Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Der Standard: Ορόσημο οι ιδιωτικοποιήσεις μονάδων της ΔΕΗ


02/12/2017

Η Ελλάδα και οι διεθνείς δανειστές της ολοκλήρωσαν με επιτυχία τις συνεχιζόμενες συζητήσεις για περαιτέρω μέτρα μεταρρυθμίσεων και λιτότητας. Αυτό ανακοινώθηκε από τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο το βράδυ του Σαββάτου στην Αθήνα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες επιβεβαίωσε τη συμφωνία. "Έχουμε οριστικοποιήσει το σχέδιο της συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο (τη λεγόμενη συμφωνία επιπέδου προσωπικού)", δήλωσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην κρατική τηλεόραση. Τη Δευτέρα, οι υπουργοί οικονομικών του ευρώ θα ενημερωθούν για τα αποτελέσματα κατά τη συνάντησή τους στις Βρυξέλλες και να επιβεβαιώσουν τη συμφωνία, πρόσθεσε.

Ορόσημο

Κατά τη διάρκεια αυτών των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές της Αθήνας, επιτεύχθηκε ένα ορόσημο ιδιωτικοποίησης: τεσσάρων από τις μεγάλες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής της κρατικής εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας (ΔΕΗ) που έπρεπε να ιδιωτικοποιηθούν το 2018. Αυτό ανακοινώθηκε μετά από αρκετές ώρες διαπραγματεύσεων, από τον Υπουργό Ενέργειας κ. Γιώργο Σταθάκη την Παρασκευή το βράδυ.

Η ένωση της εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ) ανακοίνωσε απεργίες για την αποτροπή της πώλησης. "Αντιστεκόμαστε", ανέφερε στην αρχική σελίδα της ένωσης.

Στο επίκεντρο της τρέχουσας ανασκόπησης του ελληνικού προγράμματος διάσωσης υπήρξαν οι μεταρρυθμίσεις για το δικαίωμα στην απεργία, η εφαρμογή μέτρων λιτότητας στη διοίκηση και τα επισφαλή δάνεια σε τράπεζες συνολικού ύψους άνω των 100 δις ευρώ.

Το τρίτο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα από το 2010 ύψους 86 δις. ευρώ, λήγει τον Αύγουστο του 2018. Η Αθήνα ελπίζει ότι μέχρι τότε θα ανακτήσει την απαραίτητη εμπιστοσύνη στις χρηματοπιστωτικές αγορές για να μπορέσει να δανειστεί μόνη της.

Η πρωτότυπη δημοσίευση εδώ.
Διαβάστε περισσότερα »

Griechenland einigt sich mit Geldgebern


2/12/2017

Athen/Brüssel – Griechenland und seine internationalen Geldgeber haben die laufenden Beratungen zu weiteren Reform- und Sparmaßnahmen erfolgreich abgeschlossen. Dies teilte der griechische Finanzminister Euklid Tsakalotos am Samstagabend in Athen mit.

Die EU-Kommission in Brüssel bestätigte die Einigung. "Wir haben die Abfassung des Dokuments der Einigung auf technischer Ebene (das sogenannte Staff Level Agreement) abgeschlossen", sagte Tsakalotos im Staatsfernsehen. Am Montag könnten dann die Euro-Finanzminister bei ihrem Treffen in Brüssel über die Ergebnisse informiert werden und die Einigung bestätigen, fügte er hinzu.

Meilenstein

Während dieser Verhandlung Athens mit den Geldgebern war ein Meilenstein im Bereich Privatisierungen erreicht worden: Vier der wichtigsten Kraftwerke der staatlichen Elektrizitätsgesellschaft (DEI) sollen 2018 privatisiert werden. Dies gab nach mehrstündigen Verhandlungen der griechische Energieminister Giorgos Stathakis am Freitagabend bekannt.

Die Gewerkschaft der Elektrizitätsgesellschaft (GENOP DEI) kündigte Streiks an, um den Verkauf zu verhindern. "Wir leisten Widerstand", hieß es auf der Homepage der Gewerkschaft.

Im Mittelpunkt der aktuellen Kontrolle des griechischen Rettungsprogramms standen zudem Reformen beim Streikrecht, die Umsetzung von Sparmaßnahmen in der Verwaltung sowie faule Kredite bei Banken in Höhe von mehr als 100 Milliarden Euro.

Das dritte Hilfspaket für Griechenland seit 2010 in Höhe von bis zu 86 Mrd. Euro läuft im August 2018 aus. Athen hofft, bis dahin das nötige Vertrauen an den Finanzmärkten zurückgewonnen zu haben, um sich wieder eigenständig Kapital beschaffen zu können.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

50 χρόνια από την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς


3/12/2017

Η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς πριν από 50 χρόνια αποτέλεσε πραγματική επανάσταση. Πραγματοποιήθηκε στο Κέιπ Τάουν και έγινε δεκτή με μεγάλο σκεπτικισμό. Σήμερα είναι μια εγχείρηση σχεδόν ρουτίνας.

Η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς πριν από 50 χρόνια αποτέλεσε πραγματική επανάσταση στα ιατρικά χρονικά: «Στις 3 Δεκεμβρίου 1967 ο χειρούργος Κρίστιαν Μπάρναρντ κατάφερε να κάνει την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στο νοσοκομείο Groote Schuur στο Κέιπ Τάουν. Ο γιος ενός Ολλανδού ιεροκήρυκα της χριστιανικής ένωσης Heilsarmee ήταν ο πρώτος που τόλμησε να κάνει αυτό το βήμα. Η είδηση έκανε το γύρο το κόσμου και στην κυριολεξία συγκλόνισε. Ο 45χρονος τότε χειρούργος έγινε διάσημος μέσα σε μια μέρα. Η καρδιά ενός 55χρονου εμπόρου τροφίμων, ο οποίος ήταν διαβητικός, είχε υποστεί βαρύτατες βλάβες. Όταν τη νύχτα της 2ας προς 3η Δεκεμβρίου ένας 25χρονος έχασε τη ζωή του σε τροχαίο, ο Κρίστιαν Μπάρναρντ αποφάσισε να προχωρήσει στο εντυπωσιακό αυτό βήμα.

Και η αλήθεια είναι πως ο ασθενής του Λούις Γουασάνσκι φάνηκε στην αρχή να πηγαίνει καλύτερα. Ωστόσο 18 ημέρες αργότερα πέθανε εξαιτίας πνευμονικού οιδήματος.

Οι επικριτές του Μπάρναρντ του επέρριπταν πως για λόγους προσωπικού γοήτρου προέβη στην πρωτοφανή για τα δεδομένα της εποχής εγχείρηση. Στη συνέχεια πάντως ακολούθησαν πολλές ιατρικές ομάδες, οι οποίες επιχείρησαν παρόμοιες μεταμοσχεύσεις. Τρεις ημέρες μετά τη μεταμόσχευση του Μπάρναρντ, μια ομάδα γιατρών στη Νέα Υόρκη προσπάθησε να μεταμοσχεύσει μια καρδιά σε ένα έμβρυο, το οποίο όμως λίγες ώρες αργότερα πέθανε.


Εγχείρηση ρουτίνας από το 1980

Ο Κρίστιαν Μπάρναρντ, ο οποίος πέθανε το 2001, έγινε αφορμή για να ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσο είναι ηθικά αποδεκτή η μεταμόσχευση οργάνων. Η καρδιά είχε μια ιδιαίτερη σημασία. Δεν ήταν σαν τα υπόλοιπα όργανα. Για τους πιστούς θεωρούνταν η «κατοικία» της ψυχής.

Ωστόσο μετά την πρώτη εγχείρηση ξεκίνησε ένας πραγματικός μαραθώνιος. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1968 σε όλο τον κόσμο 66 ασθενείς είχαν υποβληθεί σε μεταμόσχευση καρδιάς. Πολλοί από αυτούς κατάφερναν να ζήσουν μόνο μερικές ημέρες ή εβδομάδες.

Η εγχείρηση κατάφερε να γίνει εγχείρηση ρουτίνας τη δεκαετία του 1980, όταν ακολουθήθηκε μια διαφορετική θεραπεία σχετικά με τις αντιδράσεις που προκαλούσε η μεταμόσχευση στον ασθενή.

Σήμερα, οι λίστες αναμονής μοσχεύματος είναι πολύ μεγάλες και το 10% των ασθενών δεν καταφέρνει να επιβιώσει μετά την επέμβαση. Ωστόσο, σύμφωνα με το Γερμανικό Ίδρυμα Μεταμοσχεύσεων Οργάνων, τα δυο τρίτα των ασθενών καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα πέντε χρόνια. Στη Γερμανία γίνονται κάθε χρόνο 300 μεταμοσχεύσεις καρδιάς.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Χαιρετίζουν οι Βρυξέλλες τη συμφωνία Αθήνας-Θεσμών


3/12/2017

Η χθεσινή συμφωνία στην Αθήνα μεταξύ των επικεφαλής των θεσμών και κυβέρνησης, στο πλαίσιο της τρίτης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος, έγινε δεκτή με ικανοποίηση από Ευρωπαίους αξιωματούχους στις Βρυξέλλες.

Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις χαιρέτισε τη συμφωνία σε υπηρεσιακό επίπεδο «που επετεύχθη πριν το Eurogroup της Δευτέρας» και χαρακτήρισε την εξέλιξη «καλά νέα για την Ελλάδα και την Ευρώπη». Για «εξαιρετικά νέα» από την Αθήνα έκανε λόγο και ο Ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος επισήμανε ότι η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο στέλνει ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης προς τους επενδυτές»

Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Ευρωπαϊκοί Θεσμοί αναφέρουν, μεταξύ άλλων, ότι η τεχνική συμφωνία θα υποβληθεί στο Eurogroup, προσθέτοντας ότι οι ελληνικές αρχές σκοπεύουν να υλοποιήσουν τα απαραίτητα προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης το συντομότερο δυνατόν. Ο Πιέρ Μοσκοβισί θα ενημερώσει τη Δευτέρα το Εurogroup για τη συμφωνία της Αθήνας, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης θα την χαιρετίσουν και θα καλέσουν την κυβέρνηση να προχωρήσει στην υλοποίηση των προαπαιτούμενων της τρίτης αξιολόγησης.


Η επόμενη δόση απόθεμα για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές

Ανώτερος αξιωματούχος της ευρωζώνης, ανάφερε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες, ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετήσει τις προαπαιτούμενες δράσεις με δύο πακέτα αποφάσεων, ένα πριν τα Χριστούγεννα και ένα στις αρχές Ιανουαρίου. Στόχος είναι στις 11 Ιανουαρίου, το Euro Working Group να διαπιστώσει την τήρηση των δεσμεύσεων από ελληνικής πλευράς, ώστε στο Εurogroup στις 22 Ιανουαρίου να κλείσει και πολιτικά η αξιολόγηση, ενώ θα έχουν μεσολαβήσει και οι επικυρώσεις της συμφωνίας από ορισμένα εθνικά κοινοβούλια χωρών της Ευρωζώνης.

Αναφορικά με την επόμενη δόση, θα εκταμιευθεί με βάση τον προγραμματισμό που έχει γίνει στα μέσα Φεβρουαρίου, ενώ μέχρι τότε θα καθοριστεί και το ακριβές ποσό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου θα κρατηθεί ως απόθεμα ενόψει της μόνιμης εξόδου της Ελλάδας στις αγορές μετά τη λήξη του προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Athens 1944: Britain’s dirty secret


30/11/2014

By Ed Vulliamy and Helena Smith

When 28 civilians were killed in Athens, it wasn’t the Nazis who were to blame, it was the British. Ed Vulliamy and Helena Smith reveal how Churchill’s shameful decision to turn on the partisans who had fought on our side in the war sowed the seeds for the rise of the far right in Greece today

“I can still see it very clearly, I have not forgotten,” says Títos Patríkios. “The Athens police firing on the crowd from the roof of the parliament in Syntagma Square. The young men and women lying in pools of blood, everyone rushing down the stairs in total shock, total panic.”

And then came the defining moment: the recklessness of youth, the passion of belief in a justice burning bright: “I jumped up on the fountain in the middle of the square, the one that is still there, and I began to shout: “Comrades, don’t disperse! Victory will be ours! Don’t leave. The time has come. We will win!”

“I was,” he says now, “profoundly sure, that we would win.” But there was no winning that day; just as there was no pretending that what had happened would not change the history of a country that, liberated from Adolf Hitler’s Reich barely six weeks earlier, was now surging headlong towards bloody civil war.

Even now, at 86, when Patríkios “laughs at and with myself that I have reached such an age”, the poet can remember, scene-for-scene, shot for shot, what happened in the central square of Greek political life on the morning of 3 December 1944.

This was the day, those 70 years ago this week, when the British army, still at war with Germany, opened fire upon – and gave locals who had collaborated with the Nazis the guns to fire upon – a civilian crowd demonstrating in support of the partisans with whom Britain had been allied for three years.

The crowd carried Greek, American, British and Soviet flags, and chanted: “Viva Churchill, Viva Roosevelt, Viva Stalin’” in endorsement of the wartime alliance.

Twenty-eight civilians, mostly young boys and girls, were killed and hundreds injured. “We had all thought it would be a demonstration like any other,” Patríkios recalls. “Business as usual. Nobody expected a bloodbath.”

Britain’s logic was brutal and perfidious: Prime minister Winston Churchill considered the influence of the Communist Party within the resistance movement he had backed throughout the war – the National Liberation Front, EAM – to have grown stronger than he had calculated, sufficient to jeopardise his plan to return the Greek king to power and keep Communism at bay. So he switched allegiances to back the supporters of Hitler against his own erstwhile allies.

There were others in the square that day who, like the 16-year-old Patríkios, would go on to become prominent members of the left. Míkis Theodorakis, renowned composer and iconic figure in modern Greek history, daubed a Greek flag in the blood of those who fell. Like Patríkios, he was a member of the resistance youth movement. And, like Patríkios, he knew his country had changed. Within days, RAF Spitfires and Beaufighters were strafing leftist strongholds as the Battle of Athens – known in Greece as the Dekemvriana – began, fought not between the British and the Nazis, but the British alongside supporters of the Nazis against the partisans. “I can still smell the destruction,” Patríkios laments. “The mortars were raining down and planes were targeting everything. Even now, after all these years, I flinch at the sound of planes in war movies.”

And thereafter Greece’s descent into catastrophic civil war: a cruel and bloody episode in British as well as Greek history which every Greek knows to their core – differently, depending on which side they were on – but which remains curiously untold in Britain, perhaps out of shame, maybe the arrogance of a lack of interest. It is a narrative of which the millions of Britons who go to savour the glories of Greek antiquity or disco-dance around the islands Mamma Mia-style, are unaware.

The legacy of this betrayal has haunted Greece ever since, its shadow hanging over the turbulence and violence that erupted in 2008 after the killing of a schoolboy by police – also called the Dekemvriana – and created an abyss between the left and right thereafter.

“The 1944 December uprising and 1946-49 civil war period infuses the present,” says the leading historian of these events, André Gerolymatos, “because there has never been a reconciliation. In France or Italy, if you fought the Nazis, you were respected in society after the war, regardless of ideology. In Greece, you found yourself fighting – or imprisoned and tortured by – the people who had collaborated with the Nazis, on British orders. There has never been a reckoning with that crime, and much of what is happening in Greece now is the result of not coming to terms with the past.”

Before the war, Greece was ruled by a royalist dictatorship whose emblem of a fascist axe and crown well expressed its dichotomy once war began: the dictator, General Ioannis Metaxas, had been trained as an army officer in Imperial Germany, while Greek King George II – an uncle of Prince Philip, Duke of Edinburgh – was attached to Britain. The Greek left, meanwhile, had been reinforced by a huge influx of politicised refugees and liberal intellectuals from Asia Minor, who crammed into the slums of Pireaus and working-class Athens.

Both dictator and king were fervently anti-communist, and Metaxas banned the Communist Party, KKE, interning and torturing its members, supporters and anyone who did not accept “the national ideology” in camps and prisons, or sending them into internal exile. Once war started, Metaxas refused to accept Mussolini’s ultimatum to surrender and pledged his loyalty to the Anglo-Greek alliance. The Greeks fought valiantly and defeated the Italians, but could not resist the Wehrmacht. By the end of April 1941, the Axis forces imposed a harsh occupation of the country. The Greeks – at first spontaneously, later in organised groups – resisted.

But, noted the British Special Operations Executive (SOE): “The right wing and monarchists were slower than their opponents in deciding to resist the occupation, and were therefore of little use.”

Britain’s natural allies were therefore EAM – an alliance of left wing and agrarian parties of which the KKE was dominant, but by no means the entirety – and its partisan military arm, ELAS.

There is no overstating the horror of occupation. Professor Mark Mazower’s book Inside Hitler’s Greece describes hideous bloccos or “round-ups” – whereby crowds would be corralled into the streets so that masked informers could point out ELAS supporters to the Gestapo and Security Battalions – which had been established by the collaborationist government to assist the Nazis – for execution. Stripping and violation of women was a common means to secure “confessions”. Mass executions took place “on the German model”: in public, for purposes of intimidation; bodies would be left hanging from trees, guarded by Security Battalion collaborators to prevent their removal. In response, ELAS mounted daily counterattacks on the Germans and their quislings. The partisan movement was born in Athens but based in the villages, so that Greece was progressively liberated from the countryside. The SOE played its part, famous in military annals for the role of Brigadier Eddie Myers and “Monty” Woodhouse in blowing up the Gorgopotomas viaduct in 1942 and other operations with the partisans – andartes in Greek.

By autumn 1944, Greece had been devastated by occupation and famine. Half a million people had died – 7% of the population. ELAS had, however, liberated dozens of villages and become a proto-government, administering parts of the country while the official state withered away. But after German withdrawal, ELAS kept its 50,000 armed partisans outside the capital, and in May 1944 agreed to the arrival of British troops, and to place its men under the officer commanding, Lt Gen Ronald Scobie.

