Κύπρος: Είχαν «δει» την τραγωδία έναν χρόνο νωρίτερα

7/4/2013

Σε σκληρή αντιπαράθεση για την απόδοση των ευθυνών που οδήγησαν στη νέα κυπριακή τραγωδία επιδίδονται πολιτικές δυνάμεις, επιχειρηματίες και τραπεζικοί παράγοντες στην Κύπρο, με την εμπλοκή και οικονομικών παραγόντων από την Ελλάδα.

Ενώ οι Κύπριοι πολίτες προσπαθούν ακόμη να συνέλθουν από το σοκ που έχει επιφέρει η κατάρρευση της Λαϊκής και οι μεγάλες απώλειες στην Τράπεζα Κύπρου και να συνειδητοποιήσουν τη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί το μνημόνιο, η οργή μεγαλώνει, καθώς ήδη διακρίνονται οι ευθύνες για όσους όχι μόνο αγνόησαν τα έγκαιρα μηνύματα που έφθαναν από τις Βρυξέλλες, αλλά και για εκείνους που επέτρεψαν μέχρι την τελευταία στιγμή το πλιάτσικο των δύο μεγάλων κυπριακών τραπεζών.

Η κυβέρνηση, η οποία δεν έχει κατορθώσει ακόμη να δώσει πειστική απάντηση για το αν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχθηκε στο Eurogroup της 15ης Μαρτίου για το «κούρεμα» των καταθέσεων και για ποιον λόγο επέλεξε ως γραμμή άμυνας την πρόταση για «κούρεμα» και κάτω των 100.000 ευρώ, στρέφει τα πυρά της προς την προηγούμενη κυβέρνηση του ΑΚΕΛ.

Προειδοποιήσεις
Οι ευθύνες της κυβέρνησης Χριστόφια είναι πλέον ευδιάκριτες και συγκεκριμενοποιούνται, ενώ στο κάδρο θέση παίρνει και ο κεντρικός τραπεζίτης -προσωπική επιλογή του προέδρου Χριστόφια- Πανίκος Δημητριάδης. Από το 2010 υπήρχαν προειδοποιήσεις από τον τότε κεντρικό τραπεζίτη Αθ. Ορφανίδη για την επικινδυνότητα της υπερέκθεσης των κυπριακών τραπεζών σε ελληνικά ομόλογα.

Ο κ. Ορφανίδης μπορεί να δέχθηκε κριτική για τον ελλιπή ελεγκτικό μηχανισμό της Κεντρικής Τράπεζας και για την αποδοχή εκ μέρους της όρων εξαγοράς της ρωσικής τράπεζας Uniastrum, όμως η επιμονή του στην ανάγκη λήψης μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας και η καχυποψία του για τις κινήσεις Βγενόπουλου στη Λαϊκή, τον έφεραν σε σύγκρουση με τον Δ. Χριστόφια, ο οποίος μέχρι να τον απομακρύνει από τη θέση του, του είχε κόψει και την «καλημέρα».

Η κατάθεση του διευθύνοντος συμβούλου της Λαϊκής Τράπεζας Χρίστου Στυλιανίδη στην Επιτροπή Οικονομικών τη 17η Μαΐου 2012 με την οποία κατήγγειλε τον προκάτοχό του Ευθύμιο Μπουλούτα -επιλογή του Α. Βγενόπουλου- ότι απέκρυψε από το ΔΣ της τράπεζας τους κινδύνους που αναλάμβανε με την επένδυση στα ελληνικά ομόλογα, έχει ιδιαίτερη σημασία για την πορεία των ερευνών.

Τα ελληνικά ομόλογα
Η επιστολή είχε σταλεί την 1η Μαρτίου 2010 από τον τότε Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Αθ. Ορφανίδη, ο οποίος προειδοποιούσε για τον κίνδυνο από την υπερβολική έκθεση στα ελληνικά ομόλογα, κάτι που τον είχε φέρει σε σύγκρουση τόσο με τον Α. Βγενόπουλο όσο και με τον τότε πρόεδρο Δ. Χριστόφια. Τότε, τον Μάιο του 2012, ο κ. Στυλιανίδης δήλωνε στην Επιτροπή ότι εάν η τράπεζα δεν είχε επενδύσει περισσότερα από 3 δισ. ευρώ στα ελληνικά ομόλογα δεν θα είχε περιέλθει στη δυσχερή θέση να ζητά την κρατική στήριξη του 1,8 δισ. ευρώ.

Στην ίδια κατάθεση ο κ. Στυλιανίδης δήλωνε ότι η έρευνα που είχε γίνει στην τράπεζα κατέληξε στο συμπέρασμα πως η απόφαση για την επένδυση στα ελληνικά ομόλογα έγινε κατόπιν οδηγιών του διευθύνοντος συμβούλου του Ομίλου (Ευθύμιος Μπουλούτας) και του τότε εκτελεστικού αντιπρόεδρου (και μετέπειτα προέδρου Α. Βγενόπουλου).

Η τελευταία διοίκηση της Λαϊκής όμως έχει σοβαρότατες ευθύνες καθώς μετά το καλοκαίρι επιδόθηκε σε μια αχαλίνωτη διασπάθιση χρήματος, εκτινάσσοντας το χρέος της τράπεζας σχεδόν στα 9 δισ. και αφήνοντας ανεξέλεγκτες τις εκροές καταθέσεων τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο που οδήγησαν και στην κατάρρευση της τράπεζας.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ
Tο μοιραίο λάθος με το MοU

Κομβικό σημείο φαίνεται να είναι η απόρριψη από την κυβέρνηση Χριστόφια τον Μάιο του 2012 των 7 συστάσεων της Κομισιόν που μετέφερε στην Κύπρο ο τότε υπουργός Οικονομικών Β. Σιαρλή.

Εξίσου «ζημιογόνος» αποδείχθηκε η εναπόθεση όλων των ελπίδων στο περίφημο δάνειο από τη Μόσχα των 5 δισ. ευρώ που δεν ήρθε ποτέ, καθώς και η αναβολή των διαπραγματεύσεων για το μνημόνιο, όταν ήταν πια σαφές ότι δεν θα μπορούσε μόνη της η Κύπρος να ξεπεράσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι τράπεζές της αλλά και τις συνέπειες του διευρυνόμενου δημοσιονομικού ελλείμματος.

Στις 23 Νοεμβρίου 2012 η κυβέρνηση Χριστόφια υπογράφει το Memorandum of Understanding (MοU) με την τρόικα. Εκεί η κυπριακή ηγεσία κάνει μια μεγάλη και καταστροφική, όπως αποδείχθηκε, υποχώρηση αποδεχόμενη τον όρο για συρρίκνωση του τραπεζικού τομέα.

Το MοU αναφερόταν σαφώς σε resolution (διάλυση) τραπεζών, αυτό που συνέβη δηλαδή με τη Λαϊκή (διατύπωση που επαναλαμβάνεται 25 φορές) και συγχρόνως άνοιγε τον δρόμο για «κούρεμα» και των καταθέσεων, καθώς συναινούσε στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τη διασφάλιση ότι «θα υπάρχει ένα κατάλληλο επίπεδο συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στην κατανομή των βαρών...».

Φυσικά και το ΑΚΕΛ και ο Δ. Χριστόφιας γνώριζαν τι σημαίνει αυτό, αλλά απλώς ροκάνιζαν τον χρόνο μέχρι να έρθουν οι προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου και να παραδώσουν την απασφαλισμένη χειροβομβίδα στον επόμενο πρόεδρο. Μέχρι τότε με ευθύνη και του κεντρικού τραπεζίτη Π. Δημητριάδη, που η προηγούμενη εμπειρία του περιοριζόταν στα ακαδημαϊκά καθήκοντά του στο πανεπιστήμιο Leicester της Βρετανίας, είχε υπάρξει η μεγάλη φυγή κεφαλαίων από τη Λαϊκή Τράπεζα...

Πηγή