Γιατί οι συνταξιούχοι πρέπει να θέλουν τη δραχμή

17/5/2014

Η ΝΔ στις εκλογές του '12 ήταν πρώτη με συντριπτικό ποσοστό στις ηλικίες άνω των 60 χρόνων. Δηλαδή την ψήφισε η πλειοψηφία των συνταξιούχων. Ο λόγος είναι ότι πίστεψαν ότι με τον δανεισμό με τα μνημόνια πληρώνονται οι συντάξεις και αν σταματήσει αυτός ο δανεισμός οι συντάξεις δεν θα δίνονται.

Η αλήθεια είναι ότι ο ''μνημονιακός'' δανεισμός είναι εγγυήσεις. Τα κράτη που μας δάνεισαν εγγυούνται το χρέος μας και θα το πληρώσουν μόνο αν δεν το πληρώσουμε εμείς. Οι συντάξεις πληρώνονται από τους φόρους του λαού και από δανεισμό με έντοκα γραμμάτια του δημοσίου. Ο δανεισμός αυτός θα σταματήσει και αυτό θα σημάνει και την δραματική μείωση των συντάξεων.

Η ανεργία έχει μειώσει τραγικά τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων. Το ίδιο και η ακόμα μεγαλύτερη εισφοροδιαφυγή και η αύξηση της ''μαύρης'' εργασίας. Έτσι το σύστημα του να πληρώνει με τις εισφορές η γενιά των εργαζομένων τις συντάξεις της γενιάς των συνταξιούχων, διαλύεται. Το ίδιο κάνει η ύφεση που οδηγεί στο κλείσιμο εκατοντάδες μαγαζιά και επιχειρήσεις. Από την αρχή της ''κρίσης'' έχουν κλείσει πάνω από 300 χιλιάδες. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει τα ανάλογα έσοδα το ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ.

Το ασφαλιστικό σύστημα οδηγείται στην ιδιωτικοποίηση. Το μελλοντικό σύστημα συντάξεων θα είναι η εθνική σύνταξη που θα δίνει το κράτος σε όλους, η σύνταξη που θα δίνουν τα ταμεία (είδαμε ότι δεν θα μπορούν να δίνουν τίποτα) και η ιδιωτική ασφάλιση (για όσους βέβαια θα ασφαλίζονται). Σε λίγα χρόνια θα καταργηθούν οι εισφορές στα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία οπότε θα μείνει η εθνική σύνταξη και η ιδιωτική ασφάλιση. Αυτό σημαίνει ότι όσοι είναι συνταξιούχοι, δεν θα μπορούν να ασφαλιστούν σε ιδιωτική ασφαλιστική για να πάρουν σύνταξη μετά από χρόνια και θα αναγκαστούν να ζήσουν με την εθνική σύνταξη που τώρα είναι 360 ευρώ.

Το ίδιο γίνεται και στην Αγγλία όπου το κράτος δίνει 200 λίρες  σε όλους όσους φτάσουν στο συντάξιμο όριο ηλικίας. Όσοι έχουν ιδιωτική ασφάλιση, παίρνουν και την ανάλογη σύνταξη.

Αυτή η αλλαγή θα γίνει σε λίγα χρόνια, οπότε οι νεότεροι συνταξιούχοι θα προλάβουν να το ζήσουν. Ουσιαστικά ''βάζουν τα χεράκια τους και βγάζουν τα ματάκια τους''. Το οικονομικό-κοινωνικό μοντέλο που εφαρμόζεται με το ευρώ είναι αυτό που ζούμε και δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο εκτός από την εσωτερική υποτίμηση τα αποτελέσματα της οποίας τα ζούμε. Όσο κι αν λένε οι κυβερνητικοί ότι ''αφήνουμε πίσω μας την κρίση και βγαίνουμε από τα μνημόνια'', η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται να σταματήσει η πολιτική που εφαρμόζεται με ή χωρίς τα μνημόνια.

Μπορεί αυτό να σταματήσει; Είναι αναστρέψιμη η κατάσταση; Φυσικά και είναι.

Για να σταματήσει η εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις μισθών), πρέπει να γίνει εξωτερική υποτίμηση, δηλαδή υποτίμηση έναντι των ξένων νομισμάτων. Αυτό δεν μπορεί να γίνει όσο έχουμε το ευρώ. Η Αργεντινή είχε συνδέσει το νόμισμα της με το δολάριο σε ισοτιμία ένα προς ένα κι εμείς έχουμε νόμισμα ισχυρότερο από το δολάριο (περίπου στο 1 ευρώ προς 1.40 του δολαρίου). Η Βουλγαρία έχει συνδέσει το νόμισμα της στο 1 προς 2 και η Τουρκία έχει ισοτιμία 1 προς 3. Πώς θα τους ανταγωνιστούμε;

Η αποτυχία της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης έγκειται στο ότι ακόμα και αν μειώσουμε στο ελάχιστο τους μισθούς και διαλύσουμε όλα τα εργασιακά δικαιώματα προς όφελος της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μπορεί οι ΗΠΑ να κάνουν υποτίμηση του δολαρίου ή οι άμεσοι ανταγωνιστές μας (Τουρκία) να υποτιμήσουν το νόμισμα τους έναντι του ευρώ. Οπότε θα χαθεί η ανταγωνιστικότητα και πρέπει μετά εμείς να κάνουμε εκ νέου μειώσεις μισθών !!!

Όταν αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας με την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, τότε θα μειωθεί η ανεργία στο ελάχιστο. Αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα θα έχει τα έσοδα για να προσφέρει και παροχές υγείας και συντάξεις. Μπορεί να πει κανείς ότι και με τη δραχμή μπορεί να ακολουθήσουμε την ίδια απολιτική με της Αγγλίας που έχει το νόμισμα της ή ότι η Αργεντινή έκανε εσωτερική υποτίμηση έχοντας κι αυτή το νόμισμα της. Είναι σωστό αυτό, όμως μπορεί μία χώρα με το νόμισμα της να ακολουθήσει και Κευνσιανές πολιτικές. Όταν πάμε στη δραχμή, ο λαός θα μπορεί απαιτήσει πολιτική που θα είναι προς όφελος του. Με το ευρώ δεν υπάρχει άλλη επιλογή εκτός από αυτό που γίνεται τώρα και θα συνεχίσει να γίνεται και στο μέλλον.

Το επιχείρημα που προβάλλουν οι υποστηρικτές του ευρώ ότι θα μειωθούν οι συντάξεις, δεν είναι πραγματικό γιατί αυτό γίνεται και με το ευρώ αλλά και γιατί η αγοραστική δύναμη των συντάξεων σε εθνικό νόμισμα θα είναι μεγαλύτερη (η σχέση των συντάξεων με τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών). Δηλαδή με τη σύνταξη σε δραχμές ανάλογη των 360 ευρώ και αντίστοιχη μείωση των τιμών των αγαθών που θα επέλθει λόγω της υποτίμησης της, θα μπορεί ένας συνταξιούχος να ζήσει ενώ με 360 ευρώ σύνταξη και τις σημερινές τιμές, δεν μπορεί. Η μείωση των τιμών με το ευρώ είναι διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες.

Ελπίζω να έγινε κατανοητό γιατί είναι εις βάρος των συνταξιούχων να ψηφίζουν υπέρ του ευρώ και ότι το συμφέρον τους είναι  να θέλουν επιστροφή στη δραχμή.