On 12 October the Germans evacuated Athens. Some ELAS fighters, however, had been in the capital all along, and welcomed the fresh air of freedom during a six-day window between liberation and the arrival of the British. One partisan in particular is still alive, aged 92, and is a legend of modern Greece.


In and around the European parliament in Brussels, the man in a Greek fisherman’s cap, with his mane of white hair and moustache, stands out. He is Manolis Glezos, senior MEP for the leftist Syriza party of Greece.

Glezos is a man of humbling greatness. On 30 May 1941, he climbed the Acropolis with another partisan and tore down the swastika flag that had been hung there a month before. He was arrested by the Gestapo in 1942, was tortured and as a result suffered from tuberculosis. He escaped and was re-arrested twice – the second time by collaborators. He recalls being sentenced to death in May 1944, before the Germans left Athens – “They told me my grave had already been dug”. Somehow he avoided execution and was then saved from a Greek courtmartial’s firing squad during the civil war period by international outcry led by General de Gaulle, Jean-Paul Sartre and the Archbishop of Canterbury, the Rev Geoffrey Fisher.”

Seventy years later, he is an icon of the Greek left who is also hailed as the greatest living authority on the resistance. “The English, to this day, argue that they liberated Greece and saved it from communism,” he says. “But that is the basic problem. They never liberated Greece. Greece had been liberated by the resistance, groups across the spectrum, not just EAM, on 12 October. I was there, on the streets – people were everywhere shouting: ‘Freedom!’ we cried, Laokratia! – ‘Power to the People!’”

The British duly arrived on 18 October, installed a provisional government under Georgios Papandreou and prepared to restore the king. “From the moment they came,” recalls Glezos, “the people and the resistance greeted them as allies. There was nothing but respect and friendship towards the British. We had no idea that we were already giving up our country and our rights.” It was only a matter of time before EAM walked out of the provisional government in frustration over demands that the partisans demobilise. The negotiations broke down on 2 December.

Official British thinking is reflected in War Cabinet papers and other documents kept in the Public Record Office at Kew. As far back as 17 August 1944, Churchill had written a “Personal and Top Secret” memo to US president Franklin Roosevelt to say that: “The War Cabinet and Foreign Secretary are much concerned about what will happen in Athens, and indeed Greece, when the Germans crack or when their divisions try to evacuate the country. If there is a long hiatus after German authorities have gone from the city before organised government can be set up, it seems very likely that EAM and the Communist extremists will attempt to seize the city.”

But what the freedom fighters wanted, insists Glezos “was what we had achieved during the war: a state ruled by the people for the people. There was no plot to take over Athens as Churchill always maintained. If we had wanted to do that, we could have done so before the British arrived.” During November, the British set about building the new National Guard, tasked to police Greece and disarm the wartime militias. In reality, disarmament applied to ELAS only, explains Gerolymatos, not to those who had collaborated with the Nazis. Gerolymatos writes in his forthcoming book, The International Civil War, about how “in the middle of November, the British started releasing Security Battalion officers… and soon some of them were freely walking the streets of Athens wearing new uniforms... The British army continued to provide protection to assist the gradual rehabilitation of the former quisling units in the Greek army and police forces.” An SOE memo urged that “HMG must not appear to be connected with this scheme.”

In conversation, Gerolymatos says: “So far as ELAS could see, the British had arrived, and now some senior officers of the Security Battalions and Special Security Branch [collaborationist units which had been integrated into the SS] were seen walking freely in the streets. Athens in 1944 was a small place, and you could not miss these people. Senior British officers knew exactly what they were doing, despite the fact that the ordinary soldiers of the former Security Battalions were the scum of Greece”. Gerolymatos estimates that 12,000 Security Battalionists were released from Goudi prison during the uprising to join the National Guard, and 228 had been reinstated in the army.

Any British notion that the Communists were poised for revolution fell within the context of the so-called Percentages Agreement, forged between Churchill and Soviet Commissar Josef Stalin at the code-named “Tolstoy Conference” in Moscow on 9 October 1944. Under the terms agreed in what Churchill called “a naughty document”, southeast Europe was carved up into “spheres of influence”, whereby – broadly – Stalin took Romania and Bulgaria, while Britain, in order to keep Russia out of the Mediterranean, took Greece. The obvious thing to have done, argues Gerolymatos, “would have been to incorporate ELAS into the Greek army. The officers in ELAS, many holding commissions in the pre-war Greek army, presumed this would happen – like De Gaulle did with French communists fighting in the resistance: ‘France is liberated, now let’s go and fight Germany!’

“But the British and the Greek government in exile decided from the outset that ELAS officers and men would not be admitted into the new army. Churchill wanted a showdown with the KKE so as to be able to restore the king. Churchill believed that a restoration would result in the return of legitimacy and bring back the old order. EAM-ELAS, regardless of its relationship to the KKE, represented a revolutionary force, and change.”

Meanwhile, continues Gerolymatos: “The Greek communists had decided not to try to take over the country, as least not until late November/early December 1944. The KKE wanted to push for a left-of-centre government and be part of it, that’s all.” Echoing Glezos, he says: “If they had wanted a revolution, they would not have left 50,000 armed men outside the capital after liberation – they’d have brought them in.”

“By recruiting the collaborators, the British changed the paradigm, signalling that the old order was back. Churchill wanted the conflict,” says Gerolymatos. “We must remember: there was no Battle for Greece. A large number of the British troops that arrived were administrative, not line units. When the fighting broke out in December, the British and the provisional government let the Security Battalions out of Goudi; they knew how to fight street-to-street because they’d done it with the Nazis. They’d been fighting ELAS already during the occupation and resumed the battle with gusto.”

The morning of Sunday 3 December was a sunny one, as several processions of Greek republicans, anti-monarchists, socialists and communists wound their way towards Syntagma Square. Police cordons blocked their way, but several thousand broke through; as they approached the square, a man in military uniform shouted: “Shoot the bastards!” The lethal fusillade – from Greek police positions atop the parliament building and British headquarters in the Grande Bretagne hotel – lasted half an hour. By noon, a second crowd of demonstrators entered the square, until it was jammed with 60,000 people. After several hours, a column of British paratroops cleared the square; but the Battle of Athens had begun, and Churchill had his war.

Manolis Glezos was sick that morning, suffering from tuberculosis. “But when I heard what had happened, I got off my sick bed,” he recalls. The following day, Glezos was roaming the streets, angry and determined, disarming police stations. By the time the British sent in an armoured division he and his comrades were waiting.

“I note the fact,” he says, “that they would rather use those troops to fight our population than German Nazis!” By the time British tanks rolled in from the port of Pireaus, he was lying in wait: “I remember them coming up the Sacred Way. We were dug in a trench. I took out three tanks,” he says. “There was much bloodshed, a lot of fighting, I lost many very good friends. It was difficult to strike at an Englishman, difficult to kill a British soldier – they had been our allies. But now they were trying to destroy the popular will, and had declared war on our people”.

At battle’s peak, Glezos says, the British even set up sniper nests on the Acropolis. “Not even the Germans did that. They were firing down on EAM targets, but we didn’t fire back, so as not [to harm] the monument.”

On 5 December, Lt Gen Scobie imposed martial law and the following day ordered the aerial bombing of the working-class Metz quarter. “British and government forces,” writes anthropologist Neni Panourgia in her study of families in that time, “having at their disposal heavy armament, tanks, aircraft and a disciplined army, were able to make forays into the city, burning and bombing houses and streets and carving out segments of the city… The German tanks had been replaced by British ones, the SS and Gestapo officers by British soldiers.” The house belonging to actor Mimis Fotopoulos, she writes, was burned out with a portrait of Churchill above the fireplace.

“I recall shouting slogans in English, during one battle in Koumoundourou Square because I had a strong voice and it was felt I could be heard,” says poet Títos Patríkios as we talk in his apartment. “‘We are brothers, there’s nothing to divide us, come with us!’ That’s what I was shouting in the hope that they [British troops] would withdraw. And right at that moment, with my head poked above the wall, a bullet brushed over my helmet. Had I not been yanked down by Evangelos Goufas[another poet], who was there next to me, I would have been dead.”


He can now smile at the thought that only months after the killing in the square he was back at school, studying English on a British Council summer course. “We were enemies, but at the same time friends. In one battle I came across an injured English soldier and I took him to a field hospital. I gave him my copy of Robert Louis Stevenson’s Kidnapped which I remember he kept.”

It is illuminating to read the dispatches by British soldiers themselves, as extracted by the head censor, Capt JB Gibson, now stored at the Public Record Office. They give no indication that the enemy they fight was once a partisan ally, indeed many troops think they are fighting a German-backed force. A warrant officer writes: “Mr Churchill and his speech bucked us no end, we know now what we are fighting for and against, it is obviously a Hun element behind all this trouble.” From “An Officer”: “You may ask: why should our boys give their lives to settle Greek political differences, but they are only Greek political differences? I say: no, it is all part of the war against the Hun, and we must go on and exterminate this rebellious element.”

Cabinet papers at Kew trace the reactions in London: a minute of 12 December records Harold Macmillan, political advisor to Field Marshal Alexander, returning from Athens to recommend “a proclamation of all civilians against us as rebels, and a declaration those found in civilian clothes opposing us with weapons were liable to be shot, and that 24 hours notice should be given that certain areas were to be wholly evacuated by the civilian population” – ergo, the British Army was to depopulate and occupy Athens. Soon, reinforced British troops had the upper hand and on Christmas Eve Churchill arrived in the Greek capital in a failed bid to make peace on Christmas Day.

“I will now tell you something I have never told anyone,” says Manolis Glezos mischievously. On the evening of 25 December Glezos would take part in his most daring escapade, laying more than a ton of dynamite under the hotel Grande Bretagne, where Lt Gen Scobie had headquartered himself. “There were about 30 of us involved. We worked through the tunnels of the sewerage system; we had people to cover the grid-lines in the streets, so scared we were that we’d be heard. We crawled through all the shit and water and laid the dynamite right under the hotel, enough to blow it sky high.

“I carried the fuse wire myself, wire wound all around me, and I had to unravel it. We were absolutely filthy, covered [in excrement] and when we got out of the sewerage system I remember the boys washing us down. I went over to the boy with the detonator; and we waited, waited for the signal, but it never came. Nothing. There was no explosion. Then I found out: at the last minute EAM found out that Churchill was in the building, and put out an order to call off the attack. They’d wanted to blow up the British command, but didn’t want to be responsible for assassinating one of the big three.”

At the end of the Dekemvriana, thousands had been killed; 12,000 leftists rounded up and sent to camps in the Middle East. A truce was signed on 12 February, the only clause of which that was even partially honoured was the demobilisation of ELAS. And so began a chapter known in Greek history as the “White Terror”, as anyone suspected of helping ELAS during the Dekemvriana or even Nazi occupation was rounded up and sent to a gulag of camps established for their internment, torture, often murder – or else repentance, as under the Metaxas dictatorship.

Títos Patríkios is not the kind of man who wants the past to impinge on the present. But he does not deny the degree to which this history has done just that – affecting his poetry, his movement, his quest to find “le mot juste”. This most measured and mild-mannered of men would spend years in concentration camps, set up with the help of the British as civil war beckoned. With imprisonment came hard labour, and with hard labour came torture, and with exile came censorship. “The first night on Makronissos [the most infamous camp] we were all beaten very badly.

“I spent six months there, mostly breaking stones, picking brambles and carrying sand. Once, I was made to stand for 24 hours after it had been discovered that a newspaper had published a letter describing the appalling conditions in the camp. But though I had written it, and had managed to pass it on to my mother, I never admitted to doing so and throughout my time there I never signed a statement of repentance.”

Patríkios was among the relatively fortunate; thousands of others were executed, usually in public, their severed heads or hanging bodies routinely displayed in public squares. His Majesty’s embassy in Athens commented by saying the exhibition of severed heads “is a regular custom in this country which cannot be judged by western European standards”.

The name of the man in command of the “British Police Mission” to Greece is little known. Sir Charles Wickham had been assigned by Churchill to oversee the new Greek security forces – in effect, to recruit the collaborators. Anthropologist Neni Panourgia describes Wickham as “one of the persons who traversed the empire establishing the infrastructure needed for its survival,” and credits him with the establishment of one of the most vicious camps in which prisoners were tortured and murdered, at Giaros.

From Yorkshire, Wickham was a military man who served in the Boer War, during which concentration camps in the modern sense were invented by the British. He then fought in Russia, as part of the allied Expeditionary Force sent in 1918 to aid White Russian Czarist forces in opposition to the Bolshevik revolution. After Greece, he moved on in 1948 to Palestine. But his qualification for Greece was this: Sir Charles was the first Inspector General of the Royal Ulster Constabulary, from 1922 to 1945.

The RUC was founded in 1922, following what became known as the Belfast pogroms of 1920-22, when Catholic streets were attacked and burned. It was, writes the historian Tim Pat Coogan, “conceived not as a regular police body, but as a counter-insurgency one… The new force contained many recruits who joined up wishing to be ordinary policemen, but it also contained murder gangs headed by men like a head constable who used bayonets on his victims because it prolonged their agonies.”

As the writer Michael Farrell found out when researching his book Arming the Protestants, much material pertaining to Sir Charles’s incorporation of these UVF and Special Constabulary militiamen into the RUC has been destroyed, but enough remains to give a clear indication of what was happening. In a memo written by Wickham in November 1921, before the formation of the RUC, and while the partition treaty of December that year was being negotiated, he had addressed “All County Commanders” as follows: “Owing to the number of reports which has been received as to the growth of unauthorised loyalist defence forces, the government have under consideration the desirability of obtaining the services of the best elements of these organisations.”

Coogan, Ireland’s greatest and veteran historian, stakes no claim to neutrality over matters concerning the Republic and Union, but historical facts are objective and he has a command of those that none can match. We talk at his home outside Dublin over a glass of whiskey appositely called “Writer’s Tears”.

“It’s the narrative of empire,” says Coogan, “and, of course, they applied it to Greece. That same combination of concentration camps, putting the murder gangs in uniform, and calling it the police. That’s colonialism, that’s how it works. You use whatever means are necessary, one of which is terror and collusion with terrorists. It works.

“Wickham organised the RUC as the armed wing of Unionism, which is something it remained thereafter,” he says. “How long was it in the history of this country before the Chris Patten report of 1999, and Wickham’s hands were finally prised off the police? That’s a hell of a long piece of history – and how much suffering, meanwhile?”

The head of MI5 reported in 1940 that “in the personality and experience of Sir Charles Wickham, the fighting services have at their elbow a most valuable friend and counsellor”. When the intelligence services needed to integrate the Greek Security Battalions – the Third Reich’s “Special Constabulary” – into a new police force, they had found their man.


Greek academics vary in their views on how directly responsible Wickham was in establishing the camps and staffing them with the torturers. Panourgia finds the camp on Giaros – an island which even the Roman Emperor Tiberius decreed unfit for prisoners – to have been Wickham’s own direct initiative. Gerolymatos, meanwhile, says: “The Greeks didn’t need the British to help them set up camps. It had been done before, under Metaxas.” Papers at Kew show British police serving under Wickham to be regularly present in the camps.

Gerolymatos adds: “The British – and that means Wickham – knew who these people were. And that’s what makes it so frightening. They were the people who had been in the torture chambers during occupation, pulling out the fingernails and applying thumbscrews.” By September 1947, the year the Communist Party was outlawed, 19,620 leftists were held in Greek camps and prisons, 12,000 of them in Makronissos, with a further 39,948 exiled internally or in British camps across the Middle East. There exist many terrifying accounts of torture, murder and sadism in the Greek concentration camps – one of the outrageous atrocities in postwar Europe. Polymeris Volgis of New York University describes how a system of repentance was introduced as though by a “latter-day secular Inquisition”, with confessions extracted through “endless and violent degradation”.

Women detainees would have their children taken away until they confessed to being “Bulgarians” and “whores”. The repentance system led Makronissos to be seen as a “school” and “National University” for those now convinced that “Our life belongs to Mother Greece,’ in which converts were visited by the king and queen, ministers and foreign officials. “The idea”, says Patríkios, who never repented, “was to reform and create patriots who would serve the homeland.”

Minors in the Kifissa prison were beaten with wires and socks filled with concrete. “On the boys’ chests, they sewed name tags”, writes Voglis, “with Slavic endings added to the names; many boys were raped”. A female prisoner was forced, after a severe beating, to stand in the square of Kastoria holding the severed heads of her uncle and brother-in-law. One detainee at Patras prison in May 1945 writes simply this: “They beat me furiously on the soles of my feet until I lost my sight. I lost the world.”

Manolis Glezos has a story of his own. He produces a book about the occupation, and shows a reproduction of the last message left by his brother Nikos, scrawled on the inside of a beret. Nikos was executed by collaborators barely a month before the Germans evacuated Greece. As he was being driven to the firing squad, the 19-year-old managed to throw the cap he was wearing from the window of the car. Subsequently found by a friend and restored to the family, the cap is among Glezos’s most treasured possessions.

Scribbled inside, Nikos had written: “Beloved mother. I kiss you. Greetings. Today I am going to be executed, falling for the Greek People. 10-5-44.”

Nowhere else in newly liberated Europe were Nazi sympathisers enabled to penetrate the state structure – the army, security forces, judiciary – so effectively. The resurgence of neo-fascism in the form of present-day far-right party Golden Dawn has direct links to the failure to purge the state of right-wing extremists; many of Golden Dawn’s supporters are descendants of Battalionists, as were the “The Colonels” who seized power in 1967.

Glezos says: “I know exactly who executed my brother and I guarantee they all got off scot-free. I know that the people who did it are in government, and no one was ever punished.” Glezos has dedicated years to creating a library in his brother’s honour. In Brussels, he unabashedly asks interlocutors to contribute to the fund by popping a “frango” (a euro) into a silk purse. It is, along with the issue of war reparations, his other great campaign, his last wish: to erect a building worthy of the library that will honour Nikos. “The story of my brother is the story of Greece,” he says.

There is no claim that ELAS, or the Democratic Army of Greece which replaced it, were hapless victims. There was indeed a “Red Terror” in response to the onslaught, and on the retreat from Athens, ELAS took some 15,000 prisoners with them. “We did some killing,” concedes Glezos, “and some people acted out of revenge. But the line was not to kill civilians.”

In December 1946, Greek prime minister Konstantinos Tsaldaris, faced with the probability of British withdrawal, visited Washington to seek American assistance. In response, the US State Department formulated a plan for military intervention which, in March 1947, formed the basis for an announcement by President Truman of what became known as the Truman Doctrine, to intervene with force wherever communism was considered a threat. All that had passed in Greece on Britain’s initiative was the first salvo of the Cold War.

Glezos still calls himself a communist. But like Patríkios, who rejected Stalinism, he believes that communism, as applied to Greece’s neighbours to the north, would have been a catastrophe. He recalls how he even gave Nikita Khrushchev, the Soviet leader who would de-Stalinise the Soviet Union “an earful about it all”. The occasion arose when Khrushchev invited Glezos – who at the height of the Cold War was a hero in the Soviet Union, honoured with a postage stamp bearing his image – to the Kremlin. It was 1963 and Khrushchev was in talkative mood. Glezos wanted to know why the Red Army, having marched through Bulgaria and Romania, stopped at the Greek border. Perhaps the Russian leader could explain.

“He looked at me and said, ‘Why?’

“I said: ‘Because Stalin didn’t behave like a communist. He divided up the world with others and gave Greece to the English.’ Then I told him what I really thought, that Stalin had been the cause of our downfall, the root of all evil. All we had wanted was a state where the people ruled, just like our [then] government in the mountains, where you can still see the words ‘all powers spring from the people and are executed by the people’ inscribed into the hills. What they wanted, and created, was rule by the party.”

Khrushchev, says Glezos, did not openly concur. “He sat and listened. But then after our meeting he invited me to dinner, which was also attended by Leonid Brezhnev [who succeeded Khrushchev in 1964] and he listened for another four and a half hours. I have always taken that for tacit agreement.”


For Patríkios, it was not until the Soviet invasion of Hungary in 1956, that the penny dropped: a line had been drawn across the map, agreed by Churchill and Stalin. “When I saw the west was not going to intervene [during the Budapest uprising] I realised what had happened – the agreed ‘spheres of influence’. And later, I understood that the Dekemvriana was not a local conflict, but the beginning of the Cold War that had started as a warm war here in Greece.”

Patríkios returned to Athens as a detainee “on leave” and was eventually granted a passport in 1959. Upon procuring it, he immediately got on a ship to Paris where he would spend the next five years studying sociology and philosophy at the Sorbonne. “In politics there are no ethics,” he says, “especially imperial politics.”

It’s the afternoon of 25 January 2009. The tear gas that has drenched Athens – a new variety, imported from Israel – clears. A march in support of a Bulgarian cleaner, whose face has been disfigured in an acid attack by neo-fascists, has been broken up by riot police after hours of street-fighting.

Back in the rebel-held quarter of Exarcheia, a young woman called Marina pulls off her balaclava and draws air. Over coffee, she answers the question: why Greece? Why is it so different from the rest of Europe in this regard – the especially bitter war between left and right? “Because,” she replies, “of what was done to us in 1944. The persecution of the partisans who fought the Nazis, for which they were honoured in France, Italy, Belgium or the Netherlands – but for which, here, they were tortured and killed on orders from your government.”

She continues: “I come from a family that has been detained and tortured for two generations before me: my grandfather after the Second World War, my father under the Junta of the colonels – and now it could be me, any day now. We are the grandchildren of the andartes, and our enemies are Churchill’s Greek grandchildren.”

“The whole thing”, spits Dr Gerolymatos, “was for nothing. None of this need have happened, and the British crime was to legitimise people whose record under occupation by the Third Reich put them beyond legitimacy. It happened because Churchill believed he had to bring back the Greek king. And the last thing the Greek people wanted or needed was the return of a de-frocked monarchy backed by Nazi collaborators. But that is what the British imposed, and it has scarred Greece ever since.”

“All those collaborators went into the system,” says Manilos Glezos. “Into the government mechanism – during and after the civil war, and their sons went into the military junta. The deposits remain, like malignant cells in the system. Although we liberated Greece, the Nazi collaborators won the war, thanks to the British. And the deposits remain, like bacilli in the system.”

But there is one last thing Glezos would like to make clear. “You haven’t asked: ‘Why do I go on? Why I am doing this when I am 92 years and two months old?’ he says, fixing us with his eyes. “I could, after all, be sitting on a sofa in slippers with my feet up,” he jests. “So why do I do this?”

He answers himself: “You think the man sitting opposite you is Manolis but you are wrong. I am not him. And I am not him because I have not forgotten that every time someone was about to be executed, they said: ‘Don’t forget me. When you say good morning, think of me. When you raise a glass, say my name.’ And that is what I am doing talking to you, or doing any of this. The man you see before you is all those people. And all this is about not forgetting them.”

Timeline: the battle between left and right
Late summer 1944 German forces withdraw from most of Greece, which is taken over by local partisans. Most of them are members of ELAS, the armed wing of the National Liberation Front, EAM, which included the Communist KKE party

October 1944 Allied forces, led by General Ronald Scobie, enter Athens, the last German-occupied area, on 13 October. Georgios Papandreou returns from exile with the Greek government

2 December 1944 Rather than integrate ELAS into the new army, Papandreou and Scobie demand the disarmament of all guerrilla forces. Six members of the new cabinet resign in protest

3 December 1944 Violence in Athens after 200,000 march against the demands. More than 28 are killed and hundreds are injured. The 37-day Dekemvrianá begins. Martial law is declared on 5 December

January/February 1945 Gen Scobie agrees to a ceasefire in exchange for ELAS withdrawal. In February the Treaty of Varkiza is signed by all parties. ELAS troops leave Athens with 15,000 prisoners

1945/46 Right-wing gangs kill more than 1,100 civilians, triggering civil war when government forces start battling the new Democratic Army of Greece (DSE), mainly former ELAS soldiers

1948-49 DSE suffers a catastrophic defeat in the summer of 1948, with nearly 20,000 killed. In July 1949 Tito closes the Yugoslav border, denying DSE shelter. Ceasefire signed on 16 October 1949

21 April 1967 Right-wing forces seize power in a coup d’état. The junta lasts until 1974. Only in 1982 are communist veterans who had fled overseas allowed to return to Greece

A group of Greek historians writes concerning this article. It was reported that British troops opened fire on the Greek demonstrators from the Grande Bretagne hotel in Athens on December 3 1944. The hotel was British military headquarters, but the fire from it could also have come from Greek police. We also said that the Greek anti-Nazi resistance, ELAS/EAM, agreed not to oppose the landing of British troops in May 1944. The historians point out that the agreement was formalised at Caserta in September.

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα »

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Οι Ιταλοί απεργούν κατά της σύνταξης στα 67


2/12/20172017

Το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο Cgil καλεί σε κινητοποιήσεις κατά της κυβερνητικής απόφασης για ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης τα 67 από το 2019 και εξής.

Το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο Cgilαπεργεί σήμερα, οργανώνοντας πορείες και συγκεντρώσεις στις κύριες πόλεις της Ιταλίας: στο Τορίνο, τη Ρώμη, το Μπάρι, το Παλέρμο της Σικελίας και το Κάλιαρι της Σαρδηνίας.

Αιτία της κινητοποίησης είναι η απόφαση της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Πάολο Τζεντιλόνι να αυξήσει το  όριο ηλικίας για τη συνταξιοδότηση στα 67, αρχίζοντας από το 2019.

Σε σχέση με ότι ισχύει μέχρι σήμερα, οι Ιταλοί θα βγαίνουν στην σύνταξη έξι μήνες αργότερα. Μετά από τις διαμαρτυρίες των συνδικάτων, η κυβέρνηση απέκλεισε από το νέο αυτό μέτρο δεκαπέντε κατηγορίες εργαζομένων. Όσους εργάζονται στα λεγόμενα «βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα».


Δεν αρκούν οι κυβερνητικές παραχωρήσεις

Η Σουζάνα Καμούσσο, επικεφαλής του ιταλικού κεντροαριστερού συνδικάτου θεωρεί ότι οι παραχωρήσεις αυτές δεν αρκούν. «Η κυβέρνηση μας λέει συνέχεια ότι υπάρχει οικονομική ανάκαμψη, αλλά δεν είναι σε θέση να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις στους  εργαζόμενους και στους συνταξιούχους. Σε όσους δηλαδή μέχρι τώρα έχουν κάνει και τις μεγαλύτερες θυσίες», δηλώνει η Ιταλίδα συνδικαλίστρια. Και προσθέτει ότι στη Γερμανία η συγκεκριμένη αύξηση του ορίου ηλικίας για σύνταξη στα 67 θα ισχύσει μόλις από το 2030.

