28/6/2014
Υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να έχει τη δύναμη να οδηγήσει σχεδόν μόνος του στη χρεοκοπία μια ολόκληρη χώρα; Η απάντηση είναι «ναι», αν πρόκειται για τον Πολ Σίνγκερ, τον 70χρονο ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο του hedge fund Elliott Management, που δημιούργησε τεράστια περιουσία για τον εαυτό του και τους «πιστούς» του, αγοράζοντας χρέος προβληματικών χωρών και εταιρειών για «ένα κομμάτι ψωμί» και εξαναγκάζοντας στη συνέχεια τους οφειλέτες να τον αποπληρώσουν με κάθε μέσο στο πολλαπλάσιο σε σχέση με τις τιμές αγοράς.
Ο 70χρονος Σίνγκερ επανήλθε πρόσφατα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που δικαίωσε το Elliott Management στην πολύχρονη δικαστική διαμάχη του με την Αργεντινή, υποχρεώνοντας το Μπουένος Αϊρες να πληρώσει στο ακέραιο τους ομολογιούχους που δεν είχαν συμμετάσχει στις αναδιαρθρώσεις του αργεντίνικου χρέους το 2005 και 2010 (με πρώτο και καλύτερο το fund του Σίνγκερ), ταυτόχρονα με τους κατόχους των «κουρεμένων» κατά 70% ομολόγων. Παρότι η Αργεντινή επί σειρά ετών επέμενε ότι δεν θα υποκύψει στον «εκβιασμό των γυπών», ούσα αντιμέτωπη με το φάσμα μιας νέας χρεοκοπίας (που θα αποτελούσε καταστροφική εξέλιξη τη στιγμή που δρομολογεί την επιστροφή της στις διεθνείς αγορές), πραγματοποίησε στροφή 180 μοιρών και δήλωσε έτοιμη να διαπραγματευθεί με τους «γύπες». Κάτι που αποτελεί νίκη για τον Σίνγκερ, που -όπως όλα δείχνουν- για άλλη μια φορά θα κατορθώσει να αποκομίσει παχυλά κέρδη εκβιάζοντας μια χώρα σε δύσκολη θέση?
Από το Περού στο Κονγκό
Αυτό δηλαδή που αποτελεί την «πεμπτουσία» της επενδυτικής στρατηγικής του Elliott Management, το οποίο ίδρυσε ο Σίνγκερ το 1977 με αρχικό κεφάλαιο τις αποταμιεύσεις της οικογένειάς του και ορισμένων οικογενειακών φίλων (ύψους 1,3 εκατ. δολαρίων) και ηγήθηκε της μετατροπής του σε ένα από τα μεγαλύτερα hedge fund στον κόσμο, με υπό διαχείριση κεφάλαια 24 δις δολαρίων και μέση ετήσια απόδοση 14%, έχοντας «γράψει» ζημίες μόνο σε δύο χρήσεις από την ίδρυσή του. Ο Σίνγκερ έκανε όνομα στους διεθνείς επενδυτικούς κύκλους βάζοντας στο «στόχαστρό» του φτωχές χώρες και απομυζώντας τους μεγάλα χρηματικά ποσά. Το 1996, το Elliott αγόρασε έναντι 11,4 εκατ. δολαρίων περουβιανά ομόλογα πολύ μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας και στη συνέχεια προσέφυγε στα δικαστήρια απαιτώντας να αποπληρωθεί στο 100% της αξίας τους. Παρότι αμερικανικό δικαστήριο έκρινε δύο χρόνια αργότερα ότι δεν μπορεί κάποιος να αγοράζει ομόλογα με βασικό στόχο να κινηθεί δικαστικά εναντίον του οφειλέτη (αυτό ακριβώς δηλαδή που κάνει ο Σίνγκερ), το Εlliott προσέβαλε την απόφαση και δικαιώθηκε. Αποτέλεσμα; Το 2000, η κυβέρνηση του Περού τού κατέβαλε 58 εκατ. δολάρια, με τον Σίνγκερ να βγάζει κέρδος πάνω από 500% στην επένδυσή του. Την ίδια τακτική εφάρμοσε και στην αφρικανική Δημοκρατία του Κονγκό, η κυβέρνηση της οποίας πλήρωσε το 2002 90 εκατ. δολάρια για ομόλογα που ο Σίνγκερ είχε αποκτήσει για λιγότερα από 20 εκατ. δολάρια.
Ακραία μέσα
Στην περίπτωση της Αργεντινής, το Elliott Management όχι μόνο ηγήθηκε του 10% των ομολογιούχων που αρνήθηκαν το «κούρεμα» των τίτλων που κατείχαν, αλλά και κατέφυγε σε ακραία μέσα για να εξασφαλίσει τα οφειλόμενα; Το 2007, μόλις ανακάλυψε ότι το προεδρικό αεροσκάφος της Αργεντινής Tango01 επρόκειτο να μεταβεί στις ΗΠΑ για συντήρηση, εξασφάλισε δικαστική εντολή που απαγόρευε την αναχώρηση του αεροσκάφους και επέτρεπε την κατάσχεση των χρημάτων που θα δίδονταν για καύσιμα. Ο τότε πρόεδρος Νέστορ Κίρχνερ, ωστόσο, πληροφορήθηκε εγκαίρως τις προθέσεις του Σίνγκερ και όχι μόνο ακύρωσε το ταξίδι, αλλά προσέφυγε με τη σειρά του στα αμερικανικά δικαστήρια, που κήρυξαν ακατάσχετο το αεροπλάνο. Το 2012, έκανε τον γύρο του κόσμου η είδηση ότι το Elliott Management επιχείρησε να κατασχέσει στην Γκάνα τη φρεγάτα Libertad του Πολεμικού Ναυτικού της Αργεντινής, ενώ δύο χρόνια πριν ο Σίνγκερ είχε προσπαθήσει να «βάλει χέρι» κατευθείαν στα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας, αφού έφτασε ένα βήμα πριν από την κατάσχεση 105 εκατ. δολαρίων που φυλάσσονταν στην Federal Reserve Bank of New York.
Ελλάδα
Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς ότι ο Σίνγκερ έχει εξελιχθεί σε φόβο και τρόμο των χωρών που εξωθούνται σε αναδιάρθρωση χρέους, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας: Όπως υποστηρίζει το περιοδικό Fortune, κατά το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους το 2012, η κυβέρνηση -γνωρίζοντας την πικρή εμπειρία της Αργεντινής- φρόντισε να συμπεριλάβει ρήτρες όπως αυτές που επιτάσσουν ότι τα διαθέσιμα της Κεντρικής Τράπεζας και οτιδήποτε θεωρείται μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή του χρέους. Ο αποφασιστικός παράγοντας βέβαια ήταν η γνωστή ρήτρα συλλογικής δράσης (CAC) που προέβλεπε ότι εάν τα δύο τρίτα των ιδιωτών ομολογιούχων αποδεχθούν το PSI, οι υπόλοιποι υποχρεούνται να συμπορευτούν. Τα ομόλογα της Αργεντινής δεν είχαν τέτοια ρήτρα. Γι΄ αυτό ίσως η Elliott αποφάσισε να μην αγοράσει ελληνικά ομόλογα, αλλά να κερδοσκοπήσει το 2011 μέσω αγοραπωλησιών ελληνικών CDS.
Πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου