερμηνεύσει φιλολογικά ένα οικονομικό πρόβλημα, τότε πέφτει σε ανοησίες. Ή τρελάθηκε ομαδικά  ένας ολόκληρος λαός (''σχιζοειδής ελληνική ιδιοσυγκρασία) ή κάτι άλλο συμβαίνει. Ή με το ευρώ ο λαός φέρθηκε σαν μικρό παιδί, ή κάτι άλλο έφταιξε.

Τουλάχιστον διευκρινίζει ότι αυτή η συμπεριφορά έγινε όταν μπήκαμε στην ευρωζώνη.Γιατί λοιπόν ''βουτούσαμε τις λιχουδιές'' όπως λέει, με το νόμισμα αυτό; Το κάναμε μόνο εμείς ή και άλλοι λαοί της ευρωζώνης;

Από τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ, άρχισε ο φθηνός δανεισμός της ΕΚΤ προς τις άλλες χώρες και την δικιά μας. Ο πολίτης μπορούσε με 60 δόσεις να πάρει αυτοκίνητο, αγορά του οποίου μέχτι τότε ήταν δύσκολη, να παίρνει δάνεια για κατανάλωση κλπ. Με την ένταξη μας στην ευρωζώνη δεν υπήρχαν τα ''εργαλεία'' για να ελέγξει το κράτος τις τράπεζες, τις εισαγωγές και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας από. Έτσι αρχίσαμε να εισάγουμε με δανεικά, προιόντα που πριν τα παράγαμε (πχ. αγροτικά) και προιόντα που πριν τα εισάγαμε σε μικρές ποσότητες (πχ. αυτοκίνητα). Το αποτέλεσμα ήταν να εκτοξευτεί το έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών (ΙΤΣ). Αυτό είχε επίπτωση στην παραγωγή μας που μειώθηκε, στην αύξηση της ανεργίας και στην αύξηση του δημοσίου χρέους.

Το κράτος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι αυτό γιατί δεσμευόταν από διάφορες συνθήκες της ΕΕ. Αυτό δεν έγινε μόνο στη χώρα μας αλλά σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Αυτός που ωφελήθηκε ήταν (και είναι) η Γερμανία η οποία είχε κάνει εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις μισθών και τιμών) με το πάγωμα των μισθών, δέκα χρόνια πριν μπει στην ευρωζώνη. Έτσι, διπλασίασε το εμπορικό πλεόνασμα από ότι ήταν με το μάρκο, από τα 500 δις στο ένα τρις ευρώ το χρόνο. Επειδή η ευρωζώνη είναι οικονομία του μηδενικού αθροίσματος, τα πλεονάσματα του ενός είναι τα ελλείμματα των άλλων. Επομένως, το πλεόνασμα της Γερμανίας είναι τα ελλείμματα των υπόλοιπων.

Για το τερατώδες εμπορικό πλεόνασμα της, η Γερμανία έχει δεχτεί δριμεία  κριτική από τις ΗΠΑ, το ΔΝΤ και από την Κομισόν. Η τελευταία μάλιστα απείλησε να της επιβάλλει πρόστιμο αν δεν το μειώσει.

Μέσα στην ευρωζώνη δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για να σταματήσει αυτή η κατρακύλα.Μέσα σε 8 χρόνια (από 1/1/2001 μέχρι 31/12/2009) το δημόσιο χρέος της Ελλάδας διπλασιάστηκε από τα 145 στα 298.5 δις ευρώ. Και δεν είναι μόνον αυτό. Το χρέος των νοικοκυριών από μηδενικό που ήταν με τη δραχμή, πήγε στα 200 δις ευρώ περίπου λόγω των διάφορων δανείων όπως τα στεγαστικά και τα καταναλωτικά. Αν προσθέσουμε και τα ανοίγματα και το χρέος των τραπεζών αλλά και των επιχειρήσεων θα δούμε ότι η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη έγινε ένας δημοσιονομικός εφιάλτης.

Το ΙΤΣ από το 1975 μέχρι το 2008 δείχνει αυτό ακριβώς.

1975-1979 ισοζύγιο +0.96
1980-1984 +0.28
1985-1989 - 1.44
1990-1994 -0.94
1995-1999 -2.92
2000-2004 -11.82
2005-2008 -12.15

Ο Γ. Στουρνάρας ΄χει δηλώσει ότι το έλλειμμα στο ΙΤΣ είναι η αιτία της υπερχρέωσης δηλαδή της αύξησης του δημοσίου χρέους. (Πηγή)

Επειδή το ευρώ είναι ισχυρό νόμισμα, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας είναι μικρή και τα προϊόντα και οι υπηρεσίες μας είναι ακριβότερα από τον ανταγωνισμό. Η λύση θα ήταν να υποτιμούσαμε το νόμισμα αλλά δεν μπορούμε επειδή έχουμε το ευρώ. Οπότε ο μόνος τρόπος αύξησης της ανταγωνιστικότητας είναι η εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις των μισθών). Αυτό είπε και ο Στρος Καν όταν ήταν επικεφαλής του ΔΝΤ λίγες μέρες μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου:

''Ακόμα και αν εξαφανίζατε το χρέος με κάποιο μαγικό ραβδί, παραμένει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας - 20 έως 25% έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Πρέπει να λυθεί. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να γίνει με την υποτίμηση νομίσματος. Το δύσκολο πράγμα είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει, αφού έχει το ευρώ. Ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωζώνη είχε τεράστια οφέλη, αλλά και κάποια μειονεκτήματα. Και ένα από αυτά τα μειονεκτήματα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να κάνετε (διορθωτική) ρύθμιση μέσω υποτίμησης. Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο. Γι' αυτό είχατε αυτή την περικοπή στους μισθούς, είναι ανάγκη να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί''. (Πηγή)

Είδαμε λοιπόν γιατί ''το μικρό παιδί βούταγε τη μια λιχουδιά μετά την άλλη μέχρι να το πιάσει η κοιλιά του και να το πάνε στον γιατρό.'' Είδαμε επίσης ότι η προπαγάνδα για ''τεμπέληδες και διεφθαρμένους Έλληνες'' και όλα όσα ακούμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είναι μακρυά από την πραγματικότητα.

Ο Γάλλος υπουργος βιομηχανίας έδωσε την διάσταση του ότι το ισχυρό ευρώ είναι πρόβλημα για την οικονομία της χώρας του:

''Εάν σημειωνόταν «μια υποτίμησή του κατά 10%, αυτό θα μας επέτρεπε να αυξήσουμε το επίπεδο της ανάπτυξής μας στο 1,2%. Αυτό θα δημιουργούσε 150.000 θέσεις απασχόλησης, θα βελτίωνε το εμπορικό μας ισοζύγιο και θα μείωνε το δημόσιο έλλειμμά μας κατά 12 δισεκατομμύρια», συνέχισε ο Μοντεμπούρ.'' (Πηγή)

Αυτός που επωφελείται είναι η Γερμανία που είναι πιο ανταγωνιστική από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Το 60% των εξαγωγών της πηγαίνουν στην ευρωζώνη. (Πηγή)

Όλα αυτά όμως είναι λεπτομέρειες για τον συγγραφέα του βιβλίου αυτού.Χαράς ευαγγέλιο γι τους Γερμανούς να συμβαδίζει με τις απόψεις τους και να κατηγορεί τους Έλληνες ένας Έλληνας. Η προπαγάνδα ότι φταίνε οι Έλληνες, μπορεί να ήταν πιστευτή το 2010, το 2011 ή το 2012. Αλλά δυστυχώς για τους προπαγανδιστές, έχουμε 2014 και τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα τώρα για τις αιτίες που χρεοκοπήσαμε και τραβάμε όσα γίνονται.

Ο σκοπός αυτής της πολιτικής είναι να οδηγηθούμε στην Ομοσπονδία της ευρωζώνης. Πρέπει να παραχωρήσουμε την εθνική κυριαρχία, πράγμα που μόνο σε συνθήκες κρίσης θα γινόταν. Αυτό είπε και ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, Γιόσκα Φίσερ:
'' H κρίση αποδείχτηκε ως κινητήρια δύναμη για αλλαγές που στοχεύουν σε περισσότερο ενοποίηση της ΕΕ. Για αυτήν την ενοποίηση, που κατά τον κ. Φίσερ είναι αναγκαία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν ακόμη το θάρρος να μιλήσουν ανοιχτά στους πολίτες τους.'' (Πηγή)

Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν κατηγόρησαν τον Β. Σόιμπλε ότι η πολιτική της Γερμανίας διλύει την ΕΕ αυτός απάντησε ότι ''"Πιστεύω ότι μια μέρα θα διαβάζουμε στα βιβλία της ιστορίας γι’ αυτήν την περίοδο που η κρίση έφερε πιο κοντά τα κράτη της Ευρώπης". (Πηγή)

Ο Χέλμουτ Σμιτ που διετέλεσε καγκελάριος της τότε Δυτικής Γερμανίας και ήταν από τους πρωτεργάτες της διεύρυνσης της τότε ΕΟΚ και της ένταξης της χώρας μας σ' αυτή, είπε ότι «εν μέρει ευθύνεται η ίδια» η Γερμανίδα καγκελάριος «για το γεγονός ότι σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν φωτογραφίες που «την απεικονίζουν με αγκυλωτό σταυρό». (Πηγή)

Όχι κύριε Δήμου, δεν φταίνε οι Γερμανοί ''που άφησαν το παιδί στο ζαχαροπλαστείο'' αλλά εμείς που δεν φεύγουμε από την ευρωζώνη.