11/4/2016
Μερικά σχόλια στην ανάλυση του Θ. Μαριόλη με τίτλο Η Οικονομική Πολιτική Εντός και Εκτός Ευρώ.
Π1
Σε μία οικονομία με ανεργία και ελλειμματικό Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών (ΙΤΣ) δεν αρκεί η αύξηση των δημοσίων δαπανών γιατί ναι μεν θα οδηγήσουν σε αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη) και θα μειωθεί η ανεργία αλλά ο καταναλωτές θα αγοράζουν περισσότερα εισαγόμενα προιόντα με αποτέλεσμα να αυξηθεί το έλλειμμα του ΙΤΣ (και κατ' επέκταση το δημόσιο χρέος). Χρειάζται και η επιβολή δασμών για να αυξηθούν οι τιμές στα εισαγόμενα προιόντα κι έτσι να ελεγχθεί το έλλειμμα στο ΙΤΣ. Στην ευρωζώνη απαγορεύονται οι δασμοί κι έτσι για να μειωθεί το έλλειμμα αυτό χρησιμοποιείται σαν ''εργαλείο'' η μείωση των μισθών. Να μην μπορεί να αγοράζει ο καταναλωτής τα εισαγόμενα αλλά μαζί μ' αυτά αδυνατεί να αγοράσει και τα βασικά για την διαβίωση του. Το αποτέλεσμα είναι η ύφεση, η ανεργία, ο περιορισμός ή η κατάργηση των παροχών και των δαπανών για κοινωνική πολιτική, οι μειώσεις στις συντάξεις κλπ.
Το χειρότερο είναι ότι η πολιτική αυτή δεν θα σταματήσει ποτέ ακομα και χωρίς μνημόνια. Θα υπάρχουν ρήτρες ελλειμμάτων, στη συγκεκριμένη περίπτωση ρήτρα ελλείμματος του ΙΤΣ. Όποτε το ΙΤΣ γίνεται ελλειμματικό, θα μειώνονται αυτόματα οι μισοί και θα γίνονται περιοκοπές στις δημόσιες δαπάνες (πχ. συμμετοχή του κράτους στις συντάξεις, που θα είναι η εθνική σύνταξη). Θα κάνουν υποτίμηση το δολάριο οι ΗΠΑ, θα εισάγουμε περισσότερα γιατί θα είναι φθηνά και με τις ρήτρες θα μπαίνουν φόροι και θα μειώνονται οι δημόσιες δαπάνες για να μην μπορούμε να αγοράσουμε τα εισαγόμενα.
Βγαίνει το συμπέρασμα ότι οι φόροι που επιβάλλονται όπως και οι μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες που έχουν τα αποτελέσματα που ζούμε, γίνονται επειδή δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το ευρώ.
Υπ' όψιν ότι από τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ το έλλειμμα του ΙΤΣ έγινε τρομακτικά ελλειμματικό (-12% όλη την οκταετία 2002-2009 κει ειδικά το 2009 -14%) και οδήγησε στην υπερχρέωση. Ο λόγος ήταν ότι το κράτος εξέδιδε ομόλογα σαν εγγυήσεις για να δανείζονται οι ιδιωτικές τράπεζες λεφτά από την ΕΚΤ. Μ' αυτόν τον τρόπο το τραπεζικό χρέος έγινε δημόσιο.Αυτό οδήγησε στον διπλασιασμό του χρέους από τα 145 στα 298.5 δις ευρώ σε 8 μόλις χρόνια. Όσα χρωστούσε η Ελλάδα από το 1974 ως το 2001, άλλα τόσα έφτασε να χρωστάει από το 2002 ως το 2009. Αυτή είναι η μισή αλήθεια γιατί μέχρι να μπούμε στο ευρώ, το δημόσιο χρέος ήταν κατά 80% εσωτερικό σε δραχμές και τα υπόλοιπα σε ξένα νομίσματα.Καμία χώρα δεν χρεοκόπησε με τόσο μεγάλο εσωτερικό χρέος στο νόμισμα της.
Π2 και παράδειγμα
Δείχνει ότι μόνο η ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι που αγοράζει ομόλογα αξίας 60 δις ευρώ το μήνα από όλες τις χώρες της ευρωζώνης εξαιρουμένης της Ελλάδας, δεν αρκεί αν δεν υπάρχουν δασμοί (ώστε να μην φεύγουν τα λεφτά έξω λόγω ελλειμματικού ΙΤΣ) ή/και έλεγχος της διακίνησης των κεφαλαίων από και προς τη χώρα μας. Ο έλεγχος των κεφαλαίων απαγορεύεται με το ευρώ. Αυτό κάνει την οικονομία έρμαιο των κερδοσκόπων αλλά και της νόμιμης φοροδιαφυγής των εταιρειών που δηλώνουν έδρα στο εξωτερικό και δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ για φόρους στην Ελλάδα.
Επιπλέον, βγαίνει εύκολα το συμπερασμα ότι οι χώρες που βγήκαν από τα μνημόνια, θα πέσουν βαθύτερα σ' αυτά όταν αναπόφευκτα θα σταματήσει η ποσοτική χαλάρωση από την ΕΚΤ. Θα μπουν σε μνημόνια και χώρες που δεν έχουν μπει μέχρι τώρα και η κρίση στην ευρωζώνη θα είναι κολοσσιαία. Αυτό θα γίνει ακόμα και για την Ιρλανδία που τώρα έχει ανάπτυξη 7%
5 Μ1
Ο Μαριόλης υπολόγισε τον συντελεστή ύφεσης τουλάχιστον ενάμισι χρόνο πριν το ΔΝΤ παραδεχτεί ότι έκανε λάθος. Το ΔΝΤ είπε ότι για κάθε ευρώ περικοπών των δημοσίων δαπανών δημιουργείται ύφεση 0.5 ευρώ ενώ στις αρχές του 2013 είπε ότι έκανε λάθος και η ύφεση είναι 1.8. Μαζί με τον συντελεστή ο Μαριόλης υπολόγισε και την συνολική ύφεση.
Μ2
Οι μειώσεις των μισθών (και των τιμών) ονομάζονται εσωτερική υποτίμηση (ΕΥ) . Γίνεται επειδή δεν μπορεί να γίνει νομισματική υποτίμηση (να υποτιμήσουμε το ευρώ έναντι των άλλων νομισματών). Η εσωτερική υποτίμηση αποδίδει αν την κάνει μόνο μία οικονομία όπως έκανε η Γερμανία 10 χρόνια πριν μπει στο ευρώ μέσω του παγώματος των μισθών. Έτσι απέκτησε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων χωρών της ευρωζώνης. Φαινομενικά το ευρώ είναι το ίδιο νόμισμα παντού αλλά έχει άλλη αξία στην Ελλάδα και στη Γαλλία και άλλη στη Γερμανία. Ο Μαριόλης υπολόγισε την έλλειψη ανταγωνιστικότητας στο 17% στην ευρωζώνη και 27% διεθνώς.Δεν υπάρχει παράδειγμα χώρας που να ανέκτησε τόση ανταγωνιστικότητα της οικονομιας της με εσωτερική υποτίμηση. Αλλά ακόμα και αν διαλύαμε τους μισθούς και τη χώρα και αποκτούσαμε ανταγωνιστική οικονομία, μπορεί οι ΗΠΑ να κάνουν υποτίμηση του δολαρίου ή/και η Γερμανία να κάνει εκ νέου εσωτερική υποτίμηση και να βρεθούμε στο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε.
Αυτό δείχνει ότι οι στόχοι των μνημονίων είναι ανέφικτοι.Στο 6 ο Μαριόλης λέει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική οικονομική πολιτική εντός ευρώ. Το στέλεχος της κυβέρνησης Μάρδας είπε ότι η υποτίμηση δεν προσφέρει λύση και πρέπει να ακολουθήσουμε άλλη πολιτική. Θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε ποια.
6 (ιιι) Εξηγεί γιατί είναι προτιμητέα η νομισματική έναντι της εσωτερικής υποτίμησης.
Πληθωρισμός
Πίνακας 1 Εξετάζει τα αποτελέσματα στον πληθωρισμό με υποτίμηση κατά 50%
3. Λέει κάτι σημαντικό, ότι τα αποτελέσματα της υποτίμησης διαρκούν για 15-16 χρόνια όσον αφορά στη διεθνή ανταγωνιστικότητα.
7. Εξετάζει αν το εθνικό νόμισμα θα είναι συνδεδεμένο με το δλάριο ή το ευρώ και τις επιπτώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου