Ευρώ ή δραχμή;

5/6/2013

Η σταθεροποίηση της οικονομίας μέσα στο ευρώ, η υποστήριξη των ανέργων, των χαμηλοσυνταξιούχων, η επαναφορά του ύψους του κατώτερου μισθού είναι εφικτά και μπορούν να δώσουν μια πρώτη ενίσχυση της ζήτησης που έχει ανάγκη η οικονομία. Η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, με τις όποιες οικονομίες και αν επιφέρει (λιγότεροι τόκοι), θα ενισχύσει την ανάπτυξη της χώρας

Πολλές φορές, προκειμένου να προσδιορίσουμε μια θέση ή αντίθεσή μας, της δίνουμε τον χαρακτηρισμό «δεξιά ή αριστερή». Έτσι χρειαζόμαστε λιγότερα επιχειρήματα για να εξηγήσουμε την ουσία και συνήθως με πλείστες όσες γενικόλογες αναφορές προσπαθούμε να πιστοποιήσουμε την ορθότητα των όποιων επιλογών μας. Υπάρχουν, όμως, θέματα που δεν πρέπει να τύχουν της παραπάνω αντιμετώπισης.

Ένα τέτοιο ζωτικό θέμα είναι η θέση μας γύρω απ' το ευρώ και την ευρωζώνη και, αν προτιμάτε, γύρω απ' τη δραχμή και το Grexit. Άλλωστε το θέμα αυτό δεν τίθεται μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ εν όψει του συνεδρίου, αλλά διαπερνά και άλλα σχήματα της αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Ρlan B, κ.λπ.), ακόμη και την πολιτική του ΚΚΕ.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ποιο είναι το διακύβευμα της όποιας πολιτικής επιλογής; Είναι σαφώς, σε πρώτο επίπεδο, το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα, η ρευστότητα της οικονομίας στην προοπτική της ανάπτυξης και η εθνική ανεξαρτησία με τα σύγχρονα δεδομένα. Σε δεύτερο επίπεδο, η σταθερότητα μιας πιθανής κυβέρνησης της Αριστεράς, ενταγμένη στην ενιαία στρατηγική διαδικασία για σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία, με διαρθρωτικές αλλαγές με πρόσημο.

 Πρώτο και δεύτερο επίπεδο, γιατί; Διότι, καταρχήν, εφόσον κληθούμε να κυβερνήσουμε, θα πρέπει να σταθεροποιήσουμε την οικονομία και να πετύχουμε ανάπτυξη, έστω και αναιμική αρχικά. Αυτή θα είναι η βάση για όλα τα υπόλοιπα, στρατηγικά και άλλα.

Αν μέχρι εδώ συμφωνούμε, ας δούμε τις επιπτώσεις της όποιας επιλογής μας. Γυρνώντας στη δραχμή, είτε προετοιμασμένοι είτε όχι, σημαίνει ότι φεύγουμε από ένα σκληρό νόμισμα (με τις ακαμψίες του) και ερχόμαστε σε ένα μαλακό, δηλαδή τη δραχμή. Η δραχμή αυτή δεν θα έχει, τουλάχιστον το πρώτο διάστημα, καμία σχέση με την παλιά δραχμή. Δεν θα διαπραγματεύεται στις αγορές, δεν θα ανταλλάσσεται, με την εξαίρεση του εισαγόμενου τουριστικού συναλλάγματος. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχει τεράστια δυσκολία στην προμήθεια πετρελαίου, πάγιων αγαθών και ανταλλακτικών, φαρμάκων, καθώς και λοιπών διαρκών αγαθών. Η εξομάλυνση της κατάστασης θα γίνει σταδιακά πέραν της πενταετίας και με αμφίβολα αποτελέσματα. Μια παραπέρα αναγκαία υποτίμηση, σε σχέση με τα σκληρά νομίσματα, θα δημιουργήσει μεγάλη αύξηση των τιμών, όχι μόνο των εισαγόμενων, με συνέπεια τον πληθωρισμό.

 Όλα αυτά, από κοινού και ξεχωριστά, θα επιφέρουν βίαιη μείωση του βιοτικού επιπέδου, θα στραγγαλίσουν τη ρευστότητα των νοικοκυριών, που θα είναι εφικτή μόνο μέσα από συνεχείς υποτιμήσεις. Θα οδηγήσουν τη χώρα σε πολλαπλή εξάρτηση, τόσο από τους όποιους προμηθευτές όσο και από τα διάφορα κέντρα που εξυπηρετούν τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα. Η επιστροφή στη δραχμή, που οδηγεί τη χώρα εκτός ευρωζώνης, θα την κατατάξει στο επίπεδο χωρών όπως οι Ουγγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Βουλγαρία. Σ' αυτό το επίπεδο ο ανταγωνισμός γίνεται με όρους παραπέρα υποτιμημένης εργασίας και απουσίας εθνικής οικονομικής στρατηγικής και ανεξαρτησίας. Μια έξοδος δε και από την Ε.Ε. σημαίνει, εκτός του επανασχεδιασμού της εξαγωγικής μας πολιτικής, απώλεια των όποιων γεωπολιτικών στηριγμάτων, με συνέπεια την ευάλωτη θέση της χώρας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η παραμονή της χώρας στο ευρώ και στην ευρωζώνη έχει να αντιμετωπίσει το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο και τις συνέπειές του (λιτότητα, κατάργηση του κοινωνικού κράτους, Μνημόνια κ.λπ.). Είναι ορθή η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για άμεση κατάργηση των Μνημονίων και επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Ο δρόμος αυτός θα είναι πολύ δύσκολος. Η Γερμανία και το διευθυντήριο θα αντιδράσουν επιθετικά. Θα μπλοκάρουν κοινοτικά κονδύλια (ΕΣΠΑ κ.λπ.) και θα παγώσουν τις εναπομείνασες δόσεις της δανειακής σύμβασης. Δεν θα καλύψουν το δημοσιονομικό κενό 2015-2016. Θα απειλήσουν για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Το τελευταίο, χωρίς τη συναίνεση της χώρας, είναι θεσμικά αδύνατο.

 Αρχίζει λοιπόν ένα σκληρό πόκερ. Το διευθυντήριο θα επιτίθεται και η πιο συνετή πολιτική από μέρους μας είναι να χρησιμοποιήσουμε όλα τα όπλα που μας δίνει η Ε.Ε. και η ευρωζώνη για να αμυνθούμε. Μπορούμε π.χ. σε κάθε επιθετική κίνησή τους να απαντούμε με βέτο σε μια σειρά θεμάτων που θα μπλοκάρουν λειτουργίες της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, ώσπου να ακούσουν τα επιχειρήματά μας. Άλλωστε δουλεύει ακόμη και η χρεωκοπία εντός ευρώ. Όσα σχέδια και αν έχουν εκπονήσει, σε μια Ευρώπη στο χείλος της λιτότητας, οι συνέπειες μιας χρεωκοπίας είναι ακόμη ανυπολόγιστες.

Το καλύτερο λοιπόν είναι η συνεννόηση, το τέλος των Μνημονίων και της λιτότητας. Αυτή η μάχη πρέπει να δοθεί και να είναι νικηφόρα. Γιατί έτσι διασφαλίζεται το βιοτικό επίπεδο του λαού, η ανάπτυξη της οικονομίας, οι γεωπολιτικές σταθερές στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Το σκληρό νόμισμα έχει και τα γνωστά μειονεκτήματα. Στη φάση αυτή, όπου μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα έρθει στα πράγματα, το χρειαζόμαστε όσο ποτέ. Γιατί αυτό θα διασφαλίσει τη δυνατότητα να σταθεροποιηθεί η οικονομία, ακόμη και αν οι διαπραγματεύσεις δεν πάνε τόσο καλά. Δεν εγκαταλείπει το ευρώ μια ελλειμματική οικονομία. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να συνεννοηθεί με αντίστοιχες οικονομίες (μέτωπο του Νότου) ώστε η ευρωζώνη να πάρει άλλη κατεύθυνση. Το πρόβλημα εδώ είναι οι διαφορετικές πολιτικές ταχύτητες των χωρών αυτών.

Η σταθεροποίηση της οικονομίας μέσα στο ευρώ, η υποστήριξη των ανέργων, των χαμηλοσυνταξιούχων, η επαναφορά του ύψους του κατώτερου μισθού είναι εφικτά και μπορούν να δώσουν μια πρώτη ενίσχυση της ζήτησης που έχει ανάγκη η οικονομία. Η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, με τις όποιες οικονομίες και αν επιφέρει (λιγότεροι τόκοι), θα ενισχύσει την ανάπτυξη της χώρας.

 Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι ποια πολιτική μπορεί να φέρει απτά αποτελέσματα στην ανόρθωση της κοινωνίας και της οικονομίας και που οι όποιες δυσκολίες της να ξεπεραστούν μέσα από μια μεγάλη συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Πιο στρατηγικά, είναι βέβαιο ότι μια χώρα στο μέγεθος της Ελλάδας, με τη γεωπολιτική της θέση, αν επιχειρήσει μετασχηματισμό των κοινωνικών δομών, είναι σίγουρο ότι θα αντιμετωπίσει ανυπέρβλητα εμπόδια. Αντιθέτως, αν ένα σύνολο χωρών επιχειρήσει το ίδιο εγχείρημα, έστω και με πιο βραδείς ρυθμούς, έχουν περισσότερες πιθανότητες ακόμη και αν ο βηματισμός τους θα πρέπει να συγχρονιστεί. Άλλωστε η Ευρώπη είναι μάνα των καλύτερων παραδόσεων του παγκόσμιου κινήματος και η κληρονομιά αυτή είναι ανυπολόγιστη πολιτικά και κοινωνικά.

Το ευρώ βεβαίως δεν είναι φετίχ. Πρέπει όμως να διαλέξουμε το έδαφος που θα δώσουμε τη δύσκολη μάχη. Και πάνω απ' όλα, δεν πρέπει τις απειλές τους ότι θα μας διώξουν από το ευρώ να τις αποδεχτούμε αμαχητί φεύγοντας μόνοι μας. Άλλωστε, η απλή swot analysis που επιχειρήσαμε δείχνει ότι πρώτα απ' όλα τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε εντός ευρώ. Η δραχμή αποτελεί την ύστατη επιλογή. Ίσως να μην είναι καθόλου.

Πηγή

Πολλά ψέμματα μαζεμένα.
Πώς θα μπορέσει να γίνει ανταγωνιστική η οικονομία μας με το ευρώ;

Πώς  θα μπορέσει το κράτος να ελέγχει την διακίνηση των κεφαλαίων από και προς τη χώρα μας;

Πώς θα μπορέσει να σταματήσει το κράτος την αιμορραγία με τη νόμιμη φοροδιαφυγή των πολυεθνικών που φορολογούνται σε άλλες χώρες για τα κέρδη που έχουν εδώ;

Πώς θα μπορέσει να ελέγχει το εμπορικό ισοζύγιο; (Πηγή)

Πώς θα  μπορεί να ελέγχει τα επιτόκια και γενικότερα την οικονομία;

Τι μπορεί να ελπίζει ο μισθωτός, ο συνταξιούχος και ο άνεργος; Πώς θα σταματήσουν να μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις όσο γίνεται εσωτερική υποτίμηση επειδή έχουμε το ευρώ και δεν μπορούμε να το υποτιμήσουμε; (Πηγή)
Πώς θα υπάρξει ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας μόνο με εισαγόμενες επενδύσεις; (Πηγή) Γιατί οι ΗΠΑ το 1929 αύξησαν τις δημόσιες δαπάνες για να αντιμετωπίσουν τη ''Μεγάλη Ύφεση;'' (Πηγή)
Γιατί να μην πάνε στη Βουλγαρία και να έρθουν εδώ; Γιατί μειώνεται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας παρ' όλο που μειώνονται οι μισθοί; (Πηγή)

Πώς θα γίνουν όλα αυτά με το ευρώ που είναι το ''εθνικό νόμισμα'' του Α. Τσίπρα; (Πηγή)

Το να πάμε στο εθνικό νόμισμα δεν θα είναι εύκολο.(Πηγή) Αλλά είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχουν όλα όσα μέχρι την κρίση τα θεωρούσαμε αυτονόητα. Να υπάρχουν δουλειές και ανεκτή ανεργία, να υπάρχει δημόσια ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να υπάρχουν συντάξεις. Η ανεργία έχει ήδη διαλύσει τα ταμεία. Είναι θέμα χρόνου να σταματήσουν να δίνονται οι συντάξεις.

Χώρια που με την ''κρίση'' θα πουληθούν τ πάντα (ή μάλλον θα χαριστούν γιατί έχουν εξευτελιστεί οι τιμές τους). Με την Ομοσπονδοποίηση των χωρών της ευρωζώνης θα σταματήσει να υπάρχει το ελληνικό έθνος.(Πηγή)

Μία παράμετρος για το ότι θα είναι ευκολότερο απ' ότι μας λένε το να πάμε στη δραχμή, είναι ο ότι οι χώρες της ΕΕ θα μας βοηθήσουν όταν γίνει αυτό.(Πηγή)

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαν αποστολή να ξεγελά τον ελληνικό λαό και να τον κάνει να πιστεύει ότι μπορεί με το ευρώ να μην υπάρχουν μνημόνια (δηλαδή εσωτερική υποτίμηση-μειώσεις μισθών). Είναι η μεγαλύτερη πολιτική απάτη μετά την Χρυσή Αυγή.