Η σημερινή κινητοποίηση του Cgil στηρίζεται από τις δυνάμεις της ιταλικής αριστεράς και σύμφωνα με πολλά στελέχη του συνδικάτου, η σημερινή θα είναι μόνον η πρώτη μιας σειράς μαζικών διαμαρτυριών. Στόχος είναι να  μπορέσουν να αυξηθούν και οι εγγραφές  των νέων (που είναι, στην πλειοψηφία τους, εποχικοί εργαζόμενοι) από την στιγμή που ο κύριος κορμός των μελών των ιταλικών συνδικάτων αποτελείται πλέον από συνταξιούχους. Η κυβέρνηση Τζεντιλόνι πάντως επιμένει ότι, δεδομένης της κατάστασης, σε ό,τι αφορά το θέμα των συντάξεων έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Από που θα προέλθουν τα κεφάλαια για το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο;


1/12/2017

Στις οικονομικές της σελίδες η Frankfurter Allgemeine Zeitung φιλοξενεί άρθρο με τίτλο «Η ευρωζώνη επιστρέφει στην ανάπτυξη», στο οποίο επισημαίνεται: «Πρόσω ολοταχώς για την ευρωπαϊκή οικονομία, εν μέρει και λόγω της ΕΚΤ. Η ανεργία ωστόσο παραμένει σε υψηλά επίπεδα. (…) Είναι θετικό ότι όλες οι οικονομίες της ευρωζώνης βρίσκονται σε ανοδική τροχιά. Ακόμα και η Ελλάδα, που απειλούνταν για καιρό από χρεοκοπία, δείχνει να εξέρχεται πια της οικονομικής κρίσης. Τόσο ο νέος δανεισμός όσο και η ανεργία μειώνονται. Μετά από ύφεση ετών, το 2018 αναμένεται ανάπτυξη 2,5% στην Ελλάδα».

H Süddeutsche Zeitung παρατηρεί με αφορμή τα σχέδια της Κομισιόν για την δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φιλοδοξεί να μετατρέψει τον ΕΜΣ σε Νομισματικό Ταμείο. Σε προσχέδιο εγγράφου της Κομισιόν, που έχει στη διάθεσή της η εφημερίδα αναφέρεται ότι "το ΕΝΤ θα μπορούσε μελλοντικά να στηρίξει πολιτικές πρωτοβουλίες για να διασφαλίσει μια σταθεροποίηση στην Ευρωζώνη". Η διαδικασία σταθεροποίησης προορίζεται για χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Οι οικονομολόγοι μιλούν για ασύμμετρα σοκ. Σε περίπτωση, για παράδειγμα, κλυδωνισμών της ιρλανδικής οικονομίας λόγω Brexit ή οικονομικής κρίσης στην Ισπανία λόγω της Καταλονίας, οι άλλες χώρες-μέλη θα είναι σε θέση να προσφέρουν βοήθεια. Το ερώτημα είναι ωστόσο από που θα προέλθουν τα κεφάλαια. Και ποιος θα αποφασίζει εν τέλει αν πρόκειται για ένα ασύμμετρο σοκ ή για οικονομικά προβλήματα για τα οποία ευθύνεται αποκλειστικά το εν λόγω κράτος».

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Αποτράπηκαν άλλες 360 παράνομες αφίξεις στη Γερμανία από την Ελλάδα


1/12/2017

Εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών αναφέρει ότι από τις 12 Νοεμβρίου και στο πλαίσιο των συνοριακών ελέγχων απετράπησαν άλλες 360 παράνομες αφίξεις στη Γερμανία από την Ελλάδα.

Σύμφωνα με την εκπρόσωπο του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών από προχθές Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου, έχουν εγκατασταθεί δύο Έλληνες αστυνομικοί στο αεροδρόμιο του Μονάχου και άλλοι δυο σε αυτό της Φρανκφούρτης. Όπως διευκρινίζει οι Έλληνες αστυνομικοί έχουν ρόλο παρατηρητή, όπως προφανώς και οι Γερμανοί αστυνομικοί σύνδεσμοι που έχουν τοποθετηθεί σε ελληνικά αεροδρόμια και συγκεκριμένα σε εκείνα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Σε γραπτή της απάντηση προς τη Deutsche Welle η εκπρόσωπος επισημαίνει ότι στόχος της αποστολής -που είναι απόρροια γερμανικής πρωτοβουλίας- είναι να αποκτήσουν οι Έλληνες αστυνομικοί «άμεση εικόνα από την πρακτική υλοποίηση των συνοριακών ελέγχων στη Γερμανία. Κατόπιν επιθυμίας της ελληνικής πλευράς η αποστολή περιορίζεται χρονικά καταρχήν μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου του 2017». Στο σημείο αυτό η εκπρόσωπος επαναλαμβάνει ότι οι Έλληνες αστυνομικοί έχουν αμιγώς συμβουλευτικό ρόλο και δεν πραγματοποιούν δικούς τους ελέγχους.


Επιμένει στα στοιχεία το υπ. Εσωτερικών

Πάντως η εντατικοποίηση των ελέγχων στα γερμανικά αεροδρόμια σε πτήσεις από την Ελλάδα συνεχίζει να αποδίδει. Σύμφωνα με νεότερα προσωρινά στοιχεία που έθεσε το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών στη διάθεση της Deutsche Welle, από τις 12 Νοεμβρίου οπότε και τέθηκε σε ισχύ η παράταση των συνοριακών ελέγχων εντοπίστηκαν σε γερμανικά αεροδρόμια καθώς και στα αεροδρόμια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης άλλες 360 περιπτώσεις ανθρώπων που ταξίδευαν ή επιχείρησαν να ταξιδέψουν χωρίς νόμιμα ταξιδιωτικά έγγραφα.

Κληθείσα να σχολιάσει τις δηλώσεις Τόσκα ο οποίος ουσιαστικά αμφισβήτησε τα στοιχεία που δημοσιοποίησε την περασμένη εβδομάδα το υπ. Εσωτερικών στο Βερολίνο, η εκπρόσωπος παρέπεμψε εκ νέου στους ίδιους αριθμούς, σύμφωνα με τους οποίους από τις αρχές του χρόνου μέχρι και το Νοέμβριο καταγράφηκαν σε γερμανικά αεροδρόμια περισσότερες από 1.000 παράνομες αφίξεις από την Ελλάδα.

Πηγή Deutsche Welle 
Διαβάστε περισσότερα »

Οι υποψήφιοι για τη θέση του προέδρου της ευρωζώνης


1/12/2017

Αισιοδοξία για την επίτευξη τεχνικής συμφωνίας μεταξύ των επικεφαλής των θεσμών και της ελληνικής κυβέρνησης για την τρίτη αξιολόγηση, εξέφρασε σήμερα στις Βρυξέλλες ανώτερος αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Οι συζητήσεις στην Αθήνα προχωρούν σημειώνοντας πρόοδο «ελπίζω ότι μέχρι τη συνεδρίαση της Δευτέρας, οι δύο πλευρές θα έχουν φτάσει σε μια συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο», ανάφερε ο αξιωματούχος, ο οποίος διευκρίνισε πως αυτό δεν σημαίνει ότι ολοκληρώνεται και η αξιολόγηση.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, μετά τη συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο η ελληνική πλευρά θα πρέπει να υλοποιήσει τις περίπου 100 προαπαιτούμενες δράσεις αυτής της συμφωνίας. Ένα πακέτο προαπαιτούμενων αναμένει ότι θα υλοποιηθεί πριν από τα Χριστούγεννα, ενώ το δεύτερο τις πρώτες μέρες του επόμενου έτους. Ο ίδιος βλέπει το πολιτικό κλείσιμο της αξιολόγησης στη συνεδρίαση του Εurogroup στις 22 Ιανουαρίου και την εκταμίευση της δόσης στα μέσα Φεβρουαρίου. Αυτό είναι το χρονοδιάγραμμα, αυτή τη φορά όλα εξελίσσονται εξαιρετικά ομαλά, ανέφερε ο αξιωματούχος.


 Οι υποψήφιοι για τη θέση του προέδρου της ευρωζώνης

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στη συνεδρίαση της Δευτέρας οι υπουργοί της ευρωζώνης θα εκλέξουν με ψηφοφορία τον επόμενο πρόεδρο του Εurogroup, o οποίος στις 13 Ιανουαρίου θα διαδεχθεί τον απερχόμενο Γερούν Ντέϊσελμπλουμ για τα επόμενα 2,5 χρόνια.

Υποψήφιοι για τη θέση είναι οι υπουργοί οικονομικών της Πορτογαλίας, της Σλοβακίας, της Λετονίας και του Λουξεμβούργου.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Τούρκοι επενδύουν σε ελληνικά ακίνητα


30/11/2017

Όλο και περισσότεροι Τούρκοι αγοράζουν ακίνητα στην Ελλάδα. Ρεπορτάζ του γερμανικού ραδιοσταθμού DLF από τη Ρόδο δείχνει ότι για πολλούς Τούρκους η Ελλάδα αποτελεί πλέον ασφαλές επενδυτικό λιμάνι.

Το ενδιαφέρον των Τούρκων για ελληνικά ακίνητα είναι μεγάλο. Οι λόγοι ποικίλλουν και οφείλονται είτε στην πολιτική αστάθεια στην Τουρκία, είτε στις ανησυχίες για τη σταθερότητα της τουρκικής λίρας, είτε απλά στο γεγονός ότι η Ελλάδα αρέσει πολύ στους Τούρκους.

Η Σιμπέλ Αρσικαλίν, μεσίτρια στη Ρόδο, θεωρεί ότι Τούρκοι είναι καλοί πελάτες: «Όταν έρχονται σε μας, λένε ότι θέλουν να κάνουν μια καλή επένδυση. Δεν έχουν σχηματίσει σαφή εικόνα για το πόσο μεγάλο θέλουν να είναι το ακίνητο ή ποια περιοχή το προτιμούν. Προτεραιότητα για αυτούς είναι η ίδια η επένδυση, γιατί εδώ τα χρήματά τους είναι ασφαλή. Το ζητούμενο για αυτούς είναι τα κεφάλαιά τους να πιάσουν τόπο».

Οι εύποροι Τούρκοι δεν επενδύουν μόνο στη Ρόδο, αλλά και στη Μύκονο ή την ανατολική Αττική. Σύμφωνα με μεσιτικά γραφεία στην Αθήνα, υπάρχουν πολλοί Τούρκοι γιατροί, δικηγόροι και επιχειρηματίες που αγοράζουν ακίνητα σε προάστια της Αττικής, όπως η Γλυφάδα. Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο κάθε ξένος που αγοράζει ακίνητο 250.000 ευρώ και πάνω αποκτά άδεια παραμονής.


«Φοβούνται να επενδύσουν πλέον στην Τουρκία»

Κατά την άποψη της νεαρής μεσίτριας από τη Ρόδο, οι Τούρκοι επενδύουν σε ελληνικά ακίνητα επειδή δεν αισθάνονται πια ασφαλείς στην χώρα τους. Για τον συμβολαιογράφο Δημήτριο Γιώρτσο, επίτιμο πρόξενο της Γερμανίας στη Ρόδο, το ενδιαφέρον των Τούρκων έχει και οικονομικά κίνητρα: «Οι ενδιαφερόμενοι από τα μικρασιατικά παράλια επενδύουν εδώ γιατί φοβούνται να συνεχίσουν τις επενδύσεις στην Τουρκία. Συχνά αναζητούν μικρά ξενοδοχεία και μικρές επιχειρήσεις. Έχουμε αναλάβει τη διαδικασία τέτοιων αγοραπωλησιών».

Η Ρόδος έχει ωστόσο και άλλα πλεονεκτήματα για τους Τούρκους επενδυτές εκτός από τη γεωγραφική εγγύτητα στην πατρίδα τους. Όπως και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα διαθέτει κτηματολόγιο. Κατά την άποψη του Έλληνα συμβολαιογράφου, ακόμα και η έγκριση του ελληνικού υπουργείου Άμυνας που απαιτείται για ορισμένες αγοραπωλησίες δεν αποτελεί πρόβλημα. «Επειδή η Ρόδος βρίσκεται κοντά στα τουρκικά παράλια χρειάζεται ειδική άδεια από το υπουργείο Άμυνας, για την οποία υπολογίζουμε περίπου δύο μήνες. Η διαδικασία ωστόσο είναι τυπική. Μέχρι σήμερα δεν είχαμε αρνητική απάντηση. Που σημαίνει ότι οι Τούρκοι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επενδύσουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Και νομίζω ότι το κάνουν με ευχαρίστηση», επισημαίνει.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Συμφωνία για το κόστος του Brexit;


29/11/2017

Επισήμως η βρετανική κυβέρνηση και η ΕΕ δεν επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει συμφωνία σχετικά με το κόστος του Brexit. Ωστόσο ασφαλείς δημοσιογραφικές πληροφορίες κάνουν λόγο για την τελική ευθεία.

Η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε ότι υπάρχει τελική συμφωνία με την ΕΕ όσον αφορά το κόστος εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Παρόμοια ήταν και η αντίδραση του επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της ΕΕ για το Brexit Μισέλ Μπαρνιέ , ο οποίος αμφισβήτησε ότι υπάρχει μια τελική συμφωνία. «Εργαζόμαστε πάνω στο θέμα, δεν έχουμε καταλήξει» δήλωσε σήμερα  στο Βερολίνο χωρίς ωστόσο να πει περισσότερα. Αντίθετα τα βρετανικά μέσα μετέδιδαν ότι Λονδίνο και Βρυξέλλες φαίνεται να τα έχουν βρει στο θέμα των οικονομικών υποχρεώσεων της Βρετανίας.

Ασφαλείς πληροφορίες και από τις δύο πλευρές, τις οποίες δημοσιεύουν οι FT και η Telegraph, συγκλίνουν στο ό,τι η βρετανική πλευρά συναινεί με τους αρχικούς υπολογισμούς των Βρυξελλών βάση των οποίων, το μερίδιο της Βρετανίας στον τρέχοντα κοινοτικό προϋπολογισμό, έως το 2020, ανέρχεται σε 100 δισεκατομμύρια λίρες. Αφαιρώντας τις επιστροφές (Rebate) και τα κοινοτικά κονδύλια που λαμβάνει το Λονδίνο, η  καθαρή βρετανική συνεισφορά στον προϋπολογισμό ανέχεται στα 60 δισεκατομμύρια λίρες. Η Τερέζα Μέι, θα προτείνει μεταξύ 50 και 55 δις ευρώ, έως την επόμενη Δευτέρα που λήγει η προθεσμία, η οποία έχει δοθεί από την ομάδα Μπαρνιέ για να ξαναρχίσει η διαπραγμάτευση.


Εκκρεμή ζητήματα

Η βρετανική πλευρά, θα θέσει όρο διεύρυνσης των διαπραγματεύσεων ώστε να περιλαμβάνουν και το μελλοντικό εμπορικό καθεστώς. Αν και οι επικεφαλής των δύο ομάδων και η Ντάουνινγκ Στριτ, τηρούν σιγή ιχθύος, οι ομάδες ετοιμάζουν πυρετωδώς τις ανακοινώσεις τους που θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν έως την 4η Δεκεμβρίου. Η μεθοδολογία, για το πως δηλαδή θα καταβάλλονται τα χρήματα, θα προταθεί από την Βρετανίδα Πρωθυπουργό πριν από την κρίσιμη για το  Brexit Σύνοδο Κορυφής στις 14 και 15 Δεκεμβρίου.

Εκκρεμούν φυσικά τα δύο άλλα προαπαιτούμενα των Βρυξελλών: η τακτοποίηση των Ευρωπαίων πολιτών που ζουν κι εργάζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και το συνοριακό πρόβλημα στην Ιρλανδία. Η κυβέρνηση του Δουβλίνου, η οποία παρά τρίχα ξέφυγε από τις εκλογές- αστραπή, απειλεί με βέτο την διαπραγμάτευση αν δεν εγγυηθεί η Βρετανία τα ανοιχτά σύνορα.

Το Δουβλίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι σε αυτή τη φάση βέτο δεν μπορεί να τεθεί από καμιά χώρα. Απώτερος στόχος είναι να εξασφαλίσει τη στήριξη των 27 σε ένα θέμα που είναι σαφέστατα διακρατικό. Όπως μάλιστα σχολίασε ο Ιρλανδός πρώην Πρωθυπουργός, Μπέρτι Αχέρν, αν τα βρουν στα οικονομικά όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Τέλος για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία


29/11/2017

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, ολοκληρώνει σήμερα το έργο του εκδίδοντας την τελευταία του απόφαση. Υπήρξε μια μοναδική περίπτωση στα διεθνή ποινικά δεδομένα.

161 κατηγορούμενοι, σχεδόν 11.000 ημέρες ακροαματικής διαδικασίας, έξι φορές επιβολή της ανώτατης ποινής: ισόβια. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο των ΗΕ είναι ένα δικαστήριο μαμούθ. Σήμερα θα εκδώσει την τελευταία του απόφαση. Τον Ιούλιο 1998 στη Ρώμη 120 κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησαν σύμβαση για τη σύσταση – για πρώτη φορά στην ιστορία – ενός μόνιμου διεθνούς ποινικού δικαστηρίου. Η σύμβαση αυτή τέθηκε σε ισχύ τον Ιούλιο 2002.

Η διεθνής κοινότητα είχε αποτύχει στον πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (1992-1995) και δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον κύκλο αίματος. Επρόκειτο για τα χειρότερα εγκλήματα σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά το 1945. Η γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα είχε συγκλονίσει τη διεθνή κοινή γνώμη.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ήταν το πρώτο διεθνές δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου στην Ευρώπη μετά το 1945. Τότε κανείς δεν πίστευε πως οποιοσδήποτε θα μπορούσε να καταδικαστεί. Παρόλα αυτά η ιστορία εξελίχθηκε διαφορετικά. Ο πρώην ηγέτης των Σέρβων Ράντοβαν Κάρατζιτς παραδόθηκε το 2008 στη Χάγη και το 2016 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 40 χρόνων. Ο αρχηγός των Σερβοβοσνίων Ράτκο Μλάντιτς συνελήφθη το 2011. Οι δικαστές μόλις την προηγούμενη εβδομάδα του επέβαλαν ισόβια.


Όργανο της Δύσης…

Σήμερα κανείς πλέον δεν βρίσκεται στον κατάλογο των καταζητούμενων του δικαστηρίου των ΗΕ. Οι 84 δικαστικές αποφάσεις αφορούν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς υπεύθυνους ειδεχθών εγκλημάτων. Κανείς από τους καταδικασθέντες δεν κατάφερε να καλυφθεί πίσω από οποιαδήποτε ασυλία.

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του δικαστηρίου είναι ότι κατάφερε να αλλάξει το διεθνές ποινικό δίκαιο και αναγνώρισε τη σεξουαλική βία ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Μέχρι τότε τα σεξουαλικά εγκλήματα θεωρούνταν παράπλευρες συνέπειες, λέει ο επικεφαλής εισαγγελέας Σέρζ Μπράμετς. Το 70% των αδικημάτων αφορούσαν και σεξουαλικά εγκλήματα.

Οι δίκες στη Χάγη αφορούσαν τους κύριους υπαίτιους. Το δικαστήριο κατάφερε να λειτουργήσει μόνο μετά από μεγάλες πολιτικές πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ που υποχρέωσαν τη Σερβία να συνεργαστεί.

Στη Σερβία βέβαια ο πρώην στρατηγός Μλάντιτς θεωρείται ήρωας και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο όργανο της Δύσης. Η τελευταία απόφαση των δικαστών σήμερα, 29 Νοεμβρίου, αφορά έξι Κροάτες της Βοσνίας, πρώην πολιτικούς και στρατιωτικούς. Απειλούνται με ποινή κάθειρξης 25 χρόνων.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

«Οι Έλληνες δεν νιώθουν την ανάκαμψη»


28/11/2017

Ο γερμανικός Τύπος επισημαίνει ότι η κοινωνική κρίση στην Ελλάδα διατηρείται παρά την οικονομική ανάκαμψη. Επίσης σχολιάζεται η προωθούμενη κατάργηση της υποχρεωτικής εφαρμογής της Σαρία για τους μουσουλμάνους στη χώρα.

Ο γερμανικός Τύπος στρέφει για άλλη μια φορά την προσοχή του στην ελληνική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα με αφορμή την επιστροφή των εκπροσώπων των θεσμών στην Αθήνα ώστε να προετοιμαστεί το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.

Σε ανάλυσή της με τίτλο «Οι Έλληνες δεν νιώθουν την ανάκαμψη» η Frankfurter Rundschau παρατηρεί ότι οι έλεγχοι των θεσμών για την πορεία υλοποίησης των συμφωνηθέντων μέτρων «διεξάγονται αυτή τη φορά με διαφορετικούς οιωνούς». Το δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας της Φρανκφούρτης επισημαίνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από ό,τι αναμενόταν «και αυτό ισχύει τόσο για το σύνολο της οικονομίας όσο και στο δημοσιονομικό πεδίο», σημειώνει η FR, παραπέμποντας σε πρόσφατη συνέντευξη του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι η οικονομική βοήθεια που θα αντλήσει τελικά η Ελλάδα θα είναι αισθητά κάτω από το ανώτατο όριο των 86 δις ευρώ του τρίτου δανειακού προγράμματος.

Το δημοσίευμα επισημαίνει την αισθητή βελτίωση των οικονομικών δεικτών της Ελλάδας και την επιδίωξη της ελληνική κυβέρνησης να επανέλθει στις κεφαλαιαγορές μετά τη λήξη του προγράμματος τον Αύγουστο του 2018.


Η κοινωνική κρίση συνεχίζεται

Ωστόσο παρά την εικόνα ανάκαμψης στην Ελλάδα, η εφημερίδα παρατηρεί ότι «η κοινωνική κρίση σε καμία περίπτωση δεν έχει ξεπεραστεί. Βεβαίως η Ελλάδα επωφελείται από την τάση ανάκαμψης στην ευρωζώνη. Με αισθητή καθυστέρηση πραγματοποιείται και εκεί η στροφή που έχουν ήδη κατορθώσει άλλες χώρες. (…) Παρ' όλα αυτά η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν πιστεύουν τον Αλέξη Τσίπρα όταν τους υπόσχεται καλύτερες μέρες. Στην καθημερινότητά τους νιώθουν ελάχιστα την ανάκαμψη. Μεταξύ άλλων πιέζονται από την ανεργία, που παραμένει ακόμη εξαιρετικά υψηλή. Ειδικά για τους νέους ανθρώπους είναι πιο δύσκολο συγκριτικά με άλλες χώρες της ευρωζώνης να βρουν επαγγελματικές προοπτικές. Για μια αλλαγή των δεδομένων στο κοινωνικό πεδίο όμως η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλά μόνο μια ελαφρά οικονομική αντίδραση μετά από χρόνια κατάπτωσης, αλλά μια μαζική, ισχυρή και διαρκή ανάκαμψη. Αυτή όμως δεν διαφαίνεται», εκτιμά η Frankfurter Rundschau.

Πηγή Deutsche Welle






Διαβάστε περισσότερα »

«Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ στην οποία έχει ισχύ η Σαρία»


28/11/2017

«Η Αθήνα θέλει να καταργήσει την υποχρέωση της Σαρία»

Μερίδα του γερμανικού Τύπου αναφέρεται στην επιδίωξη της Ελλάδας να καταργήσει την ισχύουσα μέχρι σήμερα υποχρέωση των μουσουλμάνων στην Ελλάδα να εφαρμόζουν το ισλαμικό δίκαιο (Σαρία), ώστε η εφαρμογή των διατάξεών του να είναι έχει στο εξής προαιρετικό χαρακτήρα. «Η Αθήνα θέλει να καταργήσει την υποχρέωση της Σαρία», γράφει η Hannoversche Allgemeine Zeitung στην ηλεκτρονική της έκδοση. Η εφημερίδα του Ανοβέρου επισημαίνει ότι «η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ στην οποία έχει ισχύ η Σαρία – ακόμη κι αν αυτό συμβαίνει μόνο σε μια περιοχή στα βορειοανατολικά της χώρας (σ.σ. για τη μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης). Ωστόσο η κυβέρνηση στην Αθήνα θέλει τώρα να περιορίσει μαζικά αυτήν την παράλληλη δικαιοσύνη».

Η Dresdner Neueste Nachrichten επισημαίνει για το ίδιο θέμα ότι «η περιορισμένη ισχύς της Σαρία στην Ελλάδα είχε προκαλέσει τα προηγούμενα χρόνια οργή και αίσθηση στη δυτική Ευρώπη. Γάμοι Ελλήνων ανηλίκων μουσουλμανικής πίστης που ζουν στη Γερμανία είχαν απασχολήσει επανειλημμένα την επικαιρότητα». Η εφημερίδα της Δρέσδης σημειώνει τέλος ότι ο Έλληνας υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου δεν σκέφτεται το ενδεχόμενο να καταργήσει πλήρως τη Σαρία στην Ελλάδα έχοντας ως επιχείρημα τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Σταθάκης: Συμφωνία ως την Παρασκευή για τις λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ


28/11/2017

Την Παρασκευή αναμένεται να κλείσει και τυπικά η συμφωνία με τους θεσμούς για τις λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ, δήλωσε ο υπουργός Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης, μετά την ολοκλήρωση συνάντησης με τους επικεφαλής των κλιμακίων των πιστωτών, παρουσία και του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Σύμφωνα με τον υπουργό, «σημειώθηκε μεγάλη πρόοδος και έως την 1η Δεκεμβρίου θα έχουν οριστικοποιηθεί ο τρόπος και τα χρονοδιαγράμματα του διαγωνισμού για την πώληση των μονάδων». Πρόκειται για την πρώτη μονάδα της Μελίτης και την άδεια κατασκευής της δεύτερης, καθώς και για τις δύο της Μεγαλόπολης.

Ο κ. Σταθάκης εκτίμησε ότι μετά το κλείσιμο της συμφωνίας ανοίγει ο δρόμος για τη διενέργεια του market test από τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της ΕΕ, ενώ επανέλαβε ότι ο Ιούνιος του 2018 παραμένει ορόσημο για την οριστική πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ.

Για τα αντισταθμιστικά μέτρα, ο υπουργός εκτίμησε ότι θα κλείσουν και αυτά έως την ερχόμενη Παρασκευή, αναφέροντας ότι η ελληνική πλευρά έχει ζητήσει την αύξηση των ωρών λειτουργίας των μονάδων του Αμυνταίου από τις 17.500 στις 32.000 ώρες, αλλά και τη χορήγηση της δυνατότητας στη ΔΕΗ να πραγματοποιήσει επένδυση στον συγκεκριμένο σταθμό.

Πρόσθεσε δε, ότι για τις θέσεις εργασίας στις προς πώληση μονάδες θα υπάρχει όρος στον διαγωνισμό για τη διασφάλισή τους. Σχετικά με τη ΔΕΠΑ, ο κ. Σταθάκης είπε ότι το υπουργείο κατέθεσε και πρόταση για τον περιορισμό του ρόλου της στην αγορά φυσικού αερίου.

Σύμφωνα με την πρόταση, η ΔΕΠΑ θα αποχωρήσει από την ΕΠΑ Θεσσαλονίκης και Θεσσαλίας και θα αποκτήσει εξ ολοκλήρου την ΕΠΑ Αττικής.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »