Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ο Ντράγκι πρέπει να αγνοήσει τις σειρήνες για το QE


6/3/2017

Η άνοδος του πληθωρισμού δεν πρέπει να δρομολογήσει την αρχή του τέλους για το QE, γράφει το editorial των FT. Γιατί ο πρόεδρος της ΕΚΤ πρέπει να αντισταθεί στις γερμανικές εκκλήσεις.

Πάει καιρός από τότε που αυτοί που χαράσσουν πολιτική στην ΕΚΤ έπρεπε να ανησυχούν για πληθωρισμό που βρίσκεται πάνω από τον στόχο. Αλλά μετά από χρόνια αναζήτησης πιο ριζοσπαστικών τρόπων να δυναμώσουν τη νομισματική τόνωση και να σταματήσουν τη βύθιση στον αποπληθωρισμό, η ανάκαμψη της περιοχής ακολουθεί εντέλει σε πιο στέρεο βηματισμό.

Η οικονομία της ευρωζώνης αυξήθηκε κατά 1,7% το 2016. Ερευνες υπονοούν ότι η δραστηριότητα βρίσκεται στο ισχυρότερο επίπεδο από το 2011, με τον ταχύτερο ρυθμό δημιουργίας θέσεων εργασίας εδώ και σχεδόν μια δεκαετία. Τα εταιρικά κέρδη αυξάνουν ταχύτερα απ' ό,τι στις ΗΠΑ. Ο πληθωρισμός επέστρεψε, σκαρφαλώνοντας σε ετήσιο ρυθμό 2% τον Φεβρουάριο. Η εντολή της ΕΚΤ είναι να τον κρατά ακριβώς κάτω από αυτό το επίπεδο.

Ετσι, ο Μάριο Ντράγκι αντιμετωπίζει εκκλήσεις από τους επί μακρόν επικριτές της στάσης της ΕΚΤ, να στείλει σήμα ότι η κεντρική τράπεζα δεν εξετάζει επιπλέον μέτρα τόνωσης και ίσως, αντ’ αυτών, ετοιμάζεται να μειώσει τα έκτακτα μέτρα. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ πρέπει να συνεχίσει να αντιστέκεται σε αυτή την πίεση, όταν παρουσιάσει τις νέες προβλέψεις για την οικονομία της ευρωζώνης την προσεχή εβδομάδα. Υπάρχουν επιχειρήματα για την ΕΚΤ ώστε να μετριάσει το ζοφερό outlook. Αλλά δεν πρέπει με κανένα τρόπο αυτό να σημαίνει ότι οδεύει προς την έξοδο.

Παρά την ισχυρότερη παγκόσμια ανάπτυξη και την προοπτική αύξησης των αμερικανικών επιτοκίων, ακόμα και τα μεγαλύτερα «γεράκια» του συμβουλίου διακυβέρνησης της κεντρικής τράπεζας συμφωνούν ότι τα υπό το μηδέν επιτόκια της ΕΚΤ και το εκτεταμένο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων είναι ακόμα απαραίτητα, δεδομένης της μέτριας ανάπτυξης και της άνισης κατανομής της ανάκαμψης. Η ανεργία, κοντά στο 10%, παραμένει υψηλότερη απ’ ό,τι πριν την κρίση του 2008. Η οικονομία της Ιταλίας αναπτύσσεται με τη μισή από την ταχύτητα της γερμανικής.

Είναι κρίσιμο ότι η ταχεία επιστροφή του πληθωρισμού οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην ανάκαμψη της τιμής του πετρελαίου. Ο δομικός πληθωρισμός, που εξαιρεί τρόφιμα και καύσιμα, είναι μόλις 0,9%. Ετσι, ενώ η ΕΚΤ ίσως αυξήσει τις προβλέψεις για τον πληθωρισμό του 2017 ακόμα και κατά μισή ποσοστιαία μονάδα την επόμενη εβδομάδα, θα υπάρξει πιθανότατα μικρή αλλαγή για την πρόβλεψη του 2018 ή του 2019. Η τόνωση χρειάζεται για να επιστρέψει βιώσιμα ο πληθωρισμός στον στόχο.

Είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι η ευρωζώνη δεν δείχνει πια πιθανό να βυθιστεί σε αποπληθωρισμό. Θα ήταν λογικό για την ΕΚΤ να υιοθετήσει μια λιγότερο απαισιόδοξη ρητορική για την ισορροπία των ρίσκων. Το μπέρδεμα είναι ότι αυτοί στους οποίους πάντα δεν άρεσε η υπερ-χαλαρή πολιτική θα αντιμετωπίσουν κάθε αλλαγή στη φρασεολογία ως ένα πρώτο βήμα προς το tapering της ποσοτικής χαλάρωσης. Γερμανοί πολιτικοί ήδη καλούν τον Μ. Ντράγκι να «ετοιμάσει την αρχή του τέλους».

Να ξεκινήσει τώρα αυτό το μονοπάτι θα είναι πρώιμο. Η ΕΚΤ έχει κάνει εις διπλούν το λάθος να σφίξει τη νομισματική πολιτική πρόωρα, το 2008 και το 2011, όταν και χειροτέρεψε την κρίση της ευρωζώνης. Επιπλέον, έχει ήδη ανακοινώσει, χωρίς ξεκάθαρη αιτιολόγηση, ότι θα μειώσει τις μηνιαίες αγορές ομολόγων από 80 δισ. ευρώ σε 60 δισ. ευρώ από τον Απρίλιο. Εν τω μεταξύ τα επιτόκια στην αγορά έχουν αυξηθεί, αντανακλώντας τάσεις στις διεθνείς αγορές. Ετσι οι οικονομικές συνθήκες έχουν αναμφισβήτητα προσφέρει το ισόποσο νομισματικής σύσφιξης. Και ενώ κάποια ρίσκα υποχώρησαν, υπάρχουν ακόμα πολλά να προκαλούν ανησυχία στο πολιτικό μέτωπο.

Οι γερμανικές ευαισθησίες είναι κατανοητές σε μια εκλογική χρονιά. Ο πληθωρισμός στη Γερμανία έχει ήδη αυξηθεί πάνω από το 2%, διαβρώνοντας την πραγματική απόδοση των αποταμιεύσεων και επιδεινώνοντας τη δυσαρέσκεια που ένιωσαν πολλοί με τα αρνητικά ονομαστικά επιτόκια. Η χρόνια ανεπαρκής ζήτηση στη Γερμανία, όμως, είναι κατά ένα μεγάλο μέρος ο λόγος που η νομισματική πολιτική έπρεπε να είναι τόσο επιθετική. Θα ήταν καλύτερο αυτή η πίεση να μεταφραστεί σε εκκλήσεις για υψηλότερες αυξήσεις μισθών από το να πνίξει την ανάκαμψη των πιο αδύναμων οικονομιών της ευρωζώνης.

Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, η υγεία της οικονομία της ευρωζώνης είναι σε λογική κατάσταση. Ας διατηρήσουμε την ανάρρωση.

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου