Bank of America: Υποτίμηση της δραχμής 7,5% έναντι του ευρώ, αν διαλυόταν η ευρωζώνη

2/4/2017

Η δραχμή θα υποτιμάτο 7,5% έναντι του ευρώ, αν διαλυόταν σήμερα η ευρωζώνη και υπήρχε επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, σύμφωνα με μελέτη της Bank of America, στην οποία αναφέρεται δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt.

Η μελέτη, με τίτλο: «Η ημέρα μετά το ευρώ», που έχει συνταχθεί από έναν Έλληνα, τον Αθανάσιο Βαμβακίδη, σημειώνει ότι κα το νέο ισπανικό νόμισμα θα υποτιμάτο 7,5% σε σχέση με το ευρώ, ενώ το νέο γερμανικό μάρκο θα ανατιμάτο κατά 15% και το νέο γαλλικό νόμισμα θα έχανε το 5% της αξίας του.

Οι υπολογισμοί αυτοί έχουν γίνει με βάση τις βασικές μακροοικονομικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης, ωστόσο, στην πράξη η ανατίμηση του μάρκου και οι υποτιμήσεις των νομισμάτων της Περιφέρειας της ευρωζώνης μπορεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερες, σύμφωνα με τον Βαμβακίδη.

Η Welt διερωτάται, γιατί η Bank of America δημοσιεύει τώρα μία τέτοια μελέτη, όταν έχουν χάσει πολλά χρήματα οι κερδοσκόποι που προέβλεπαν το τέλος του ευρώ. Η απάντηση που δίνει ο Βαμβακίδης είναι ότι η χαλαρή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ θα σταματήσει κάποια στιγμή στο προσεχές μέλλον και αυτό θα προκαλέσει σε πολλές χώρες προβλήματα λόγω του υψηλού δημόσιου χρέους τους.

Πηγή

Σχετική δημοσίευση εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

IfO: «Προσωρινά» δραχμή και διαγραφή χρέους

26/10/2016

«Παράλληλα να εφαρμοστεί ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης»

Την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να «πει στους εταίρους της, "πάμε πίσω στο εθνικό νόμισμα προσωρινά, διαγράψτε το χρέος μας άνευ όρων και θα εφαρμόσουμε ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης"» εκφράζει ο Γκάμπριελ Φέλμπερμαϊερ, διευθυντής του τμήματος εξωτερικής οικονομίας του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου IfO. Τονίζει το έλλειμμα παραγωγικότητας, προτείνοντας σειρά μέτρων όπως η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, και διαπιστώνει γερμανικό ενδιαφέρον για επενδύσεις.

Σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο καθηγητής Φέλμπερμαϊερ είπε ότι και ο ίδιος και το Ifo (γνωστό για την σκληρή του στάση απέναντι στο ελληνικό ζήτημα) θεωρούν ότι «η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης απόφαση του 2010» και θέτουν «το μεγάλο ερώτημα» εάν ήταν ορθό «να επιλεγεί η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ή θα ήταν καλύτερα να είχε αποχωρήσει».

Η απάντησή τους είναι πως «θα ήταν ίσως καλύτερα για όλους, για τους δανειστές, ακόμα και για τις γερμανικές τράπεζες και την Ελλάδα φυσικά, ότι πρέπει να αποχωρήσει από το ευρώ, σε συνδυασμό με μια ολοκληρωτική διαγραφή του χρέους όπως στην Αργεντινή».

Ο οικονομολόγος πιστεύει ότι «αυτό το οποίο χρειάζεται η Ελλάδα είναι ένα πραγματικό βιώσιμο μοντέλο ώστε μετά να πείτε στην Ευρώπη: ιδού το σχέδιο για τη νέα Ελλάδα και να ζητήσετε την υποστήριξή της». Πρέπει «να πείτε πάμε πίσω στο εθνικό νόμισμα προσωρινά, διαγράψτε το χρέος μας άνευ όρων και θα εφαρμόσουμε ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης. Στην Ιρλανδία όπου δεν υπήρχαν οξείες πολιτικές αντιπαραθέσεις αυτό έγινε επί τη βάσει ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης».

Ο Φέλμπερμάιερ υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα δεν θα ήταν καταστροφικό, διότι αμέσως μετά ένα πρόγραμμα βοήθειας θα εξασφάλιζε «ότι δεν θα επικρατήσει το χάος στη χώρα, ώστε να μην οδηγηθούμε σε μαζική ανεργία ή έλλειψη φαρμάκων. Τότε θα δινόταν η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα νέο όραμα για την επάνοδο της χώρας στην ευρωζώνη».

«Ενδιαφέρον για επενδύσεις»

«Διαπιστώνω ότι Γερμανοί επιχειρηματίες ενδιαφέρονται για επενδύσεις στην Ελλάδα, αναζητούν επενδυτικές ευκαιρίες. Η ήρεμη πολιτική κατάσταση συμβάλλει φυσικά σε αυτό. Όσο η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας του γερμανικού Τύπου τόσο καλύτερα, αυτό έχει θετικό αντίκτυπο στις οικονομικές σχέσεις», είπε ο Φέλμπερμάιερ.

«Η αίσθηση ότι μπορεί να συνεργαστεί κανείς με την παρούσα αριστερή κυβέρνηση θεωρείται από πολλούς πλέον ως δεδομένη. Το γεγονός ότι η πολιτική κατάσταση είναι ήρεμη, έχει βέβαια την αξία του, βοηθά, αλλά δεν είναι αρκετό από μόνο του» προσέθεσε.

Στο ερώτημα τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να προσελκύσει επενδύσεις απάντησε ότι «οι δείκτες της Παγκόσμιας Τράπεζας δείχνουν ότι τους τελευταίους μήνες υπάρχει μια ανοδική τάση», όμως «το κύριο πρόβλημα για να ευημερήσει η Ελλάδα είναι να αυξήσει την παραγωγικότητα της. Γι αυτό πρέπει να ληφθούν μια σειρά από μέτρα, όπως είναι η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων».

Ανέφερε επίσης πως η αυστηρή πολιτική λιτότητας η οποία εφαρμόζεται στην Ελλάδα δεν είναι ασύμβατη με την ανάπτυξη. «Ο Γερμανός υφυπουργός Χανς-Γιόακιμ Φούχτελ απαρίθμησε (στο συνέδριο του Εληνογερμανικού Επιμελητηρίου) μεν μια σειρά από πολύ καλά συγκεκριμένα σχέδια και αυτό είναι θετικό. Το ερώτημα όμως το οποίο τίθεται είναι αν μπορούν να αποτελέσουν τη σπίθα που θα ανάψει τη φωτιά της ανάκαμψης», συμπλήρωσε.

Δραχμή; Στην αρχή, «δραματική κατάσταση, αλλά όλα θα γίνουν γρήγορα»

Κατά τον καθηγητή, όσοι επιμένουν να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη το κάνουν διότι «το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ιταλία, η Ισπανία ίσως κι η Γαλλία». «Η κατάσταση εκεί δεν είναι ακριβώς ίδια αλλά είναι κατά βάση όμοια. Ούτε γι΄ αυτούς δεν είναι το σωστό νόμισμα το ευρώ, αλλά ούτε και για τη Γερμανία είναι...», προσθέτει.

Ωστόσο δεν τάσσεται υπέρ της κατάργησης του ευρώ, αλλά όπως λέει «θέλουμε να καταστήσουμε την νομισματική ένωση μια ελεύθερη ένωση στην οποία να μπορεί μια χώρα μέλος, σε ορισμένες μόνο ειδικές περιπτώσεις, δεν θα είναι δηλαδή ο κανόνας, να αποχωρεί από το ευρώ, να επαναφέρει το εθνικό της νόμισμα με νέα ισοτιμία και μετά να ξαναμπεί. Απαιτείται όμως γι αυτό μια συντεταγμένη αποχώρηση και βεβαίως η επιτήρηση της διαδικασίας, ώστε η χώρα να επανέλθει στην ευρωζώνη μόνον όταν έχουν εφαρμοστεί οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Τονίζει μάλιστα, ότι «αυτό θα ήταν ακόμα και σήμερα καλύτερο να γίνει για την Ελλάδα» και ότι η αυστηρή λιτότητα δεν είναι αναγκαία στην περίπτωση εξόδου κάποιας χώρας από το ευρώ, «διότι αν αποχωρήσει κανείς από την ευρωζώνη μπορεί να μην εφαρμόσει την πολιτική αυτή, αφού η ανάκαμψη της οικονομίας χάρη στις χαμηλές ισοτιμίες του νομίσματος θα έλθει από μόνη της».

Το πρόβλημα της χώρας μας είναι κατά την άποψή του η ανταγωνιστικότητα και «εάν υπάρξει μια νέα δραχμή, αν δηλαδή μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, οι επενδύσεις θα αυξηθούν αμέσως». Εάν μάλιστα «γίνει ταυτόχρονα με την αποχώρηση από το ευρώ και την συνεπακόλουθη υποτίμηση της νέας δραχμής και το κούρεμα του χρέους θα υπάρξει αμέσως μια μεγάλη εισροή ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα».

«Για βασικά προϊόντα, χωρίς τα οποία η χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει, όπως είναι το πετρέλαιο και τα φάρμακα θα υπάρξει πρόβλημα, γι΄ αυτό θα χρειασθεί την βοήθεια των Ευρωπαίων φίλων της» λέει, οι οποίοι και εκτιμά ότι θα την έδιναν, αφού «θα ήταν μια συμφωνία η οποία βασίζεται στην αμοιβαιότητα».

Παραδέχεται μεν ότι κατάσταση θα είναι «αρχικά δραματική», «αλλά θα γίνουν όλα γρήγορα» λέει και «σε δυο χρόνια θα έχει λειτουργήσει». Κατά την μεταβατική δε φάση θα πρέπει να υπάρξει ένα πρόγραμμα, οπότε «θα είναι αναγκαίο να χορηγηθούν δάνεια» να βρεθούν «κάποιες λύσεις, όπως είναι η βοήθεια εκτάκτου ανάγκης, ώστε να αντιμετωπισθούν οι όποιες ελλείψεις».

Για το ενδεχόμενο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους ο Γκάμπριελ Φέλμπερμάιερ εκτιμά ότι «μέχρι τις γερμανικές εκλογές δεν θα συμβεί τίποτα. Μετά τις γερμανικές εκλογές μπορώ να το φανταστώ». Εκτιμά ότι «στο τέλος το ΔΝΤ θα παραμείνει» στο πρόγραμμα για την Ελλάδα, αφού προηγηθεί η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, προσθέτει όμως, ότι το θεωρεί και αυτό προβληματικό.

«Πιστεύω ότι είναι καλύτερα να γίνει κούρεμα χρέους, όπως έγινε στην Αργεντινή και σε άλλες χώρες, με μια ανοικτή δήλωση πτώχευσης» αν και το «κούρεμα του ελληνικού χρέους σημαίνει ότι θα έχουν ζημιές τόσο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και η Bundesbank όσο και οι ιδιωτικές τράπεζες, και φυσικά δεν τους αρέσει. Έτσι όμως αποφεύγεται στο μέλλον και στο μεσοδιάστημα η αναζωπύρωση της κρίσης στην Ελλάδα».

Απαντά αρνητικά στο ερώτημα εάν στις αναλύσεις τους παίζει κάποιο ρόλο η γεωπολιτική θέση μιας χώρας, όπως η Ελλάδα. Κατά την άποψή του όμως «η Ευρώπη πρέπει επειγόντως να αρχίσει να σκέφτεται γεωστρατηγικά, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο ή στο Αιγαίο, αλλά διεθνώς. Είναι λάθος να μην σκέφτεται γεωστρατηγικά, αλλά έτσι είναι», όπως είπε.

Συμμερίζεται και ο ίδιος τις απόψεις του πρώην και του νυν προέδρου του Ιfo, των Βέρνερ Ζιν και Κλέμενς Φιστ, περί ανάγκης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, επειδή «μια νομισματική ένωση πρέπει να βασίζεται στο αμοιβαίο όφελος για όλους». Εάν δεν συμβαίνει αυτό τότε η κατάσταση θα λιμνάζει», όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο.

Ο κ. Φέλμπερμάιερ λέει επίσης ότι «φυσικά και θα υπάρξει χάος» στην περίπτωση αποχώρησης και άλλων χωρών από το ευρώ, την οποία όμως δεν την χαρακτηρίζει «έξοδο από το ευρώ, αλλά φάση προσαρμογής».

Για αυτό «θα έπρεπε καταρχάς να γίνει μια δημόσια συζήτηση για το ότι η νομισματική ένωση πρέπει να αναπνεύσει, να γίνει κατανοητό το γιατί δεν έχει νόημα να είναι κανείς μέλος της νομισματικής ένωσης», λέει συμπληρώνει όμως ότι «χρειαζόμαστε μηχανισμούς και προγράμματα ώστε να μην προκύψει ακριβώς το χάος. Η ευρωζώνη θα πρέπει να μεταρρυθμιστεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Χωρίς αυτήν η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία θα βρίσκονται σε μόνιμη στασιμότητα».

Στο ερώτημα του αν μπορεί να πείσει κανείς να γίνουν αποδεκτά σκληρά μέτρα κουνώντας το δάχτυλο σε ολόκληρους λαούς και μάλιστα από όσους δεν έχουν καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, ο Γκάμπριελ Φέλμπερμάιερ απαντά: «Το ερώτημα είναι αν το σημερινό status quo είναι δημοκρατικά νομιμοποιημένο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την αρχή της δημιουργίας μιας ένωσης μεταφοράς χρεών άλλων. Σήμερα έχουμε ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χωρίς να νομιμοποιείται, διαθέτει λ.χ. χρήματα για να σωθούν οι ελληνικές τράπεζες».

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο οι απλήρωτοι εργαζόμενοι από 1 έως 5 μήνες

21/3/2016

Oι  απλήρωτοι από 1-5 μήνες εργαζόμενοι προσεγγίζουν το ένα εκατομμύριο, ενώ σχεδόν μισό εκατομμύριο είναι οι υποαπασχολούμενοι, μέχρι 4 ώρες επισήμως την ημέρα με τις μισές αποδοχές.

