Κ. Μίχαλος: «Το Μνημόνιο συνοδεύτηκε από τεράστια λάθη»

22/4/2013

Σε σχεδιασμό και εφαρμογή

«Το μνημόνιο συνοδεύτηκε από τεράστια λάθη, τόσο κατά το σχεδιασμό όσο και κατά την εφαρμογή του» δήλωσε ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ και του ΕΒΕΑ, Κωνσταντίνος Μίχαλος, με αφορμή την αυριανή συμπλήρωση τριών χρόνων από την υπογραφή του μνημονίου.

Ο κ. Μίχαλος στη δήλωσή του επισήμανε ότι «η βασική ευθύνη γι' αυτό ανήκει τόσο στην τρόικα που σχεδίασε και επέβαλε άκρως αντιαναπτυξιακά μέτρα για την επίτευξη της δημοσιονομικής εξυγίανσης της χώρας μας, όσο και στην κυβέρνηση Παπανδρέου που δεν ετοίμασε και παρουσίασε, ως όφειλε, στους εταίρους της ένα εθνικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και διαρθρωτικών αλλαγών. Δυστυχώς τέτοιο σχέδιο δεν υπήρξε, με αποτέλεσμα να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων η τρόικα και να υπαγορεύσει ένα άκρως λανθασμένο μείγμα πολιτικής. Η επιβολή μέτρων εξοντωτικής λιτότητας, σε μια οικονομία που ήδη από τα τέλη του 2008 βρισκόταν σε ύφεση, ήταν μαθηματικώς βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε αδιέξοδο».

Σύμφωνα με τον πρόεδρο ΚΕΕΕ και του ΕΒΕΑ, «η κατάσταση έγινε ακόμη χειρότερη στο επίπεδο της εφαρμογής. Αντί να δοθεί έμφαση στην προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών, το βάρος έπεσε στις φορολογικές αυξήσεις και στις οριζόντιες περικοπές μισθών. Αντί να μειωθεί το κράτος, με τολμηρές αποκρατικοποιήσεις και εξορθολογισμό της δημόσιας διοίκησης, φορολογούμενοι πολίτες και επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να πληρώνουν όλο και πιο ακριβά το κόστος της συντήρησής του».

«Έτσι», επισήμανε, «το Μνημόνιο όχι μόνο δεν θεράπευσε τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, αλλά επιτέθηκε και στα ελάχιστα υγιή της κύτταρα. Αντί να αντιμετωπίσει τις χρόνιες ασθένειες του δημόσιου τομέα, στράφηκε ενάντια στον ιδιωτικό τομέα με ένα θανατηφόρο συνδυασμό υπερφορολόγησης, κατάρρευσης της ζήτησης και ασφυκτικού περιορισμού της ρευστότητας. Το αποτέλεσμα ήταν να κλείσουν στο διάστημα αυτό δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και να χαθούν 900.000 θέσεις εργασίας».

Εξάλλου, ο κ. Μίχαλος ανέφερε ότι «σήμερα, μετά από μεγάλες θυσίες, η ελληνική οικονομία δείχνει να προσεγγίζει τους δημοσιονομικούς στόχους. Όμως η έξοδος από την ύφεση είναι ακόμη μακριά και η ελληνική κοινωνία έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο αντοχής.

Η αυτοκριτική δεν φτάνει. Οι εταίροι μας οφείλουν να αναγνωρίσουν έμπρακτα το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί και να προχωρήσουν σε ακόμη πιο τολμηρές κινήσεις για τη μείωση του ελληνικού χρέους. Όμως, η μεγάλη πρόκληση παραμένει στα δικά μας χέρια. Η Ελλάδα οφείλει σήμερα να εστιάσει όλες τις δυνάμεις της στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων και στην προσέλκυση νέων ιδιωτικών επενδύσεων, για τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Μόνο με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει η οικονομία να βγει από την ύφεση και θα αρχίσει σταδιακά η αποκατάσταση του επιπέδου ζωής των πολιτών. Το πολιτικό σύστημα της χώρας οφείλει, έστω και τώρα να διασφαλίσει, ότι οι θυσίες των Ελλήνων δεν θα πάνε χαμένες».

Πηγή

Οι μισές αλήθειες ισοδυναμούν με ψέμματα.
Μετά από τρία χρόνια μνημονίων με τα οποία η Γερμανία και το ΔΝΤ επέβαλλαν την εσωτερική υποτίμηση στη χώρα μας, μετά από την παραδοχή του ΔΝΤ ότι έκανε λάθος στους υπολογισμούς του, είναι ένας τρόπος χειραγώγησης της κοινής γνώμης η ήπια κριτική στα μνημόνια αλλά και ο αποπροσανατολισμός από αυτό που είναι στην πραγματικότητα αυτά, οι λόγοι που μας οδήγησαν στα μνημόνια αλλά και ο τρόπος αντιμετώπισης της ''κρίσης''.Έτσι εμφανίζονται σαν λύσεις τα μέτρα που ουσιαστικά είναι η συνέχεια των μνημονίων.

Η λεγόμενη ''λιτότητα'' είναι η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή οι μειώσεις των μισθών για ν' αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας. Γίνεται επειδή δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το ευρώ και δεν έχει σχέση αν είναι μεγάλο ή μικρό το δημόσιο χρέος. Αυτό το είπε και ο Στρος Καν όταν ήταν επικεφαλής του ΔΝΤ:
''Ακόμα και αν εξαφανίζατε το χρέος με κάποιο μαγικό ραβδί, παραμένει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας - 20 έως 25% έλλειψη ανταγωνιστικότητας.
Πρέπει να λυθεί. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να γίνει με την υποτίμηση νομίσματος. Το δύσκολο πράγμα είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει, αφού έχει το ευρώ. Ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωζώνη είχε τεράστια οφέλη, αλλά και κάποια μειονεκτήματα. Και ένα από αυτά τα μειονεκτήματα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να κάνετε (διορθωτική) ρύθμιση μέσω υποτίμησης.
Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο. Γι' αυτό είχατε αυτή την περικοπή στους μισθούς, είναι ανάγκη να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί'' (Πηγή)

Ας δούμε την κατάσταση του εμπορικού ισοζυγίου από το 1975 μέχρι το 2008:

1975-1979 ισοζύγιο +0.96
1980-1984 +0.28
1985-1989 - 1.44
1990-1994 -0.94
1995-1999 -2.92
2000-2004 -11.82
2005-2008 -12.15 (Πηγή)

Με το ευρώ η ανταγωνιστικότητα τς οικονομίας μας καταβαραθρώθηκε και το εμπορικό ισοζύγιο έγινε τραγικά ελλειμματικό. Αυτό το έλλειμμα το κράτος το ισοστάθμιζε με μεγαλύτερο δανεισμό κι έτσι το δημόσιο χρέος μέσα σε 8 χρόνια (από το 2002 μέχρι το 2009) διπλασιάστηκε από τα 145 στα 298.5 δις ευρώ () Όσα χρωστούσε η Ελλάδα ως το 2002, άλλα τόσα έφτασε να χρωστάει το 2009:

''Στις 31/12/2001 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 145,7 δις ευρώ, από 121, 9 που ήταν το 1998. Έως τις 31/12/2009 το δημόσιο χρέος της χώρας εκτινάχθηκε στα 298,5 δις ευρώ. Με άλλα λόγια στα 8 χρόνια του ευρώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 152,8 δις ευρώ. Περισσότερο δηλαδή από το σύνολο του δημοσίου χρέους που συσσωρεύτηκε στην Ελλάδα της δραχμής από το τέλος του πολέμου μέχρι το 2001, τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.'' (Πηγή)

Αν δεν είχαμε αλλάξει το νόμισμα μας το 2002 δεν θα είχαμε καμία ''κρίση''. Αν δ το αλλάζαμε το 2010 αντί να πηγαίναμε στα μνημόνια, τότε δεν θα είχε διαλυθεί η κοινωνία και το κράτος, δεν θα υπήρχε η σημερινή ανεργία και η φτώχεια και δεν θα πουλούσαμε τα πάντα.

Αυτά τα στοιχεία δεν παρατίθενται στην ανάλυση του Κ. Μίχαλου. Ας δούμε τον τρόπο αντιμετώπισης της ''κρίσης'' που προτείνει.Οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές (κυρίως οι ιδιωτικοποιήσεις) σε μία οικονομία που δεν είναι ανταγωνιστική, δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από περισσότερη ύφεση.
Ο Β. Μυνχάου στους Financial Times έχει αναφερθεί σχετικά:

''Οι συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις μπορεί να είναι χρήσιμες, αλλά ας μη γελιόμαστε. Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να λύσουν αυτό που τελικά αποτελεί κρίση στα ισοζύγια πληρωμών. Πρώτα, όμως, πρέπει να αντιμετωπιστεί η πραγματική κρίση, αντί να προσφεύγουμε στη γνωστή συζήτηση όπου ανέκαθεν οι Ευρωπαίοι προτιμούσαν να σπαταλούν τον χρόνο τους: στις θεσμικές και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Και τα δύο είναι άσχετα αναφορικά με αυτήν την κρίση...'' (Πηγή)

Η ανταγωνιστικότητα είναι για την οικονομία ότι η εθνική κυριαρχία για ένα έθνος-κράτος όπως είπε ο Κ. Κόλμερ:

''Τα φαινόμενα όμως, απατούν.Το οικονομικόν ανάλογο της  εθνικής κυριαρχίας είναι η εθνική α ν τ α γ ω ν ι σ τ ι κ ό τ η ς.  Η  φθορά της ανταγωνιστικότητος  και όχι ο υπερδανεισμός ευθύνεται διά την πτώχευσι της χώρας.'' (Πηγή)

Θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα με την εσωτερική υποτίμηση; (μείωση του μισθολογικού κόστους)
Ασφαλώς και όχι γιατί την εφαρμόζουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης πλην της Γερμανίας, όπως είπε ο Β. Μυνχάου:
''Η μείωση του κόστους ανά μονάδα εργασίας θα είναι κέρδος ανταγωνιστικό μόνο εάν δεν μπορεί να το κάνει καμία άλλη οικονομία. Εάν, όμως, η μείωση του κόστους εργασίας υπαγορεύεται ως πολιτική για όλα τα μέλη της ευρωζώνης, τότε δεν υπάρχει κανένας νικητής. Δεν μπορούμε όλοι να υποτιμούμε ταυτόχρονα. Εάν πούμε ότι η ευρωζώνη θα πρέπει να μειώσει τη μονάδα κόστους εργασίας στα επίπεδα της Γερμανίας, τότε γιατί να μη θεωρήσουμε ότι και η Γερμανία θα μειώσει εκ νέου το εργατικό της κόστος;'' (Πηγή)

Για όλα αυτά δεν είπε τίποτα ο Κ. Μίχαλος.