Το στημένο παιχνίδι εντός της Ευρωζώνης

20/4/2013

Τι κοινό έχουν 1 δισ. μάρκα του Γ' Ράιχ (σημερινά 20 δισ. ευρώ) που ενώ είχαν προορισμό το Βουκουρέστι παραμένουν «κλειδωμένα» εδώ και περίπου 80 χρόνια στη γερμανική κεντρική τράπεζα με μια φρεσκοαγορασμένη Mercedes στην Αθήνα; «Τα πάντα», απαντά ο Ράντου Γκόλμπαν, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Τιμοσοάρα, στη Ρουμανία, ο οποίος είχε ρόλο-κλειδί σε ένα διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο οικονομικές διεκδικήσεις της Ρουμανίας από τη ναζιστική Γερμανία.

Προπολεμικά, εξηγεί ο κ. Γκόλμπαν, το Βερολίνο είχε εκπονήσει ένα σχέδιο οικονομικής ηγεμονίας του στην Ευρώπη, που προέβλεπε την υπογραφή συμφωνιών ισόποσων εμπορικών ανταλλαγών με διάφορες χώρες της Ευρώπης. Μια τέτοια συμφωνία υπέγραψε και με τη Ρουμανία, η οποία ξεκίνησε καλοπροαίρετα να αγοράζει γερμανικά προϊόντα πληρώνοντας στο νόμισμά της (λέι). Η Γερμανία προβλεπόταν να αγοράζει ίσης αξίας προϊόντα από τη Ρουμανία πληρώνοντας σε μάρκα του τότε Γ' Ράιχ.

Σύντομα, όμως, το Βερολίνο καταστρατήγησε τη συμφωνία μην καταβάλλοντας τα χρήματα για τις εισαγωγές από τη Ρουμανία και συνεχίζοντας να εξάγει εκβιαστικά. Σύντομα η Ρουμανία βρέθηκε με τεράστιο εμπορικό έλλειμμα που αναγκάστηκε να χρηματοδοτεί με δανεικά. Με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία πετύχαινε να επιδοτεί την ευημερία της σε βάρος των λαών της Ευρώπης. Σήμερα, τονίζει ο κ. Γκόλμπαν, η Γερμανία εφαρμόζει το ίδιο μοντέλο, τελειοποιημένο, εντός του ευρώ.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Πάρτε για παράδειγμα, λέει, τη διαδικασία που ακολουθείται για την αγορά μιας Mercedes από έναν Έλληνα: Η παραγγελία γίνεται στην αντιπροσωπεία της Αθήνας, η εμπορική τράπεζα του αγοραστή πληρώνει για το αυτοκίνητο έχοντας πιστωθεί από την Τράπεζα της Ελλάδος. Η «μαμά» Mercedes πληρώνεται από τη δική της εμπορική τράπεζα στη Γερμανία, η οποία πιστώνεται άμεσα από την κεντρική τράπεζα (Bundesbank). Η Bundesbank δίνει λεφτά στη Mercedes πριν λάβει τα χρήματα από την Αθήνα στη φυσική της μορφή. Αν η Ελλάδα είχε τη δραχμή, η Mercedes θα ήταν αναγκασμένη να περιμένει τα χρήματα να έρθουν από την Αθήνα για να πληρωθεί. Επίσης, η Αθήνα θα μπορούσε να πληρώσει για εισαγωγές ανάλογα με τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα. Επομένως, θα είχε ένα «πλαφόν» στις εισαγωγές που θα μπορούσε να κάνει.

ΕΠΙΔΟΤΕΙ ΤΙΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ
Τι σημαίνει αυτό; Ότι εντός ευρώ, εξηγεί ο κ. Γκόλμπαν, η Γερμανία επιδοτεί τις εξαγωγές της χωρίς να χρειάζεται να λαμβάνει πιστώσεις από τις χώρες που εισάγουν τα προϊόντα της: απλά η Bundesbank εμφανίζει ένα έλλειμμα στον ισολογισμό της. Για τις χώρες που εισάγουν, όπως η Ελλάδα, η συνέπεια είναι να δημιουργούνται εμπορικά ελλείμματα, που για να τα χρηματοδοτήσουν αναγκάζονται να δανείζονται όλο και περισσότερο.

Αυτό έχει δύο συνέπειες, την υπερχρέωση τους και τη δημιουργία πληθωρισμού. Η δεύτερη συνέπεια, ο πληθωρισμός, τονίζει ο κ. Γκόλμπαν, ανησυχεί ιδιαίτερα το Βερολίνο, καθώς συνιστά χρήμα που γεννιέται στη χώρα του εισαγωγέα και απειλεί να φουσκώσει τις τιμές και εντός της Γερμανίας. Πώς μπορεί να εξουδετερωθεί; Με υψηλή φορολογία. Γι' αυτό, λέει ο κ. Γκόλμπαν και η Γερμανία ήταν τόσο κάθετη στην επιβολή Μνημονίων ανά την Ευρώπη: βάζεις τους «εταίρους»-πελάτες σου να τυπώνουν χρήμα, τους δημιουργείς πληθωρισμό, τον οποίο «αποστειρώνεις» με υψηλή φορολογία και σκληρή λιτότητα, μεταρρυθμίσεις για μια «δήθεν» ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας που έχει ως πραγματικό στόχο να αποτρέπει την αύξηση των τιμών στη Γερμανία κι επομένως να ενισχύει την ανταγωνιστικότητα των δικών της εξαγωγών. Έτσι, δεν μένει καμία άλλη διέξοδος για τους λαούς της Ευρώπης από το να επιδοτούν το γερμανικό πλούτο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται 80 χρόνια μετά...

Πηγή