Αλλοι 1,5-2 εκατομμύρια ,σύμφωνα με το Έθνος αναγκάζονται να δουλέψουν «μαύρα», ενώ η ανεργία «θερίζει» και κυρίως η μακροχρόνια.

Το τρίτο τρίμηνο του 2015 οι μακροχρόνια άνεργοι αποτελούσαν το 73,7% του συνόλου των ανέργων.

Με άλλα λόγια, 855.000 άνεργοι βρίσκονται εκτός εργασίας για πάνω από έναν χρόνο. Στις ηλικίες 15-19 το ποσοστό ανεργίας ήταν στο 58,1% και στις ηλικίες 20-24 στο 47,7%, ποσοστά που αναδεικνύουν το μείζον πρόβλημα της ανεργίας των νέων στη χώρα μας.

Επιδείνωση

Αλλά και όσοι εργάζονται στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια από όλες τις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ. Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης κυριαρχούν παντού, ενώ επιδείνωση σημειώνεται και στις συνθήκες εργασίας.

Το 2009, οι προσλήψεις με ευέλικτες μορφές αντιστοιχούσαν στο 21% του συνόλου, ενώ το 2015 στο 55%. Την περίοδο 2014-2015 οι νέες προσλήψεις με μερική απασχόληση είναι αυξημένες κατά 19,6% και με εκ περιτροπής εργασία κατά 45,6%.

Την ίδια στιγμή, ολοένα και περισσότεροι μισθωτοί χάνουν τη δουλειά τους με «προειδοποιημένες απολύσεις», με αποτέλεσμα να εισπράττουν τη μισή μόνο αποζημίωση από αυτή που δικαιούνται. Ενα στα δύο νοικοκυριά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και οι μισοί μισθωτοί δουλεύουν για μισθούς πείνας, κάτω από 800 ευρώ.

Ειδικότερα, κάτω των 800 ευρώ εισπράττουν το 50% των μισθωτών (14,5% μέχρι 499 ευρώ, 22% μεταξύ 500-699 ευρώ και 13,5% μεταξύ 700-800 ευρώ), μεταξύ 800-1.000 ευρώ το 18,6% και άνω των 1.000 ευρώ το 15,7% (9,8% μεταξύ 1.000-1.299 ευρώ και 5,9% άνω των 1.300 ευρώ).

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Βέρνερ Πλούμπε: Να εγκαταλείψει προσωρινά η Ελλάδα το ευρώ

3/2/2015

Την προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ προτείνει ο ιστορικός της Οικονομίας Βέρνερ Πλούμπε. «Χωρίς ευρώ θα αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα και οι Έλληνες θα ορίζουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας τους».

Αμέσως μετά την εκλογή της, η νέα ελληνική κυβέρνηση διατύπωσε το αίτημα για κούρεμα του ελληνικού χρέους. Την ώρα όμως που ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς το αποκλείουν, ο καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας Βέρνερ Πλούμπε στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης συντάσσεται με εκείνους που θεωρούν ότι ένα κούρεμα δεν ωφελεί επί της ουσίας την Ελλάδα.

Σε συνέντευξή του στην γερμανική δημόσια ραδιοφωνία (DLF) εξηγεί: «Ένα κούρεμα δεν ωφελεί την Ελλάδα από τη στιγμή που προς το παρόν δεν αποπληρώνει πιστώσεις. Για διαπραγματευτικούς λόγους διατυπώνεται αίτημα για κούρεμα του χρέους, έτσι ώστε μετά από το βροντερό 'όχι' των Ευρωπαίων εταίρων να δοθούν ντε φάκτο στην Ελλάδα μία ακόμη μεγαλύτερη παράταση στην αποπληρωμή του χρέους και διευκολύνσεις στη χρηματοδότησή του».

Ο Γερμανός ιστορικός εμφανίζεται πεπεισμένος ότι οι πιστώσεις που δόθηκαν στην Ελλάδα στηρίζουν το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύστημα και δεν βοήθησαν τον ελληνικό πληθυσμό να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι παρά την διάθεση τεράστιων ποσών, η ανεργία στην Ελλάδα εξακολουθεί να κυμαίνεται στο 25%.

Όλα για τη θωράκιση του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού συστήματος

«Στόχος της βοήθειας είναι να θωρακιστεί το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύστημα, αλλά και η ασταθής δομή του ευρώ, που έπρεπε να προστατευθεί με κάθε τίμημα, λέει ο Γερμανός ειδικός. Ορθά επισημαίνεται ότι από την οικονομική βοήθεια δεν επωφελήθηκε ο ελληνικός πληθυσμός. Τα χρήματα διατέθηκαν για την σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού συστήματος από το οποίο εξαρτάται η Ελλάδα, αλλά και η υπόλοιπη ευρωζώνη. Αν αναλογιστούμε ότι στην Ευρώπη αναχρηματοδοτούνται κάθε χρόνο περίπου 600 δισ. ευρώ τότε καταλαβαίνουμε ότι χρειάζεται για αυτό ένα εύρυθμο δημοσιονομικό σύστημα. Και αυτό προστατεύεται».

Κατά την άποψη του καθηγητή Βέρνερ Πλούμπε ο μόνος δρόμος για να βγει η Ελλάδα από την κρίση είναι να εγκαταλείψει προσωρινά την ευρωζώνη:

«Τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Η Ελλάδα έχει ωστόσο πολλά πλεονεκτήματα, όπως η γεωγραφική της θέση στην ανατολική Μεσόγειο. Η ισχύς των Ελλήνων εφοπλιστών σίγουρα δεν είναι τυχαία. Η συμμετοχή στο ευρώ, αλλά και οι διεθνείς και ευρωπαϊκοί οικονομικοί συσχετισμοί καθιστούν τη χώρα ακριβή. Την ίδια στιγμή η χώρα 'διογκώθηκε' υπερβολικά οικονομικά χάρη στον χαμηλότοκο δανεισμό. Το ζητούμενο είναι τώρα να απελευθερωθεί η χώρα από την πίεση του ευρώ. Κατά την άποψή μου η Ελλάδα θα έπρεπε να εγκαταλείψει για ένα διάστημα το ευρώ έτσι ώστε να αποκατασταθεί όσο γίνεται η ανταγωνιστικότητά της. Το θετικό μιας αποχώρησης θα ήταν ότι οι Έλληνες θα όριζαν πια μόνοι τις τύχες τους. Διότι η εντύπωση μετά την νίκη του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι Βρυξέλλες και Βερολίνο δυσανασχετούν με τη λαϊκή ετυμηγορία στην Ελλάδα. Αν λοιπόν η ευρωζώνη οδηγήσει στο να αμφισβητείται η νομιμότητα δημοκρατικών αποφάσεων επειδή δεν συνάδουν με τους κανόνες του ευρώ, τότε έχουμε πρόβλημα»., καταλήγει ο Γερμανός ιστορικός.

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

Κομισιόν: Επιδεινώθηκε το 2013 η φτώχεια στην Ελλάδα

31/3/2014

H κατάσταση της φτώχειας έχει επιδεινωθεί στην Ελλάδα το 2013, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τριμηνιαίας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κοινωνική κατάσταση και την απασχόληση στην ΕΕ, που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες. Παράλληλα, στην Ελλάδα και την Πορτογαλία οι μεταρρυθμίσεις των συστημάτων φορολογίας και κοινωνικών παροχών κατά την περίοδο 2012-2013 οδήγησαν σε μείωση των εισοδημάτων για την πλειοψηφία των νοικοκυριών.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την έκθεση, η Ελλάδα εμφανίζει τη μεγαλύτερη αύξηση, την περίοδο 2011-2013, του ποσοστού του πληθυσμού που κινδυνεύει με φτώχεια. Το 2013 η φτώχεια αφορά το 23,7% του πληθυσμού και αυξήθηκε κατά 1,8% σε σχέση με το 2011. Ακολουθούν η Ρουμανία με αύξηση +1,1% και φτώχεια 21,2% το 2013, η Λετονία με +0,9% και φτώχεια 21,4% και η Ισπανία με +0,7% και φτώχεια 20,9%.

Εξάλλου, την περίοδο 2008-2013 το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 14,8% στην Ελλάδα, καταγράφοντας το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ μετά την Ιρλανδία (-16%), ενώ μεγάλες μειώσεις παρατηρήθηκαν επίσης στην Πορτογαλία με -7,5% και την Ισπανία με -5,2%. Κύριος λόγος αυτών των μειώσεων, όπως εξηγεί η Επιτροπή, ήταν οι μεγάλες αυξήσεις σε φόρους, οι μειώσεις σε συντάξεις και ο περιορισμένος αντίκτυπος των δαπανών για την κοινωνική προστασία.

Από την έκθεση της Επιτροπής προκύπτει ακόμη ότι το 2013 το μοναδιαίο κόστος εργασίας σημείωσε τις μεγαλύτερες μειώσεις στην Κύπρο (-5,4%) και την Ελλάδα (-4,7%), ενώ οι Έλληνες εμφανίζονται ως οι Ευρωπαίοι που εργάζονται τις περισσότερες ώρες εβδομαδιαίως με 43,7 ώρες. Ακολουθούν οι Πολωνοί με 42,5 ώρες, οι Κύπριοι με 42,4 ώρες, οι Πορτογάλοι με 42,2 ώρες και οι Αυστριακοί με 42,15. Λιγότερο εργάζονται οι Φιλανδοί με 39,7 ώρες την εβδομάδα, οι Ούγγροι με 39,8 ώρες και οι Γάλλοι με 40 ώρες.

Τον Ιανουάριο του 2014 η ανεργία πλήττει 3,1 εκατ. νέους, ηλικίας 15-24 ετών, στην ΕΕ, με μεγάλες διαφορές όμως να παρατηρούνται μεταξύ των κρατών μελών. Σε χώρες οι οποίες δεν επηρεάστηκαν ιδιαίτερα από την επιδείνωση της κατάστασης εργασίας, όπως την Αυστρία, τη Γερμανία και την Ολλανδία, τα ποσοστά της ανεργίας των νέων ήταν της τάξης του 10%, ενώ στην Ελλάδα και την Ισπανία, όπου η κατάσταση είναι η χειρότερη στην ΕΕ, τα ποσοστά ανεργίας των νέων τριπλασιάστηκαν την περίοδο 2008-2013, αναφέρει η Επιτροπή.

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έκθεσης ο επίτροπος για θέματα απασχόλησης και κοινωνικών υποθέσεων Λάζλο Άντορ υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, ότι «οι ανισότητες έχουν αυξηθεί και υφίσταται κίνδυνος η τρέχουσα εύθραυστη ανάκαμψη να μη βελτιώσει την κατάσταση πολλών ομάδων των πληθυσμού με χαμηλότερα εισοδήματα».

«Η ΕΕ απέχει ακόμα πολύ από το να έχει εξασφαλίσει μια ανάκαμψη χωρίς αποκλεισμούς που δημιουργεί πολλές θέσεις εργασίας: Τα κράτη μέλη και η ΕΕ θα πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αφήσουμε κανέναν πίσω κατά την προσπάθειά μας να βγούμε από την κρίση» σημείωσε ο κοινοτικός επίτροπος και πρόσθεσε: «Ειδικότερα, θα πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας σε επενδύσεις στο ανθρώπινο δυναμικό, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που περιέχονται στη δέσμη μέτρων για τις κοινωνικές επενδύσεις και στη σύσταση του Συμβουλίου σχετικά με τις εγγυήσεις για τη νεολαία».

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα »

Economist: Γιατί ο κανόνας του χρυσού διαλύθηκε και το ευρώ έχει επιζήσει

4/12/2013

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009, η χειρότερη από την κρίση των αρχών του 1930, και ακόμη περισσότερο η κρίση της ευρωζώνης έφερε στο προσκήνιο τους ιστορικούς των οικονομικών, διότι από αρκετές απόψεις η ευρωζώνη μοιάζει με τον κανόνα του χρυσού ο οποίος λειτούργησε τόσο άσχημα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποφασίζοντας να καθορίζουν αμετάβλητα τη συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ τους, τα μέλη της ευρωζώνης δεν μπορούν πλέον να καταφύγουν στην υποτίμηση του νομίσματος αν γίνουν μη ανταγωνιστικά. Αντιθέτως, πρέπει να ξανακερδίσουν την ανταγωνιστικότητά τους με τον δύσκολο τρόπο, δηλαδή μέσω της εσωτερικής υποτίμησης πράγμα που σημαίνει μείωση μισθών και τιμών σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης. Πρόκειται για επίπονη διαδικασία, τόσο επίπονη όσο ήταν και υπό το καθεστώς του κανόνα του χρυσού, το οποίο η Βρετανία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 1931 ακολουθούμενη από αρκετές σκανδιναβικές χώρες. Τα κράτη που υποτίμησαν πρώτα το εθνικό τους νόμισμα τελικά τα πήγαν πολύ καλύτερα από άλλα όπως η Γαλλία, που επέμειναν στον Κανόνα του Χρυσού. Δεδομένης αυτής της εμπειρίας, μια προφανής ερώτηση είναι γιατί το ευρώ έχει επιζήσει ενώ ο κανόνας του χρυσού διαλύθηκε.

Σε μια νέα μελέτη, ο κ. Νίκολας Κραφτς, καθηγητής της ιστορίας των οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Warwick, προσφέρει τρεις βασικές αιτίες.
Πρώτον, ήταν ευκολότερο να εγκαταλείψει κανείς τον κανόνα του χρυσού απ’ ό,τι το ευρώ διότι τα κράτη εξακολουθούσαν να έχουν το εθνικό τους νόμισμα και δεν δεσμεύονταν από διεθνείς συνθήκες, όπου ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ περιλαμβάνει και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (αν και δεν είναι βέβαιο ότι θα ερμηνευόταν έτσι η σχετική πρόβλεψη της συνθήκης).
Δεύτερον, ο «ολέθριος» δεσμός που έχει αναπτυχθεί μεταξύ αδύναμων τραπεζών και αδύναμων κρατών-μελών της ευρωζώνης δεν ήταν τόσο σημαντικός στη διάρκεια του Μεσοπολέμου επειδή οι τράπεζες ήταν πολύ μικρότερες.
Τρίτον, οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δυσκολίες έλαβαν βοήθεια από τους εταίρους τους και το ΔΝΤ. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δάνεισε αφειδώς χρήματα στις τράπεζες και διστακτικά ανέλαβε τον ρόλο του δανειστή έσχατης ανάγκης μέσω της δέσμευσης της να αγοράσει απεριόριστες ποσότητες κρατικών ομολόγων χωρών που δέχονται πίεση από τις αγορές.

Ωστόσο, η επιβίωση δεν αρκεί και ο κ. Κραφτς αναρωτιέται μήπως η διάσωση του ευρώ δεν είναι κάτι περισσότερο από μια πύρρειο νίκη. Η επίδοση της ευρωζώνης όσον αφορά το βιοτικό επίπεδο είναι θλιβερή, ενώ οι προοπτικές της οικονομίας είναι ζοφερές. Ο κ. Κραφτς επικεντρώνεται περισσότερο στο πόσο έχουν εξασθενήσει οι μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης της. Οι ευρωπαϊκές χώρες στρέφονται όλο και περισσότερο στον προστατευτισμό, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τον στόχο της ολοκλήρωσης της κοινής αγοράς. Παρά την ανάληψη της κοινής εποπτείας από την ΕΚΤ, η αντιστροφή της χρηματοπιστωτικής ολοκλήρωσης αναμένεται ότι θα συνεχιστεί. Ωστόσο, η πιο ανησυχητική κληρονομιά της κρίσης είναι το υψηλό δημόσιο χρέος, το οποίο αναμένεται να πλήξει την ανάπτυξη (για παράδειγμα μέσω της υψηλότερης φορολογίας), όπως και η προσπάθεια για μείωσή του μέσω επιβολής δημοσιονομικής λιτότητας. Ο ευκολότερος τρόπος να μειωθεί το βάρος του χρέους είναι μέσω του πληθωρισμού. Ωστόσο, αντί γι’ αυτό η ευρωζώνη έχει πολύ χαμηλό πληθωρισμό, 0,7% τον Οκτώβριο, ενώ οι τιμές υποχωρούν σε Ελλάδα, Κύπρο και Ιρλανδία. Η ΕΚΤ προσπαθεί, καθυστερημένα, να καταπολεμήσει την απειλή του αποπληθωρισμού, αλλά ο κ. Κραφτς θεωρεί ότι η ευρωζώνη χρειάζεται άλλου είδους κεντρική τράπεζα, η οποία θα προσπαθεί ενεργά να ενισχύσει την ανάπτυξη. Το πρόβλημα είναι ότι η συνθήκη του Μάαστριχτ εξουσιοδοτεί την ΕΚΤ μόνο να διατηρεί σταθερές τις τιμές. Αν υπάρχει κάτι που οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αποφεύγουν είναι η αναθεώρηση των συνθηκών. Και αν υπάρχει μία συνθήκη που είναι ιδιαίτερα απρόθυμοι ν’' αγγίξουν, τότε είναι αυτή που καθορίζει τον ρόλο της ΕΚΤ.

Πηγή

Η πρωτότυπη δημοσίευση εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Ένα απλό μάθημα Πολιτικής Οικονομίας για το ευρώ και τη δραχμή

15/3/2014

Του Σπύρου Στάλια*

Ένα από τα θέματα που είναι δύσκολα να κατανοηθούν, είναι ο ισχυρισμός γιατί η Ελλάδα με ένα νέο εθνικό νόμισμα, την Νέα Δραχμή, μπορεί άμεσα να μπει στην ανάπτυξη ενώ με την παραμονή της στο ευρώ όλο και πιο πολύ θα βυθίζεται στην ύφεση και θα καταντήσει μια τριτοκοσμική άθλια αποικία των Τραπεζών.

Θα προσπαθήσω να αποδείξω αυτό τον ισχυρισμό, που έχει σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις, με τον πιο απλό τρόπο, στην πιο απλή μορφή, συγκρίνοντας το δολάριο, και όχι την δραχμή, με το ευρώ, για να μην υπάρχουν αμφισβητήσεις, αφού η πρόσβαση στη βιβλιογραφία και στα γεγονότα γι αυτό, είναι εύκολη.

Το δολάριο, όπως και όλα τα νομίσματα στο σύγχρονο κόσμο, πλην ευρώ, αποτελεί τον αναγκαίο όρο και μέσο για να ολοκληρωθεί η παραγωγική διαδικασία στη χώρα. Με άλλα λόγια πρέπει να «πέσει χρήμα» για να αρχίσει η παραγωγή.

Είναι ένας περιοριστικός παράγοντας λοιπόν, που χωρίς αυτόν, η παραγωγή του κράτους και του ιδιωτικού τομέα είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν.

Στην πρώτη φάση της παραγωγικής διαδικασίας, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας καθορίζουν το ύψος των δαπανών τους για την περίοδο που έρχεται.

Στη δεύτερη φάση ανατρέχουν, ο δημόσιος τομέας στην κεντρική τράπεζα, και ο ιδιωτικός τομέας στις εμπορικές τράπεζες, για να ανοίξουν πιστώσεις.

Στην τρίτη φάση το δημόσιο και ο ιδιωτικός τομέας δαπανούν τις πιστώσεις με μορφή χρήματος στην παραγωγική διαδικασία, χρήμα που τυπώθηκε για αυτό το σκοπό ενώ ακόμα δεν έχει εισπραχθεί.

Στην τέταρτη φάση το κράτος επιβάλλει φόρους για να εισπράξει αυτά που έδωσε για δημόσια αγαθά από αυτούς που τα αποδέχτηκαν, ενώ οι επιχειρήσεις πωλούν τα αγαθά που παρήγαγαν και μετοχές σε αυτούς που δημιούργησαν εισόδημα (εργαζόμενοι) κατά την παραγωγική διαδικασία και εισπράττουν έτσι όσα δανείστηκαν.

Στην πέμπτη φάση δημόσιος και ιδιωτικός τομέας σπεύδουν στη κεντρική τράπεζα και στις εμπορικές τράπεζες και επιστρέφουν όσα δανείστηκαν, αφού έχουν εισπράξει πια από φόρους και από πωλήσεις αγαθών, υπηρεσιών και μετοχών και κλείνουν τις πιστώσεις. Αυτό συνεπάγεται μια ίση καταστροφή χρήματος. Ότι δεν δαπανήθηκε αποτελεί την εθνική αποταμίευση.

Η περίοδος ολοκληρώθηκε και παρήχθη νέος πλούτος.

Δεδομένου του παραπάνω κυκλοφοριακού σχήματος ας κάνουμε ορισμένες διαφωτιστικές διευκρινίσεις.

1) Η νομιμότητα του χρήματος προκύπτει από το κράτος. Το κράτος εκδίδει και ορίζει το νόμισμα που αποδέχεται για την αποπληρωμή των οιονδήποτε υποχρεώσεων των πολιτών (φόροι, εισφορές, τέλη κα) προς αυτό, και το προσφέρει στους πολίτες μέσω της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών από αυτούς.

2) Το κράτος εκδίδοντας το νόμισμα του έχει δυο κύρια καθήκοντα. Αφ ενός μεν να κινητοποιήσει όλους τους διαθέσιμους πόρους της οικονομίας και να δημιουργήσει τους όρους για πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού, και αφ’ ετέρου να διατηρήσει και να αυξήσει την αξία του νομίσματος. Για να τα κάνει αυτά το κράτος δεν έχει ανάγκη ούτε από εσωτερικό δανεισμό και ούτε έχει ανάγκη από την φορολογία των πολιτών του. Αφού αυτό εκδίδει το νόμισμα γιατί να προσφύγει σε αυτά τα μέσα; Είναι ανόητο να πιστεύει κάποιος κάτι τέτοιο.

3) Η ποσότητα του νέου χρήματος παράγεται ενδογενώς, δεν πέφτει από τον ουρανό. Καθορίζεται από την αποτελεσματική ζήτηση για πιστώσεις από τις επιχειρήσεις και από το κράτος στην έναρξη της παραγωγικής διαδικασίας.

4) Επειδή το κράτος μπορεί να αγοράσει οτιδήποτε του χρειάζεται από τους πολίτες του, και ταυτόχρονα αυτό το χρήμα δέχεται για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων των πολιτών προς αυτό, το χρήμα έχει μια εξωτερική αξία. Η αξία λοιπόν του χρήματος προκύπτει από την παραγωγική κυκλοφορία που αυτό την θέτει σε κίνηση. Αν δεν είχε αξία το χρήμα δεν θα μπορούσε αυτό να το κάνει. Δεν είναι κάποιο ειδικό αγαθό. Σε αυτό ενσωματώνεται το εισόδημα που όταν δαπανηθεί αποκτώνται αγαθά, που θα παραχθούν τώρα και στο μέλλον. Η δαπάνη γεννά πραγματικό πλούτο.

5) Εφ όσον έχει εξωτερική άξια το χρήμα δεν είναι σπάνιο όπως ο χρυσός. Κατά συνέπεια η παρακράτηση του χρήματος δεν αποτελεί μέτρο της άξιας του αλλά η δαπάνη του.

6) Το κράτος φορολογεί λίγο ή πολύ και δαπανά λίγο ή πολύ, αυτό λέγεται δημοσιονομική πολιτική, όχι για να καλύψει τα ελλείμματα του, αφού εκδίδει το δικό του νόμισμα, αλλά για να διατηρήσει την αξία του νομίσματος σταθερή και να την αυξήσει. Η νομισματική πολιτική από την άλλη, αγορά και πώληση ομολόγων, αποσκοπεί στο να έχει τα επιτόκια χαμηλά έτσι ώστε να καθιστά τις επενδύσεις εφικτές.

7) Κατά συνέπεια η άξια του χρήματος αυξάνεται όσο αυξάνεται μέσω του κράτους η δαπάνη για πλήρη απασχόληση, το δε κράτος που εκδίδει το νόμισμα του εξ αντικειμένου δεν ‘ξεμένει ποτέ από ρευστό’ και μπορεί να χρηματοδοτήσει-αγοράσει οτιδήποτε (η Ελλάδα έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει γιατί το συνολικό της πολιτικό σύστημα μετά το 1980 ουδέποτε άσκηση συνετή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική).

Συνοψίζοντας: Το χρήμα είναι μια αφηρημένη αξία που την εκδίδει το κράτος. Η αξία του καθορίζεται από την δυνατότητα που έχει να απαιτεί δικαιώματα κάποιος επί της μελλοντικής παραγωγής. Η παραγωγή πραγματοποιείται ακριβώς επειδή το χρήμα έχει αυτή την εξωτερική αξία. Η αξία του χρήματος είναι τόσο πιο μεγάλη όσο η απασχόληση τείνει προς την πλήρη απασχόληση, υπό συνετή Διακυβέρνηση. Αυτά ως προς το δολάριο ή όποιο άλλο νόμισμα θέλετε και την νέα δραχμή.

Ας πάμε τώρα στο ευρώ

Σημειώνει ο Κέϋνς ότι ‘υπάρχουν συντηρητικοί οι οποίοι πιστεύουν ότι υπάρχει ένας φυσικός νόμος ο οποίος απαγορεύει όλοι οι άνθρωποι να εργάζονται. Αν εργαζόντουσαν αυτό θα αποτελούσε παράβαση αυτού του φυσικού νόμου. Δηλαδή πιστεύουν ότι πρέπει να διατηρείται το ένα δέκατο του πληθυσμού ανενεργό (και αφού αυτό είναι φυσικός νόμος) από δημοσιονομική σκοπιά αυτό είναι συνετό και σωστό…

Αυτό βέβαια θα μπορούσε να το πιστέψει κάποιος που είναι υπό διαρκή σύγχυση’ συνεχίζει σχολιάζοντας ο Κέϋνς.

Και όμως πάνω σε αυτή την πίστη-σύγχυση στηρίζεται το ευρώ στην αρχή του 21ου αιώνα. Οι εμπνευστές του ευρώ, ως φορέα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και ως απάντηση της Ευρώπης στην Παγκοσμιοποίηση, συλλήβδην απέρριψαν τα χαρακτηριστικά που διέπουν όλα τα νομίσματα του κόσμου, που με βάση το δολάριο περιγράφηκαν παραπάνω. Ειδικότερα:

1) Η νομιμότητα του ευρώ πηγάζει από την ανεξάρτητη ΕΚΤ και το τραπεζικό σύστημα. Με άλλα λόγια το ευρώ είναι στην κυριολεξία ένα ιδιωτικό νόμισμα, ένα ιδιωτικό αγαθό, ένα ιδιωτικό εμπόρευμα.

2) Εφ όσον το νόμισμα είναι ιδιωτικό για να ζητείται θα πρέπει να έχει τις ιδιότητες του χρυσού. Θα πρέπει να είναι πιο σπάνιο από τον χρυσό και η αξία του πιο σταθερή από τον χρυσό. Αυτό επιτυγχάνεται με την πρόσδεση του με εκείνο το επιτόκιο προσφοράς που ισοδυναμεί σε μηδενικό πληθωρισμό, ο οποίος με την σειρά του αντιστοιχεί σε ένα ποσοστό φυσικής ανεργίας, όσο υψηλό και να είναι αυτό. Αυτό το ποσοστό της ανεργίας, μέσω του επιτοκίου καθορίζεται πάντα από την ΕΚΤ που για να το κάνει στην κυριολεξία ‘μυρίζεται’ τις δυνάμεις της αγοράς.

3) Εφ όσον το ευρώ έχει διαρκή αξία, ζητείται ως μέσον αποθησαυρισμού όπως ο χρυσός, αφού η ΕΚΤ επιβάλει διαρκώς την ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Κατά συνέπεια ως προς την παραγωγή το ευρώ είναι ουδέτερο δηλαδή καθορίζει μόνο το επίπεδο των τιμών. Η αξία του ευρώ με άλλα λόγια δεν προκύπτει από την δαπάνη του αλλά από την παρακράτηση του. Είναι ο ιδανικός χρυσός.

4) Επειδή η ύψιστη προτεραιότητα στην ευρωζώνη είναι η διατήρηση της αξίας του ευρώ τα κράτη μέλη θα πρέπει να τηρούν απαρέγκλιτα τους όρους εκείνους που υλοποιούν αυτό το στόχο. Δηλαδή να απέχουν από την δημιουργία χρήματος, να έχουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και να ασκούν εισοδηματική πολιτική που δεν θα προκαλεί πληθωρισμό. Εφ’ όσον έχουν δανειακές ανάγκες, θα πρέπει σαν ιδιωτικές εταιρείες να προσφεύγουν στο Τραπεζικό σύστημα για να τις ικανοποιήσουν, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τα κριτήρια των τραπεζών για δανεισμό. Λογική συνέπεια της ιδιωτικοποίησης του χρήματος είναι η ιδιωτικοποίηση του κράτους και οι δημοσιονομικοί περιορισμοί. Το κράτος για να μπορεί να χρηματοδοτηθεί και για να μην συσσωρεύει χρέη θα πρέπει να καταστρέφει τόση ζήτηση (να φορολογεί άγρια) ή να δαπανά τόσο ώστε να προσαρμόζει την ανεργία στο φυσικό της επίπεδο που αντιστοιχεί σε μηδενικό πληθωρισμό. Η μη υπακοή στα κελεύσματα των αγορών θα κάνει τα κράτη να νοιώσουν τα εγκληματικά ένστικτα των ανά τον κόσμο τραπεζιτών. Στην Ελλάδα αυτό το ξέρουμε καλά και εκφράζεται στα πλαίσια του γλωσσικού νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού ως «αλληλεγγύη».

5) Με την σειρά τους οι ιδιωτικές τράπεζες εφ όσον δεν θα προμηθεύονται με αποθεματικά από τα κράτη θα αναγκάζονται να τα ζητούν από την ΕΚΤ. Η ΕΚΤ με την σειρά της όμως θέλοντας να τηρεί σταθερή την αξία του ευρώ θα θέτει νέους περιοριστικούς όρους. Έτσι ξεκινά μια σπειροειδής αντιπληθωριστική διαδικασία με στόχο να πείσει τους επενδυτές του ευρώ ότι αυτό διατηρεί την αξία του. Όσο η διαδικασία αυτή θα υλοποιείται τόσο η ανεργία θα αυξάνεται, τόσο πιο πολύ οι αγορές θα θέλουν να πεισθούν ότι η αξία του ευρώ είναι ακλόνητη και τόσο πιο πολύ η ανεργία θα απλώνεται. Γνωστά όλα αυτά από το 1929 από την Αμερική, από την Γερμανία, από την Γαλλία του χρυσού και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Το ευρώ αποτελεί ουσιαστικά πηγή παγκοσμίου κινδύνου.

Συνοψίζοντας: Η δημιουργία του ευρώ ως απάντηση της Ευρώπης στην παγκοσμιοποίηση τείνει να μετατρέψει την Ευρώπη με όρους εργασίας σε Κίνα. Η αξία του ευρώ είναι αντιστρόφως ανάλογη του επιπέδου απασχόλησης. Η πραγματική του αξία δεν μπορεί να στηριχτεί στην δαπάνη του για να παράγει πλούτο αλλά στον αποθησαυρισμό του. Η χρήση του ευρώ απαιτεί διαρκή λιτότητα και υψηλή ανεργία με να κράτος και τους πολιτικούς υπόδουλους στους διεθνείς κατόχους κεφαλαίων. Η πολιτική είναι απούσα από το τοπίο του ευρώ.

Προσπάθησα με όση επάρκεια διαθέτω να περιγράψω με ακρίβεια και ειλικρίνεια τα δυο τοπία που συνθέτουν το Νέο Εθνικό Νόμισμα και το Ευρώ και που νομίζω ότι και τα δυο είναι εύγλωττα. Η δραχμή παράγει πολιτική για τον Λαό, το ευρώ απαρέγκλιτα καθορίζει πολιτική για τους Τραπεζίτες.

Το τι θα κάνουμε εναπόκειται σε μας με βάση την γνώση. Με οδηγό την γνώση αντιλαμβανόμαστε ότι αποδεχόμενοι το ευρώ είμαστε όλοι νεοφιλελεύθεροι, απολογητές της φτώχειας και της ανεργίας και ας αφήσουν κατά μέρους τις δημαγωγίες τους η λαϊκή δεξιά και η ποικιλώνυμη αριστερά που αποδέχονται το ευρώ. Είναι ντροπή. Και εδώ κατακρίνω και αυτούς που επιθυμούν να κυριαρχούν με τέτοια μέσα αλλά κυρίως τους ανώριμους που έχουν μεγάλη διάθεση να υπακούν και να χάφτουν.

Αν πάλι διαλέξουμε την δραχμή ας είμαστε σίγουροι ότι ανοίγουμε μια θαυμάσια προοπτική για μας και τα παιδιά μας και το κυριότερο αυτή η επιλογή σηματοδοτεί και την ωριμότητας μας σαν Λαό με την έννοια ότι εμείς αναλαμβάνουμε την τύχη μας μέσα στην Ιστορία που έτσι αποκτά νόημα ως δημιούργημά μας.

*Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.D, πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Τεράστιο το εμπορικό έλλειμμα το 2013 παρά τις μειώσεις των μισθών

7/2/2014

Ακόμη 5% «έκοψε» από τις εισαγωγές η ελληνική οικονομία πέρυσι, αντισταθμίζοντας την οριακή πτώση των εξαγωγών κατά 0,2%, με αποτέλεσμα το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο να περιοριστεί στα 19,3 δισ. ευρώ μειωμένο κατά 11%.

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή παρουσίασε την Παρασκευή τις εκτιμήσεις της για τις εμπορικές συναλλαγές της Ελλάδας τον Δεκέμβριο και το σύνολο του 2013.

Η συνολική αξία των εισαγωγών-αφίξεων κατά το ∆εκέμβριο του 2013 ανήλθε σε 3.486,2 εκατ. ευρώ έναντι 3.870,2 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του έτους 2012, παρουσιάζοντας μείωση 9,9%. Η αντίστοιχη μεταβολή χωρίς τα πετρελαιοειδή παρουσίασε μείωση κατά 12,2%.

Η συνολική αξία των εισαγωγών-αφίξεων για το σύνολο του 2013 παρουσίασε μείωση 5,0% σε σύγκριση με το αντίστοιχο δωδεκάμηνο Ιανουαρίου 2012 - ∆εκεμβρίου 2012.

Η συνολική αξία των εξαγωγών-αποστολών αντίστοιχα ανήλθε σε 2.095,4 εκατ. ευρώ έναντι 2.441,6 εκατ. ευρώ, παρουσιάζοντας μείωση 14,2%. Η αντίστοιχη μεταβολή χωρίς τα πετρελαιοειδή παρουσίασε μείωση κατά 3,7%.

Η συνολική αξία των εξαγωγών-αποστολών για το δωδεκάμηνο Ιανουαρίου 2013 - ∆εκεμβρίου 2013 παρουσίασε μείωση 0,2% σε σύγκριση με το αντίστοιχο δωδεκάμηνο Ιανουαρίου 2012 - ∆εκεμβρίου 2012.

Έτσι, το εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας για τη χρονιά που πέρασε εκτιμάται ότι περιορίστηκε κατά 11% στα 19.335,2 εκατ. ευρώ.

Πηγή

Παρ' ότι μειώθηκε το ΑΕΠ κατά 25%, οι μισθοί κατά 30% μέσο όρο, το εισόδημα των πολιτών κατά 50%, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου είναι ακόμα τεράστιο.
Αυτό οφείλεται στο ότι λόγω του ισχυρού νομίσματος και της έλλειψης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, έγιναν φθηνότερα τα εισαγόμενα προϊόντα έναντι των ελληνικών. Έτσι εισάγαμε σε μεγαλύτερες ποσότητες αυτά που δεν παράγαμε και εισάγαμε ακόμα και αυτά που μπορούσαμε να παράγουμε

Μετά από τέσσερα χρόνια με μνημόνια, το τεράστιο αυτό έλλειμμα δείχνει ότι η εσωτερική υποτίμηση δεν αποδίδει και το πρωτογενές πλεόνασμα δεν θα επιτευχθεί στην πραγματικότητα. Είναι βέβαιο ότι οι εντολοδόχοι της Μέρκελ και του ΔΝΤ θα επιβάλλουν νέες μειώσεις στους μισθούς, τις συντάξεις και στις δημόσιες δαπάνες.

Διαβάστε περισσότερα »

Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο η αγορά ομολόγων

7/2/2014

Για πρώτη φορά στην ιστορία του το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας εκχωρεί τη δικαιοδοσία για τη λήψη μιας απόφασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. O λόγος για το πρόγραμμα απεριόριστης αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ.

Το ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας παραπέμπει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τη διαφιλονικούμενη απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την απεριόριστη αγορά κρατικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά. Αυτό ανακοίνωσε το πρωί της Παρασκευής το δικαστήριο στην Καρλσρούη. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του γερμανικού δικαστηρίου που ένα ζήτημα παραπέμπεται προς εξέταση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Οι Γερμανοί δικαστές εκτιμούν ότι με το πρόγραμμα ‘Outright Monetary Transactions’ (OMT), η ΕΚΤ υπερέβη τις αρμοδιότητές της. Όπως ανακοινώθηκε «σημαντικοί λόγοι» συνηγορούν υπέρ του ότι το πρόγραμμα παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών μελών της ΕΕ.

Σε περίπτωση που εφαρμοστεί το πρόγραμμα θα μπορούσε να προκύψει στο πλαίσιο μιας μαζικής αγοράς «τοξικών» κρατικών ομολόγων «μια σοβαρή αναδιανομή χρημάτων μεταξύ των χωρών μελών», αναφέρουν οι δικαστές. Αυτό θα έπαιρνε «τη μορφή μιας οικονομικής εξισορρόπησης» ουσιαστικά δηλαδή μιας άμεσης χρηματοδότησης, η οποία «δεν προβλέπεται» από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Οι ισχύουσες συνθήκες «δεν εξουσιοδοτούν (την ΕΚΤ) να ασκεί μια αυτόνομη οικονομική πολιτική, αλλά απλώς να στηρίζει την οικονομική πολιτική της ΕΕ», όπως αναφέρεται.

Πιθανότατα, σύμφωνα με τους δικαστές, το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων μπορεί να τροποποιηθεί έτσι ώστε να μην παραβιάζει το ευρωπαϊκό δίκαιο. Προκειμένου να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει να υπάρξει εκτενής εξέταση του ζητήματος. Αυτός είναι και ο λόγος που το γερμανικό Δικαστήριο παραπέμπει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, δεδομένου ότι ως ευρωπαϊκό όργανο, η ΕΚΤ δεσμεύεται από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Μια καλή είδηση;

Για μια «καλή είδηση» για την πολιτική διάσωσης του ευρώ κάνει λόγο το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel σχολιάζοντας την απόφαση των Γερμανών δικαστών. Και αυτό διότι το Συνταγματικό Δικαστήριο θεωρείται μια αρχή που αντιμετωπίζει με ιδιαίτερα κριτική διάθεση το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων του Μάριο Ντράγκι, εν αντιθέσει με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο που αναμένεται να στηρίξει την πολιτική του επικεφαλής της ΕΚΤ.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι μέχρι στιγμής δεν έχει δαπανηθεί ούτε ευρώ στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων στη δευτερογενή αγορά. Εντούτοις η ανακοίνωση του σχετικού προγράμματος από τον Ντράγκι το καλοκαίρι του 2012 είχε επιφέρει ηρεμία στις αγορές και είχε οδηγήσει σε μείωση των επιτοκίων για ισπανικά και ιταλικά ομόλογα.

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

Τα εισοδήματα πήγαν 8 χρόνια πίσω

1/2/2014

2,6 δις ευρώ έχασαν το τελευταίο δωδεκάμηνο τα νοικοκυριά 

Άνευ προηγουμένου είναι η συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών από την ημέρα που η Ελλάδα εισήλθε σε καθεστώς μνημονίου.

Μάλιστα, ενώ το μέσο εισόδημα εντός του 2013... επέστρεψε οκτώ χρόνια πίσω στα επίπεδα του 2005, από την τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους προκύπτει ότι Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην ΕΕ όσον αφορά τα φορολογικά βάρη σε φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις.

Παρουσιάζεται δε το παράδοξο φαινόμενο την ώρα που στο εσωτερικό τα εισοδήματα μειώνονται, την ίδια ακριβώς περίοδο στην ευρωζώνη παρατηρείται αύξηση και έτσι μεγαλώνει ακόμη περισσότερο η «ψαλίδα» με την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, από τα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής προκύπτει ότι πέρυσι στο τρίτο τρίμηνο το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών ανήλθε στα 30.400 ευρώ, επίπεδο που παραπέμπει στο πρώτο τρίμηνο του 2005 (29.670 ευρώ), καθώς στο διάστημα που ακολούθησε δεν καταγράφεται χαμηλότερο εισόδημα.

Επιπρόσθετα από το 2010 που η Ελλάδα προσέφυγε στον Μηχανισμό Στήριξης και άρχισαν οι περικοπές αποδοχών και οι αυξήσεις φόρων, το εισόδημα έχει μειωθεί κατά περίπου 8.000 ευρώ ή 20,8%. Πιο αναλυτικά, μέσα σε δώδεκα μήνες (από το τρίτο τρίμηνο του 2012 έως το τρίτο τρίμηνο του 2013) η πτώση του διαθέσιμου εισοδήματος ήταν τα τάξης του 8%. Επί της ουσίας, τα νοικοκυριά απώλεσαν 2,6 δισ. ευρώ στο συγκεκριμένο διάστημα, καθώς το συνολικό εισόδημα από τα 33,0 δισ. ευρώ υποχώρησε στα 30,4 δισ. ευρώ.

Η αρνητική αυτή εξέλιξη αποδίδεται στην πτώση κατά 9,9% των αποδοχών των εργαζομένων και στη μείωση κατά 8,2% των κοινωνικών παροχών που λαμβάνουν τα νοικοκυριά.Παράλληλα, από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ προκύπτει πως η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 10,2% στο τρίτο τρίμηνο του 2013 και διαμορφώθηκε στα 32,4 δισ. ευρώ έναντι των 36,1 δισ. ευρώ έναν χρόνο πριν.

Την ίδια ώρα αύξηση κατά 1,1% σημείωσε σε ετήσια βάση στο τρίτο τρίμηνο του 2013 το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της ευρωζώνης, έναντι αύξησης 0,1% στο δεύτερο τρίμηνο του ίδιου έτους, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΚΤ. Ως εκ τούτου ανοδικά κινήθηκε και η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών καθώς αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 1% στο τρίτο τρίμηνο έναντι 0,6% στο αμέσως προηγούμενο τρίμηνο.

Αποταμιεύσεις
Αποτέλεσμα των εξελίξεων αυτών ήταν η αύξηση του ετήσιου ρυθμού της ακαθάριστης αποταμίευσης των νοικοκυριών κατά 3,1% από πτώση 2,3% στο δεύτερο τρίμηνο. Το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών διαμορφώθηκε στο 13% έναντι 13,2% το τρίτο τρίμηνο του 2012.

Ο ετήσιος ρυθμός αύξησης της χρηματοδότησης των νοικοκυριών παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητος στο 0,8% από 0,7% στο προηγούμενο τρίμηνο, ενώ σταθερός διατηρήθηκε και ο ρυθμός αύξησης των χρηματοπιστωτικών επενδύσεών τους στο 1,8%. Το χρέος τους ως ποσοστό του ΑΕΠ της ευρωζώνης διαμορφώθηκε στο 64,7% (από 65,4% στο τρίτο τρίμηνο του 2012).

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ακαθάριστο διαθέσιμο των νοικοκυριών της ευρωζώνης, κινείται ανοδικά από τις αρχές που ξέσπασε η κρίση χρέους.

Αναλυτικότερα, την περίοδο 2010-2011 ενισχύθηκε κατά 2,17%, την περίοδο 2011-2012 κατά 0,30% και την περίοδο 2012-2013 κατά 0,20% φτάνοντας σωρευτικά στο τρίτο τρίμηνο πέρυσι στα 6,25 τρισ. ευρώ.

Η φορολογία στο... άπειρο

Αντιμέτωποι με υπέρμετρη φορολόγηση εισοδημάτων και ακίνητης περιουσίας ήλθαν κατά τη διάρκεια της κρίσης μισθωτοί, συνταξιούχοι και ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 2009 μέχρι και σήμερα τα στοιχεία δείχνουν πως τόσο ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων όσο και ο φόρος στην ακίνητη περιουσία έχουν επταπλασιαστεί.

Έτσι πέρα από τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις τα εισοδήματα συρρικνώθηκαν και εξαιτίας της αυξημένης φορολόγησης. Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία της τριμηνιαίας έκθεσης του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ενωση όσον αφορά τα φορολογικά βάρη σε φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις

Μάλιστα στην έκθεση υπογραμμίζεται πως «η περαιτέρω άσκηση της φορολογικής επιβάρυνσης των ήδη βαριά φορολογουμένων, δεν συνεπάγεται περισσότερα φορολογικά έσοδα λόγω εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας και ενίσχυσης της φοροδιαφυγής».

Γι' αυτό και διατυπώνεται η εκτίμηση πως είναι πιθανό να μην επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 2,9 δισ. ευρώ εντός του 2014.

Σύγκριση
Πιο αναλυτικά ο ΦΠΑ διαμορφώνεται στο 23% έναντι 21,5% στην Ε.Ε. και 20,5% στην ευρωζώνη. Ο ανώτερος συντελεστής φόρου εισοδήματος για τα φυσικά πρόσωπα στην Ελλάδα διαμορφώνεται στο 46% έναντι 39,5% στην Ε.Ε. και 44,5% στην ευρωζώνη, ενώ ο ανώτερος συντελεστής φόρου για τα νομικά πρόσωπα διαμορφώνεται στο 26% από 21,8% στην Ε.Ε. και 25,9% στη Ζώνη του ευρώ.

Στην έκθεση αναφέρονται τα ακόλουθα δεδομένα που πιστοποιούν την υπερφορολόγηση των πολιτών:

-Οι ανώτατοι φορολογικοί συντελεστές για κάθε κατηγορία εισοδήματος στην πραγματικότητα είναι μεγαλύτεροι, καθώς με την έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης επιβάλλεται επιπλέον φόρος από 1% έως 4%.

-Ο φόρος εισοδήματος για μισθωτούς και συνταξιούχους έχει έως και επταπλασιαστεί από το 2010 μέχρι σήμερα, ενώ ο φόρος που θα πληρώσουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα είναι αυξημένος έως και εννέα φορές.

-Το συνολικό ποσό που πληρώνουν οι φορολογούμενοι για τα ακίνητα επταπλασιάστηκε από το 2009 φτάνοντας τα 3,5 δισ. ευρώ από μόλις 500 εκατ. ευρώ.

-Στα ακίνητα προστέθηκε και ο φόρος υπεραξίας.

-Ο ΦΠΑ αυξήθηκε από το 2010 τέσσερις φορές.

-Τα τεκμήρια και τα τέλη κυκλοφορίας αυξήθηκαν από το 2010 δύο φορές, ενώ οι φόροι στα καύσιμα τρεις φορές.

- Η εξίσωση των φορολογικών συντελεστών στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης οδήγησε σε αύξηση των φόρων κατά 450%.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Warren Buffett: «Με τη δραχμή οι Έλληνες δε θα είχαν πρόβλημα χρέους»

6/1/2014

Μιλώντας στο πρακτορείο Bloomberg στις 6/7/2011, ο Αμερικανός επιχειρηματίας Γουόρεν Μπάφετ ανέλυσε το δημοσιονομικό πρόβλημα των ΗΠΑ και στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε και στη χώρα μας.

«Η Ελλάδα έχασε τη δύναμή της, επειδή δεν μπορούσε να τυπώσει χρήματα. Αν οι Έλληνες τύπωναν δραχμές, θα είχαν, βέβαια, άλλα προβλήματα, αλλά δεν θα είχαν χρέος», δήλωσε χαρακτηριστικά.
«Εμείς έχουμε τη δυνατότητα να τυπώνουμε τα δικά μας χρήματα, αυτό είναι το κλειδί. Και οι 17 χώρες της ευρωζώνης μπορούσαν παλιά να τυπώσουν χρήματα, αλλά τώρα έχουν παραδώσει στην Ε.Ε. αυτό τους το δικαίωμα και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Εμείς δεν έχουμε αυτό το πρόβλημα, μπορούμε να τυπώνουμε, οπότε η πίστωση είναι καλό πράγμα», τόνισε μεταξύ άλλων.

Ποιος είναι ο Μπάφετ
Ο Μπάφετ είναι όχι μόνο ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη αλλά ο επιχειρηματίας με τα μεγαλύτερα κέρδη για το 2013- ανήλθαν σε 12 δισεκατομμύρια δολάρια.

Είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της "Berkshire Hathaway Inc» , μίας κλωστοϋφαντουργίας την οποία ο Μπάφετ εξαγόρασε το 1965 και βαθμιαία την μετέτρεψε σε έναν πολυσχιδή επενδυτικό κολοσσό, με πάνω από 50 θυγατρικές και χρηματιστηριακή αξία της τάξης των 180 δις δολαρίων.

Πηγή

Ο Μπάφετ έχει δίκιο.
Με τη δραχμή το 80% του δημοσίου χρέους μας ήταν εσωτερικό και σε δραχμές. Το υπόλοιπο 20% στις 31/12/2001 ήταν 29 δις ευρώ !!!
Με τόσο μεγάλο εσωτερικό χρέος στο νόμισμα μας δεν υπήρχε περίπτωση να χρεοκοπήσουμε (εκτός αν κάναμε τις βλακείες των Σημιτοστουρνάρηδων της Αργεντινής μέχρι το 2001). Με το ευρώ χάσαμε το ''εργαλείο'' του εσωτερικού δανεισμού στο νόμισμα μας. Ακόμα και το εσωτερικό χρέος, για να εξυπηρετηθεί έπρεπε να δανειστούμε. Το ευρώ είναι συνώνυμο του χρέους.

Ακόμα και τώρα να πάμε στη δραχμή, μπορούμε να σωθούμε.

Διαβάστε περισσότερα »

ΓΣΕΒΕΕ: 250.000 τα λουκέτα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από την αρχή της κρίσης

30/1/2014

«Η αγορά δεν έχει ανάγκη το "τσουνάμι" των εισπρακτικών μέτρων»

Τον αριθμό των 250.000 λουκέτων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις από τότε που ξεκίνησε η ύφεση στην ελληνική οικονομία παρουσίασε στα μέλη της επιτροπής οικονομικής και νομισματικής πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γ. Καββαθάς, στη συνάντηση που είχαν την Πέμπτη.

«Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένα σοβαρό σχέδιο ανάκαμψης με βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και όχι αυτό το "τσουνάμι" εισπρακτικών μέτρων και αντιφατικών ρυθμίσεων που βιώνουμε καθημερινά» τόνισε ο κ. Καββαθάς στη συνάντηση.

«Η αποτυχία σταθεροποίησης και επαναφοράς της ελληνικής οικονομίας είναι πλέον προφανής» υπογράμμισε ο κ. Καββαθάς. Ο Πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ επισήμανε τέλος ότι «η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος δεν μπορεί να στηρίζεται διαρκώς σε περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, σε αύξηση φορολογικών εσόδων αλλά και σε συμπίεση των δημόσιων επενδύσεων που είναι απαραίτητες για τόνωση της οικονομίας.
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ανοιχτή επιστολή Βιομηχάνων προς κυβέρνηση για το κόστος ενέργειας

27/12/2014

Προειδοποιεί για κίνδυνο λουκέτων και απώλεια θέσεων εργασίας

Με το ερώτημα αν την ενεργειακή πολιτική της χώρας τη χαράσει η ΔΕΗ ή η κυβέρνηση, η Ενωση Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ)  με μέλη της 24 από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες στην Ελλάδα απευθύνει  επιστολή στο Υπουργείο Οικονομικών που είναι ο βασικός μέτοχος της ΔΕΗ και προειδοποιεί ότι με τις σημερινές πρακτικές του ΔΣ της επιχείρησης απειλείται η βιωσιμότητα του βιομηχανικού ιστού της χώρας.

Στη σημερινή συνέλευση της ΕΒΙΚΕΝ που έγινε με στόχο να αναπτυχθούν οι θέσεις της βιομηχανίας ενόψει της συνέλευσης της ΔΕΗ στις 31 Ιουνίου με θέμα την τιμολόγηση του Αλουμινίου της Ελλάδος, η Ενωση κατηγορεί τη ΔΕΗ ότι δεν μπορεί να ελέγξει τα κόστη της και για αυτό το λόγο δεν μπορεί να προσφέρει μειωμένα τιμολόγια στη βιομηχανία.

Η ΕΒΙΚΕΝ καλεί το υπουργείο οικονομικών που είναι ο βασικός μέτοχος της ΔΕΗ να μην επιτρέψει να δημιουργηθούν συνθήκες μη αναστρέψιμες για τη βιωσιμότητα της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής.

Αναλυτικά η επιστολή της ΕΒΙΚΕΝ

Κύριε Υπουργέ,

Με αφορμή την Έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΔΕΗ Α.Ε. που θα λάβει χώρα στις 31/1/2014, το Ελληνικό Δημόσιο, ως βασικός μέτοχος του εθνικού προμηθευτή ενέργειας, καλείται να εγκρίνει, μεταξύ πολλών άλλων, την εισήγηση της Διοίκησης για το κόστος προμήθειας ρεύματος στην ελληνική βιομηχανία.

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε την προσπάθεια της ΔΕΗ να δημιουργήσει τετελεσμένα για όλους τους βιομηχανικούς πελάτες, εμφανίζοντας στοιχεία κόστους που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τα όσα ισχύουν διεθνώς αλλά και όσα προκύπτουν από αποφάσεις των εγχώριων αρμοδίων αρχών (Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, Διαιτησία κτλ).

Το μόνο που αποδεικνύεται από τα στοιχεία που τίθενται υπόψη της Γενικής Συνέλευσης είναι ότι όχι μόνο η ΔΕΗ δεν αξιοποιεί αποτελεσματικά το λιγνίτη, το εθνικό καύσιμο, αλλά επιμένει να το κοστολογεί και σε επίπεδα πολύ πάνω από το μέσο όρο της Ευρώπης. Η στάση αυτή αν μη τι άλλο εγείρει ερωτήματα για τη χρηστή διαχείριση των διοικήσεων της επιχείρησης.

Η βιομηχανία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για τακτικισμούς, που επιχειρούν να φέρουν προ τετελεσμένου την Πολιτεία, εκμαιεύοντας την  επικύρωση των επιλογών της ΔΕΗ για την καταστροφική τιμολόγηση των βιομηχανικών επιχειρήσεων.

Υπό το πρίσμα αυτό προκύπτουν αμείλικτα ερωτήματα για το  βασικό μέτοχο:

· Αναγνωρίζει τη ΔΕΗ ως de facto διαμορφωτή της εθνικής ενεργειακής και βιομηχανικής πολιτικής, που οδηγεί εκ των πραγμάτων σε οριστικό αφανισμό τον παραγωγικό ιστό της χώρας;
· Εγκρίνει τη στάση της ΔΕΗ που επιλέγει να αγνοεί και να προσβάλει κατά το δοκούν αποφάσεις της αρμόδιας Ρυθμιστικής Αρχής;
· Επικροτεί τους μέχρι τώρα χειρισμούς της διοίκησης που έχουν οδηγήσει σε πλήρες τέλμα την οποιαδήποτε προσπάθεια διευθέτησης του μείζονος ζητήματος του υψηλού κόστους ενέργειας για τη βιομηχανία στη χώρα μας;
Θεωρήσαμε παλαιότερη μελέτη της ΔΕΗ με αναφορά στα οφέλη από το κλείσιμο όλης της μεγάλης βιομηχανίας της χώρας ως παραδρομή. Αποδεικνύεται εκ των υστέρων πως κάναμε λάθος.

Η Ελληνική Πολιτεία έστω και με αυτό τον τρόπο καλείται, την ύστατη στιγμή, να ανακτήσει την πρωτοβουλία στη χάραξη βιομηχανικής πολιτικής στον τόπο και να πάρει ξεκάθαρη θέση στην επικείμενη Γ.Σ. της ΔΕΗ για την εμπορική πολιτική έναντι των βιομηχανικών πελατών της, ζητώντας την κατάρτιση βιομηχανικών τιμολογίων που να συνάδουν με τη διεθνή πρακτική.

Υπό το πρίσμα αυτό καλούμε την Κυβέρνηση να μην επιτρέψει να δημιουργηθούν συνθήκες μη αναστρέψιμες για τη βιωσιμότητα της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής. Ουδείς δικαιούται πλέον να υποστηρίζει ότι δεν γνωρίζει.

Τι απαντά η ΕΒΙΚΕΝ για τα στοιχεία της Eurostat

Προσπάθεια να σερβιριστεί ξανά το «ξαναζεσταμένο φαγητό για τις τιμές του βιομηχανικού ρεύματος», βλέπουν οι βιομηχανικοί καταναλωτές ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ). Αφορμή τα στοιχεία της eurostat που διακινούνται εκ νέου και δείχνουν πως το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας για τη βιομηχανία στην Ελλάδα είναι κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

«Το πρόβλημα είναι ότι τα στοιχεία της Eurostat για τους βιομηχανικούς καταναλωτές, αφορούν μικρές καταναλώσεις μικρότερες των 150GWh», υποστηρίζει η ΕΒΙΚΕΝ και επισημαίνει ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικά για τους εξής λόγους:
1) Δεν ενσωματώνουν τους μηχανισμούς μείωσης του κόστους
2) Αναφέρονται σε διαφορετικά συστήματα ενέργειας (υποχρεωτικό pool στην Ελλάδα, έναντι υβριδικών συστημάτων με διμερείς συμβάσεις και εθελούσιο pool ή με υποχρεωτικές διμερείς συμβάσεις αλλού)
3) Η συντριπτική πλειονότητα των συμβάσεων παραμένει εμπιστευτική και δεν είναι γνωστές οι παράμετροι του πραγματικού κόστους

Ειδικότερα, η Ελληνική Αγορά δεν είναι ανοιχτή και δεν επιτρέπονται οι διμερείς συμβάσεις, όπως συμβαίνει στα άλλα Κράτη Μέλη.
· Οι τιμές που αναφέρονται στα άλλα Κράτη Mέλη αφορούν την ελεύθερη αγορά και δεν περιλαμβάνουν τις τιμές των διμερών συμβάσεων και των εισαγωγών που είναι πολύ χαμηλότερες και καλύπτουν το μεγαλύτερο ποσοστό των καταναλώσεων της βιομηχανίας. Έτσι:
1) Στην Ιταλία που οι πίνακες της EUROSTAT εμφανίζουν τιμές ρεύματος  για τη Μέση και Υψηλή Τάση από 100 έως 186 €/MWh, οι διμερείς συμβάσεις δεν συμπεριλαμβάνονται στους πίνακες ενώ αποτελούν άνω του 55% της συνολικής κατανάλωσης.
2) Στην κατηγορία των μεγάλων πελατών δεν περιλαμβάνονται οι τιμές σε Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο που έχουν βαριά βιομηχανία και βέβαια διμερή συμβόλαια και συμφωνίες που είναι εμπιστευτικά, δεν δημοσιοποιούνται και αποτελούν απόρρητα βιομηχανικά στοιχεία.
3) Τα στοιχεία της Eurostat δεν αποτυπώνουν μηχανισμούς μείωσης του κόστους ρεύματος για την βιομηχανία που εφαρμόζονται σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως: α) συμβάσεις διακοψιμότητας (πχ Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία,  Ολλανδία), β) ανώτατα όρια χρέωσης για τέλη και φόρους (πχ Γερμανία, Γαλλία κά), γ) επιστροφές φόρων και τελών (πχ Αυστρία, Γαλλία, κά).

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ένας στους 3 φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του

23/1/2014

Έρευνα της ΓΕΣΕΕ

Υπό συνθήκες οικονομικής ασφυξίας τελεί μεγάλο μέρος των ελληνικών νοικοκυριών καθώς 4 στα 10 έχουν στις τάξεις τους τουλάχιστον έναν άνεργο με ταυτόχρονα σημαντικές υποχρεώσεις στις τράπεζες ενώ 1 στα 3 φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του λόγω των συσσωρευμένων υποχρεώσεων.

Από την άλλη πλευρά, το 87% έχει δικό του ακίνητο ενώ διατηρείται ψηλά η εμπιστοσύνη στο σύστημα δημόσιας υγείας.

Αυτά είναι τα βασικότερα συμπεράσματα που προκύπτουν από την ετήσια τακτική έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ που έγινε σε συνεργασία με την εταιρία MARC A.E. και μεταξύ άλλων παρατηρείται σημαντική μείωση εισοδήματος για το 97% των νοικοκυριών και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής ιδιαίτερα των πολυμελών οικογενειών.

Σύμφωνα με την έρευνα:

• Το 40,2% των νοικοκυριών, δηλαδή 1,4 εκατ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια τουλάχιστον ένα άτομο σε ανεργία. Από αυτό το ποσοστό μόνο το 9,8% λαμβάνει επίδομα ανεργίας (λιγότερο από 200.000 άτομα). Περισσότεροι από 1 εκατ. πολίτες έχουν μείνει ακάλυπτοι ως προς τον κίνδυνο της ανεργίας.
• Το 44,3% του πληθυσμού έχει οικονομικές υποχρεώσεις προς τις τράπεζες και 1 στα 10 νοικοκυριά αναγκάστηκαν να ρευστοποιήσουν περιουσιακά στοιχεία για να ανταπεξέλθουν στην κρίση. Οι πρόσφατοι νόμοι για τη φορολόγηση ακινήτων, τις κατασχέσεις καταθέσεων και τη μερική άρση των πλειστηριασμών αναμένεται να δημιουργήσουν συνθήκες ασφυξίας στα νοικοκυριά.
• Ένα στα τρία νοικοκυριά βρίσκεται στο όριο καθυστέρησης πληρωμών προς το δημόσιο, ταμεία ΔΕΚΟ, τράπεζες, δάνεια κλπ, λόγω αδυναμίας (το 34,8% των νοικοκυριών καθυστερεί τις οφειλές για να μπορέσει να ανταπεξέλθει, ενώ το 41,7% δήλωσε ότι δεν διαθέτει επαρκές εισόδημα για την κάλυψη των υποχρεώσεων.
• Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των νοικοκυριών συνεχίζεται αν και πλέον το φαινόμενο επιβραδύνει. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν καλύπτει φορολογικές και δανειακές υποχρεώσεις, αγοράζει αγαθά χαμηλότερης ποιότητας για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις και φοβάται ότι κάποια στιγμή θα κινδυνεύσει να χάσει το σπίτι του.
• Το 94,6% των νοικοκυριών έχει υποστεί μειώσεις εισοδήματος το διάστημα της κρίσης (2010- 2013). Η συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών που ανήκουν στo εισοδηματικό κλιμάκιο 10.000- 25.000 ευρώ (96-97%) εμφανίζει μειώσεις στα εισοδήματά της. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά (2012), το 82,4% του πληθυσμού αναφέρει ότι έχει υποστεί μειώσεις μέσα στο 2013, γεγονός που δείχνει ότι τα εισοδήματα διατηρούν την καθοδική τους τάση.
• Ο μέσος όρος μείωσης του εισοδήματος σύμφωνα με την εκτίμηση του ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ αγγίζει το 40% (39,47%). Η Αττική είναι η περιοχή με τη μεγαλύτερη μείωση (41,06%).
• Βασική, ίσως και μοναδική στήριξη των νοικοκυριών αποτελούν τα εισοδήματα από συντάξεις (48,6%). Τα εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες, ελευθέρια επαγγέλματα και επιχειρηματική δραστηριότητα έχουν υποχωρήσει ως προς τη συνεισφορά τους στην οικονομία του νοικοκυριού (35,9% των νοικοκυριών στηρίζεται σε μισθούς, 10,3% σε επιχειρηματικά κέρδη).
• Κλίμα απαισιοδοξίας συνεχίζει να διακατέχει τα ελληνικά νοικοκυριά. Το 41,7% θεωρεί ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις οικονομικές υποχρεώσεις του επόμενου έτους. Αυξημένη αδυναμία δηλώνουν τα νοικοκυριά με τουλάχιστον έναν άνεργο (51%).
• Η αγορά συνεχίζει να βρίσκεται σε μια παρατεταμένη ετήσια χειμερία νάρκη», δεδομένου ότι το 75,5% (από 70% στην αντίστοιχη περσινή έρευνα εισοδήματος) των νοικοκυριών αναμένει τις εκπτώσεις για να αγοράσει βασικά αγαθά.
• Δραματικές εμφανίζονται οι περικοπές στην κατανάλωση λόγω της συρρίκνωσης των εισοδημάτων. Το 63,7% των νοικοκυριών έχει κάνει περικοπές στις δαπάνες ειδών διατροφής, ενώ το 90,3%, περιόρισε τις δαπάνες για ένδυση- υπόδηση και περίπου το 90% έχει περιορίσει τις εξόδους σε εστιατόρια, ταβέρνες, μπαρ, σινεμά. Άνω του 75% των νοικοκυριών έχει κάνει περικοπές στις δαπάνες για θέρμανση και μετακινήσεις, γεγονός που συνδέεται με τη διατήρηση του υψηλού και αναποτελεσματικού φόρου στην κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης.
• Η τάση υποβάθμισης της ποιότητας ζωής συνεχίζεται, καθώς το 36,5% του πληθυσμού δηλώνει ότι αγοράζει προϊόντα χαμηλότερης ποιότητας. Οξυμμένο είναι το πρόβλημα στις πολυμελείς οικογένειες (>5 ατόμων το ποσοστό ανέρχεται στο 44,7%) και στις χαμηλές εισοδηματικά κατηγορίες.
• - Από την έρευνα επιβεβαιώνεται το υψηλό ποσοστό κατοχής ακίνητης περιουσίας από τα ελληνικά νοικοκυριά. Το 86,7% του πληθυσμού κατέχει κάποιο ακίνητο. Το 28,1% των νοικοκυριών που διαμένει σε ιδιόκτητο σπίτι έχει στεγαστικό δάνειο. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 1 εκατ. νοικοκυριά έχουν δανειακά βάρη στο ακίνητο που διαμένουν.
• - Ένα στα τρία νοικοκυριά φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του εξαιτίας τόσο των συσσωρευμένων υποχρεώσεων όσο και των επιπρόσθετων επιβαρύνσεων (δανειακών, φορολογικών και άλλων). Η ανασφάλεια αυτή δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο αποεπένδυσης και κατάρρευσης των αξιών των ακινήτων.

Θετικό στοιχείο της έρευνας είναι η διατήρηση της εμπιστοσύνης που έχουν τα νοικοκυριά στο δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς το 55,8% θα έδειχνε περισσότερη εμπιστοσύνη στο δημόσιο νοσοκομείο για την αντιμετώπιση κάποιου σοβαρού προβλήματος, έναντι 34,2% που θα προτιμούσε το ιδιωτικό. Οι πολιτικές υγείας που ασκούνται θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους το συγκεκριμένο δεδομένο, καθώς είναι πολύ πιθανό οι χρήστες των δημόσιων υπηρεσιών υγείας να αλλάξουν προτιμήσεις αν δεν εξομαλυνθεί διοικητικά και πολιτικά η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία.

Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στις ετήσιες τακτικές έρευνες του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ (συνεργασία με την εταιρία MARC AE). Έγινε σε δείγμα 1201 αντιπροσωπευτικών νοικοκυριών στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας την περίοδο Δεκεμβρίου 2013. Στόχος, η καταγραφή των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης στο εισόδημα, τις δαπάνες των νοικοκυριών, στη ζήτηση καθώς και η αποτύπωση της στάσης των νοικοκυριών σχετικά με την ποιότητα διαβίωσης και τις φορολογικές και άλλες οικονομικές υποχρεώσεις.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Συζήτηση: Ευρώ ή δραχμή; Υπάρχει το δίλημμα;

21/1/2014

Τι είπαν σε εκδήλωση οι Γ. Σταθάκης, Ν. Χριστοδουλάκης, Αλ. Αλαβάνος

Μία ιδιότυπη σύμπνοια μεταξύ του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης κ. Γ. Σταθάκη και του πρώην υπουργού, καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, κ. Ν. Χριστοδουλάκη, αναδείχθηκε από την συζήτηση που διοργανώθηκε το μεσημέρι της Δευτέρας στον χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου «Ιανός», από την επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική».

Αμφότεροι έδειξαν να συμφωνούν, με κατηγορηματικές διατυπώσεις, πως δεν νοείται ρεαλιστική προοπτική για την χώρα εκτός της ζώνης του ευρώ, ζήτημα για το οποίο διαμετρικά αντίθετη άποψη είχε ο έτερος εκ των ομιλητών, επικεφαλής του Σχεδίου Β και πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ, κ. Αλ. Αλαβάνος.

Ο μεν κ. Σταθάκης σημείωσε μεταξύ των άλλων στην παρέμβασή του, ότι μία συζήτηση για το νόμισμα θα είχε νόημα μόνον αν η Ελλάδα δεν ήταν στην ΟΝΕ και τόνισε: «δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου χωρίς τεράστιες καταστροφές για την ελληνική οικονομία», ενώ σημείωσε επίσης ότι μία μονομερής ενέργεια εξόδου, δεν είναι κάτι που συζητείται από κανέναν, και ακόμη ότι μία συντεταγμένη έξοδος θα οδηγούσε την χώρα σε μία περίοδο τουλάχιστον 5ετή, με μεγάλες ανάγκες χρηματοδότησης και σκληρή ισοτιμία. Ως πρόταση, ο κ. Σταθάκης κατέθεσε την αναμόρφωση, εξισορρόπηση και την αλλαγή της ουσίας της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Σε αντίστοιχο μήκος κύματος, έστω και από διαφορετική αφετηρία, ο κ. Χριστοδουλάκης υπογράμμισε ότι ουδέποτε στα χρονικά έχει υπάρξει συζήτηση για εγκατάλειψη ενός νομίσματος σταθερού, ισχυρού και αξιόπιστου και πως η συζήτηση στην Ευρώπη θα πρέπει να αφορά τις ασκούμενες πολιτικές.

Κατά την άποψή του, το βάθος της ύφεσης που πλήττει την ελληνική οικονομία οφείλεται στην φύση των πολιτικών που συμφωνήθηκαν στο μνημόνιο. «Δεν πρέπει να ταυτίσουμε το ευρώ με το μνημόνιο», είπε ο πρώην υπουργός και χαρακτήρισε λάθος την μετατόπιση «από την απόρριψη του μνημονίου, στην απόρριψη του πλαισίου που έχει σταθεροποιήσει τα οικονομικά δεδομένα της χώρας». Κατέληξε δε, πως ένα ενδεχόμενο εγκατάλειψης του ευρώ, θα είναι μεν «ιστορική πρωτοτυπία, αλλά ο απολογισμός θα είναι μοιραίος».

Κατόπιν αυτών, ο επικεφαλής του «Σχεδίου Β», κ. Αλ. Αλαβάνος δήλωσε πως αισθάνεται από πολιτικής απόψεως σαν σάντουιτς, «ανάμεσα στους δύο πολιτικούς όγκους, την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, που είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη». Ο κ. Αλαβάνος είπε πάντως ότι δεν τον εκφράζει το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, «και κυρίως το θέμα της δραχμής», γιατί όπως είπε, κάτι τέτοιο παραπέμπει σε ένα πισωγύρισμα και τόνισε πως η δική του προσέγγιση για απαγκίστρωση από το κοινό νόμισμα ισοδυναμεί με ένα «κίνημα πλανητικών διαστάσεων». Κατά τον κ. Αλαβάνο, το νόμισμα δεν είναι άσχετο με τις πολιτικές που ασκούνται και συμπλήρωσε ότι ακόμη κι αν περάσει η ύφεση, η ανάπτυξη υπό τις παρούσες συνθήκες θα διοχετευτεί στις εισαγωγές.

Νομισματική φυλακή, λάθος πολιτικές

Από τα χαρακτηριστικά σημεία των παρεμβάσεων ήταν η επισήμανση του κ. Σταθάκη ότι στην Ευρώπη διαπιστώνεται μία κρίση πολιτικής και όχι νομίσματος και μία κρίση θεσμών, ενώ χαρακτήρισε το ευρώ «φυλακή», καθώς ακόμη κι αν κάποια χώρα ή κυβέρνηση το επιθυμεί, είναι πάρα πολύ δύσκολο να το εγκαταλείψει.

Τόνισε δε ο κ. Σταθάκης πως η Ελλάδα συμμετείχε σε όλα τα αναλόγου πνεύματος εγχειρήματα (κανόνας χρυσού, Μπρέτον Γουντς, κλπ.), ενώ επισήμανε τις εγγενείς παθογένειες της ΟΝΕ (απουσία ενός ουσιαστικού κοινού προϋπολογισμού, αδυναμία της ΕΚΤ να λειτουργήσει ως πραγματική κεντρική τράπεζα, εμμονή στο σκληρό νόμισμα σε συνδυασμό με πολιτικές λιτότητας.

Επίσης, ο κ. Χριστοδουλάκης επισήμανε πως η εσωτερική υποτίμηση που επιχειρήθηκε απέτυχε, καθώς η μέση μείωση των μισθών κατά 23% στα πρώτα χρόνια του μνημονίου συνδυάστηκε με μία αναιμική αύξηση των εξαγωγών, μόλις κατά 3%.

Ελευθερίου Βενιζέλου εγκώμια

Το μόνο σημείο στο οποίο παρουσιάστηκε μία μερική συμφωνία μεταξύ όλων ήταν το εγκώμιο προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, την επιλογή του οποίου να εγκαταλείψει τον κανόνα του χρυσού το 1932, υπερασπίστηκε ο κ. Αλαβάνος (κάτι που πάντως κατά τον κ. Χριστοδουλάκη έγινε με μεγάλη καθυστέρηση).

Εγκωμιαστικά σχόλια για το μεταρρυθμιστικό σχέδιο του Βενιζέλου επεφύλασσε και ο κ. Σταθάκης, λέγοντας όμως ότι η βενιζελική περίοδος και «βενιζελική παράδοση» δεν θα πρέπει να ερμηνευθούν οικονομικά, αλλά πρωτίστως πολιτικά και με βάση τον θεσμικό εκσυγχρονισμό της Ελλάδος.

Πηγή

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ένας από τους συνυπεύθυνους για το σκάνδαλο του χρηματηστηρίου και για το ότι μπήκαμε στο ευρώ, προπαγανδίζουν και καταστροφολογούν υπέρ του νομίσματος αυτού.

Σημερινή έκθεση της Κομισιόν συνδέει την εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις μισθών) που επιβάλλουν τα μνημόνια, με το ευρώ, λέγοντας ότι φταίει που δεν μπορούμε να το υποτιμήσουμε. Αυτά που γίνονται στην Ελλάδα συνδέονται ευθέως με το ευρώ και είναι άσχετα με το ύψος του δημόσιου χρέους, που ακόμα και αν ήταν μηδενικό θα έπρεπε να κάνουμε εσωτερική υποτίμηση για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας όπως είχε πει ο Στρος Καν το 2010 όταν ήταν επικεφαλής του ΔΝΤ. (Πηγή). Αν δεν το είχαμε το ευρώ θα κάναμε υποτίμηση του εθνικού μας νομίσματος και τίποτα από όλα όσα συμβαίνουν δεν θα είχε γίνει.

Ο Ν. Χριστοδουλάκης  είπε ότι ουδέποτε υπήρξε εγκατάλειψη ενός νομίσματος όπως το ευρώ που είναι ισχυρό και αξιόπιστο. Προφανώς ξέρει περισσότερα απ' όσα ήξερε ο Μ. Φρίντμαν (θεωρητικός του Νεοφιλελευθερισμού και ιδρυτής της σχολής του Σικάγο) ο οποίος είπε το 2001 ότι το ευρώ είναι ένα ''ψευτονόμισμα'' σε μία νομισματική ένωση που θα αποτύχει. (Πηγή) Δημοσίευση στη Wall Street Journal αναφέρει ότι το ισχυρό ευρώ υπονομεύει την προσπάθεια της Ελλάδας για να γίνει ανταγωνιστική. (Πηγή)

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για ''5ετή περίοδο με σκληρή ισοτιμία και ανάγκη χρηματοδότησης''. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η περίοδος θα κρατήσει λιγότερο από ένα χρόνο όπως έδειξε και το παράδειγμα της Αργεντινής όπου χρειάστηκαν τρεις μήνες για να σταθεροποιηθεί το νόμισμα. Επί πλέον η Ελλάδα αν φύγει από το ευρώ θα πάρει 150-200 δις ευρώ και βοήθεια σε τομείς όπως η ενέργεια, όπως είπε ο σύμβουλος της Μέρκελ Κουρτ Λάουκ. Σε αντίθετη περίπτωση θα χρειαστούν τουλάχιστο δέκα χρόνια εσωτερικής υποτίμησης. (Πηγή) Την ίδια δήλωση έκανε και ο Β. Σόιμπλε το 2011. (Πηγή)

Επί πλέον με το ευρώ δεν μπορεί να καταγγείλει τα μνημόνια ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα γίνει ότι έγινε και στην Κύπρο μετά από μία βδομάδα που κράτησε η υποτιθέμενη άρνηση της κυπριακής κυβέρνησης να κάνει πράξη τις εντολές της Μέρκελ για ''κούρεμα'' των καταθέσεων στις τράπεζες..(Πηγή)

Όσοι πρεσβεύουν την αλλαγή της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης όσο έχουμε για νόμισμα το ευρώ, παραπλανούν τον ελληνικό λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το εναλλακτικό σχέδιο των Γερμανών και των διεθνών τραπεζιτών, εξαπατά τον λαό και θα συνεχίσει την εσωτερική υποτίμηση όταν κάνει κυβέρνηση.

Ο Ν. Χριστοδουλάκης πολύ σωστά είπε ότι η εσωτερική υποτίμηση έχει αποτύχει στο να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Αυτό γίνεται γιατί όλες οι χώρες της ΕΕ (εκτός από τη Γερμανία) κάνουν εσωτερική υποτίμηση και έτσι καμία δεν αποκτά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Στις τρίτες χώρες που χρησιμοποιούν το δολάριο για τις διακρατικές συναλλαγές τους και πάλι η Ελλάδα δεν έγινε πιο ανταγωνιστική γιατί το ευρώ είναι πιο ισχυρό από το δολάριο και οι ΗΠΑ το υποτιμούν όποτε πάει να πέσει το ευρώ. Όλα τα δεινα που υποφέρει ο ελληνικός λαός πάνε στο βρόντο. 

Διαβάστε περισσότερα »

Έκθεση - σοκ της Κομισιόν: Πώς τα μνημόνια κατέστρεψαν την Ελλάδα

21/1/2014

Με τα πιο μελανά χρώματα περιγράφει την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα η ετήσια επισκόπηση σχετικά με "τις εξελίξεις στην απασχόληση και τις κοινωνικές προκλήσεις στην Ευρώπη", που παρουσίασε χθες η Κομισιόν.

Η έκθεση, 504 σελίδων, συνιστά κυνική ομολογία ότι η εσωτερική υποτίμηση (συγκράτηση μισθών και τιμών) στην οποία υποχρεώθηκαν οι χώρες τους ευρώ λόγω της αδυναμίας τους για νομισματική υποτίμηση οδήγησε σε κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και της κοινωνικής ένδειας, όπως παραδέχεται επισήμως η Κομισιόν.

Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αναποτελεσματικές αποδεικνύονται οι κοινωνικές παροχές στην Ελλάδα, καθώς μειώνουν τη φτώχεια πολύ λιγότερο από ότι σε άλλες χώρες στην Ευρώπη. Η Ρουμανία, η Ελλάδα και η Βουλγαρία χαρακτηρίζονται από πολύ μικρή αποτελεσματικότητα των κοινωνικών παροχών, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τη χρόνια φτώχεια, σημειώνει η Επιτροπή.

Παράλληλα, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ μεταξύ 2008-2013 από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ενώ παρά το γεγονός ότι το μοναδιαίο κόστος εργασίας μειώθηκε αισθητά στη χώρα μας, ελάχιστα ενισχύθηκε η ανταγωνιστικότητα, καταμετρημένη ως εξαγωγές.

Η Ελλάδα έχει ακόμη τη μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στην ΕΕ μεταξύ 2008-2012 και η παραγωγικότητα ενισχύθηκε κυρίως λόγω της μείωσης της απασχόλησης, και όχι λόγω της αύξησης της παραγωγής.

Την περίοδο 2008-2012 η Ελλάδα είχε το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης των πολιτών που δεν συμμετέχουν σε προγράμματα εκπαίδευσης, απασχόλησης και κατάρτισης στην Ευρώπη.

Επίσης, μεταξύ 2009-2011 η μετανάστευση υπηκόων τρίτων χωρών προς την Ελλάδα, μειώθηκε κατά 14%, ενώ η μετανάστευση από την Ελλάδα προς άλλες χώρες της ΕΕ αυξήθηκε κατά 170%.

Όπως επισημαίνεται στην έκθεση, η Ελλάδα εμφανίζει το τέταρτο μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων στην ΕΕ που αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού (35% του πληθυσμού), μετά από τη Βουλγαρία ,τη Ρουμανία και τη Λετονία.

Η Επιτροπή σημειώνει ότι στην Ελλάδα τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης είναι οι γυναίκες και στη χώρα μας παρατηρείται το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού που δηλώνει ότι αγόρασαν χωρίς απόδειξη αγαθά και υπηρεσίες τον προηγούμενο χρόνο (30%), ενώ ακολουθεί η Ολλανδία με 29%.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης η Ελλάδα εμφανίζει το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης των εργαζομένων (10%) που πληρώνονται το μισθό τους σε μετρητά και όχι μέσω τράπεζας, ενώ κατά μέσο όρο παρατηρείται μείωση στην ΕΕ.

Εξάλλου, όπως υπογραμμίζει η Κομισιόν, η μείωση του εμπορικού ελλείμματος στην Ελλάδα, οφείλεται στη δραματική μείωση των εισαγωγών και δεν ήταν αρκετή για να ανακόψει την κατακόρυφη πτώση του ΑΕΠ.

Τα τελευταία 30 χρόνια στην Ελλάδα η αύξηση του εισοδήματος του φτωχότερου 10% του πληθυσμού είναι σχεδόν διπλάσια από την αύξηση του εισοδήματος του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού. Κάτι που καθιστά την Ελλάδα εξαίρεση στην ΕΕ. Η μέση ετήσια αύξηση ήταν 1,8% στους πλούσιους και 3,4% στους φτωχούς. Το 2012 το 34,6% του πληθυσμού στην Ελλάδα απειλείται με φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό, καταλήγει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Πηγή

Σχετική δημοσίευση εδώ. 

Διαβάστε περισσότερα »

Σύγκριση κρίσεων: Ινδονησία τότε, Ελλάδα σήμερα

30/8/2013

Του Paul Krugman

Η οικονομική κρίση του 1997-98, της οποίας επίκεντρο ήταν η Ινδονησία, αποτέλεσε όπως βλέπουμε αναδρομικά ένα είδος πρόβας τζενεράλε για την πολύ μεγαλύτερη κρίση που καταβρόχθισε τον ανεπτυγμένο κόσμο μια δεκαετία αργότερα.

Τα σημερινά γεγονότα μας υπενθυμίζουν πόσο λίγα διδαχθήκαμε από εκείνη την κρίση πριν από 16 χρόνια. Δεν μεταρρυθμίσαμε τον χρηματοοικονομικό τομέα _ αντίθετα, η απορύθμισή του προχώρησε με γρήγορους ρυθμούς. Και δεν πήραμε τα σωστά μαθήματα για το πώς να ανταποκρινόμαστε σε μια κρίση. Όχι μόνο επαναλάβαμε μερικά από τα ίδια λάθη, αλλά σε πολλά ζητήματα πράττουμε πολύ χειρότερα απ' όσο τότε.

Η περίοδος πριν από την ασιατική κρίση είχε πολλές ομοιότητες με την κρίση που πλήττει σήμερα την Ελλάδα, την Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και στις δυο περιπτώσεις, αφετηρία ήταν η υπερβολική αισιοδοξία του ιδιωτικού τομέα, με τεράστιες ροές δανεισμού από το εξωτερικό να πηγαίνει κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Και στις δυο περιπτώσεις, η αισιοδοξία μετατράπηκε σε απαισιοδοξία με εκπληκτική ταχύτητα, επισπεύδοντας την κρίση.

Αντίθετα προς την Ελλάδα όμως, οι χώρες της κρίσης του 1997 διέθεταν το δικό τους νόμισμα το οποίο υποτιμήθηκε κατακόρυφα έναντι του δολαρίου. Αρχικά η υποτίμηση του νομίσματος προκάλεσε οξεία οικονομική αντιξοότητα. Στην Ινδονησία για παράδειγμα, πολλές επιχειρήσεις είχαν μεγάλα χρέη σε δολάρια γι' αυτό όταν η ρουπία βούλιαξε έναντι του δολαρίου, τα χρέη εκτινάχθηκαν συγκριτικά με το ενεργητικό και τα έσοδα. Το αποτέλεσμα ήταν σοβαρή οικονομική συρρίκνωση, σε κλίμακα ανήκουστη από την Μεγάλη Υφεση. 

Ευτυχώς οι άσχημες εποχές δεν διήρκεσαν και τόσο πολύ. Η ίδια η αδυναμία των νομισμάτων των χωρών αυτών έκανε τις εξαγωγές τους ιδιαιτέρως ανταγωνιστικές και σύντομα όλες τους _ ακόμη και η Ινδονησία που είχε πληγεί χειρότερα _ ανάκαμψε με αιχμή τις εξαγωγές.

Η κρίση εκείνη θα έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί ως ένα μάθημα για την αστάθεια ενός απορυθμισμένου οικονομικού συστήματος. Αντίθετα, η ανάκαμψη της Ασίας οδήγησε σε μια υπερβολική επίδειξη αυτο-συγχαρητηρίων από την πλευρά των αξιωματούχων της Δύσης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το περίφημο εξώφυλλο του περιοδικού «Time» το 1999 _ που έδειχνε τον τότε πρόεδρο της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αλαν Γκρίνσπαν, τον τότε υπουργό Οικονομικών Ρόμπερτ Ρούμπιν και τον τότε υφυπουργό Οικονομικών Λόρενς Σάμερς με τον τίτλο «Η επιτροπή που θα σώσει τον κόσμο». Το μήνυμα ήταν: μην ανησυχείτε, τα έχουμε όλα αυτά υπό έλεγχο. Οκτώ χρόνια αργότερα, μάθαμε πόσο εκτός τόπου και χρόνου ήταν εκείνη η αυτοπεποίθηση.

Μάλιστα, όπως είπα, τα πάμε πολύ χειρότερα αυτή τη φορά. Δείτε για παράδειγμα την χειρότερη περίπτωση χώρας σε κάθε κρίση: την Ινδονησία τότε, την Ελλάδα σήμερα.

Η ύφεση της Ινδονησίας, που συρρίκνωσε την οικονομία της κατά 13% το 1998, ήταν τρομερή. Αλλά η ανάκαμψη είχε δρομολογηθεί για τα καλά ως το 2000. Το 2003, η ινδονησιακή οικονομία ξεπέρασε την προ κρίσης κορύφωση ενώ πέρσι ήταν κατά 72% μεγαλύτερη απ' όσο το 1997.

Στην Ελλάδα, η παραγωγή έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 20% από το 2007 και συνεχίζει να μειώνεται δραματικά. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αρχίσει η ανάκαμψη και υποθέτω ότι ελάχιστοι περιμένουν ότι η ελληνική οικονομία θα ανακάμψει στα προ κρίσης επίπεδα αυτή την δεκαετία.

Γιατί είναι τα πράγματα τόσο χειρότερα σήμερα; Μια απάντηση είναι ότι η Ινδονησία είχε το δικό της νόμισμα και η κατρακύλα της ρουπίας αποδείχθηκε κάτι καλό. Η Ελλάδα όμως είναι παγιδευμένη στο ευρώ. Επιπλέον, η πολιτική ήταν πιο ευέλικτη στη δεκαετία του '90 απ' όσο σήμερα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απαίτησε αρχικά σκληρά μέτρα λιτότητας στην Ασία αλλά σύντομα άλλαξε πορεία. Σήμερα, οι απαιτήσεις από την Ελλάδα και άλλους οφειλέτες είναι αδυσώπητα σκληρές και όσο αποτυγχάνει η λιτότητα, τόσο ζητούνται και άλλες θυσίες.

Ας είμαστε σαφείς: οι άνθρωποι που αυτοσυγχαίρονταν επειδή έσωσαν τον κόσμο το 1999 στην πραγματικότητα τον προετοίμαζαν για μια πολύ χειρότερη κρίση λίγα χρόνια αργότερα.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Η Υγεία στο απόσπασμα

12/1/2014

Το 64% των Ελλήνων δεν πηγαίνει στο γιατρό λόγω του αυξημένου κόστους!

Οι ανασφάλιστοι Έλληνες πολίτες φτάνουν σχεδόν τα 3.000.000 (27,7% του συνολικού πληθυσμού) * 65%-70% των παιδιών εμβολιάζονται σε ιδιωτικούς γιατρούς, αυξάνοντας έτσι τον ήδη βεβαρημένο οικογενειακό προϋπολογισμό των άνεργων και ανασφάλιστων γονέων

Τα συγκλονιστικά στοιχεία για τον αποκλεισμό χιλιάδων Ελλήνων από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, οι δραστικές περικοπές στις δαπάνες, οι καρκινοπαθείς οι οποίοι πεθαίνουν αβοήθητοι στα σπίτια τους, τα χιλιάδες ανεμβολίαστα βρέφη, καταδεικνύουν μια κοινωνική πραγματικότητα η οποία αποτελεί ντροπή για κάθε πολιτισμένο κράτος

Την ώρα που είναι σε εξέλιξη οι αποκαλύψεις για τις μίζες εκατομμυρίων στα εξοπλιστικά και τα θαλασσοδάνεια μεγαλόσχημων, ένα μεγάλο ποσοστό από τους συνήθεις αποδέκτες, στους οποίους φτάνει πάντα ο λογαριασμός, αυτή τη φορά δεν θα προλάβει να πληρώσει τα σπασμένα. Τα συγκλονιστικά στοιχεία που έρχονται από την Ευρώπη για τον αποκλεισμό χιλιάδων Ελλήνων από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, αλλά και τις δραστικές περικοπές στις δαπάνες, οι καρκινοπαθείς οι οποίοι έχασαν την ασφαλιστική ικανότητά τους και διαλέγουν να πεθαίνουν αβοήθητοι στα σπίτια τους, αντί να μετακυλισθεί το χρέος που θα δημιουργηθεί από ενδεχόμενη νοσηλεία στην Εφορία, τα χιλιάδες ανεμβολίαστα βρέφη και νήπια, καταδεικνύουν μια κοινωνική πραγματικότητα η οποία αποτελεί ντροπή για κάθε πολιτισμένο κράτος.

Στρατιές μελλοντικών ασθενών

Η «Κ.Ε.» παρουσιάζει τα συγκλονιστικά στοιχεία για τη ζοφερή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, τα οποία προέρχονται από την έκθεση Eurofound της Ε.Ε., τους Γιατρούς του Κόσμου και το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού. Το γενικό συμπέρασμα; Η πολιτεία προετοιμάζει μία κοινωνία με στρατιές μελλοντικών ασθενών και η Δημόσια Υγεία είναι πιο εύθραυστη από ποτέ.

Στην ευρωπαϊκή έκθεση αναφέρεται ότι η Ελλάδα παρουσιάζει τη μεγαλύτερη μείωση στις κατά κεφαλήν δημόσιες δαπάνες για την Υγεία, σύμφωνα με τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία. Μάλιστα, η χώρα μας αναφέρεται ως ακραίο και μοναδικό παράδειγμα, καθώς μεταξύ 2007-2011 αυξήθηκαν κατά 50% οι ακάλυπτες ανάγκες των πολιτών σε παροχές Υγείας. Ταυτόχρονα εκτινάχτηκε το ποσοστό των Ελλήνων που δήλωσαν ότι δεν κατάφεραν να έχουν πρόσβαση σε γιατρούς, ενώ υπερδιπλασιάστηκε ο αριθμός των συμπολιτών μας, οι οποίοι αποκλείστηκαν από τις υπηρεσίες Υγείας λόγω γεωγραφικής απόστασης.

Σύμφωνα με την έκθεση, η κατά κεφαλήν δημόσια δαπάνη για την Υγεία το 2011 ανερχόταν στα 1.179 ευρώ και εμφανίζει μείωση της τάξης του 26% μόνο τα δύο τελευταία χρόνια (2010-2011). Μια μείωση, είναι αλήθεια, η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί με κάποια άλλη στον κατάλογο των 28 χωρών και η οποία δείχνει ότι η βαλκανιοποίηση και στον κρίσιμο τομέα της Υγείας προχωρεί με ραγδαίους ρυθμούς. Πίσω μας είναι οι Σλοβακία (1.042), Ουγγαρία (843), Κροατία (838), Εσθονία (793), Πολωνία (783), Λιθουανία (782), Κύπρος (758), με τελευταίες τη Ρουμανία (523), Λετονία (472) και Βουλγαρία (449). Αρκεί να αναφερθεί ότι οι αντίστοιχες μειώσεις σε Ιρλανδία, Πορτογαλία ήταν 6% κα 7%, με την κατά κεφαλήν όμως δαπάνη στα δύο κράτη να είναι αισθητά πιο υψηλή, 1.901 και 1.370 ευρώ.

Οσο για τις άλλες χώρες του Νότου, απέχουμε πάρα πολύ, καθώς η κατά κεφαλήν δαπάνη για την Υγεία στην Ιταλία ανερχόταν στα 1.799 ευρώ και στην Ισπανία στα 1.722, ενώ οι μειώσεις ήταν ελάχιστες και για τις δύο (1%).

Από την άλλη πλευρά αμετάβλητη παραμένει η σχετική δαπάνη στο λεγόμενο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, καθώς μειώσεις της τάξης του 2% υπέστησαν μόνο οι Βρετανία, Φινλανδία και Σουηδία, ενώ στις Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Αυστρία δεν υπήρξε καμία μεταβολή στα ποσά που αντιπροσωπεύουν δαπάνες διπλάσιες και υπερδιπλάσιες σε σχέση με τη χώρα μας.

Θλιβερές πρωτιές

«Τα νέα στοιχεία που θα εκδοθούν για το 2012 και το 2013 είναι σίγουρο ότι θα δείξουν ακόμη μεγαλύτερη περικοπή στην κατά κεφαλήν δημόσια δαπάνη για την Υγεία», εξηγεί ο Κων. Ν. Συρίγος, καθηγητής Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθυντής της Ογκολογικής Μονάδας του νοσοκομείου «Σωτηρία», στο οποίο λειτουργεί με τη δική του εποπτεία εθελοντικό σύστημα παροχής δευτεροβάθμιων υπηρεσιών Υγείας για ανασφάλιστους καρκινοπαθείς.

Και προσθέτει: «Η αλήθεια είναι ότι δημιουργήθηκε μία φούσκα στην Υγεία, και προφανώς υπήρχαν περιθώρια μείωσης του κόστους. Αυτές οι μειώσεις, όμως, θα έπρεπε να γίνουν οργανωμένα, θεσμικά και ορθολογικά. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντίθετα έγιναν οριζόντια, χωρίς να εξετάζονται τα πραγματικά δεδομένα και οι υπάρχουσες ανάγκες. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, ακόμη κι όταν έχει διαγνωστεί μία πολύ σοβαρή ασθένεια, δεν προχωρούν σε θεραπεία λόγω του κόστους. Δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν ή το σκέφτονται και το ξανασκέφτονται. Εάν τώρα μιλάμε μόνο για συμπτώματα, είναι σαφές ότι η πλειονότητα θα αναβάλει οποιαδήποτε ιατρική υπηρεσία».

Οι θλιβερές όμως πρωτιές της χώρας στην Υγεία δεν σταματούν εδώ. Το 2011, το 64% των πολιτών δήλωσε ότι την τελευταία φορά που χρειάστηκε γιατρό ή την παροχή κάποιας άλλης υπηρεσίας Υγείας, ο λόγος που δεν ικανοποίησε την ανάγκη αυτή ήταν το κόστος. Μάλιστα, το ποσοστό αυτών που βρέθηκαν σ' αυτή τη θέση αυξήθηκε κατά 19% σε σχέση με το 2007.

Κατά πόδας μας ακολουθεί η Μάλτα (58%), η Ιταλία (57%), η Κύπρος (48%) και η Πολωνία (46%). Στις επόμενες επίσης υψηλές θέσεις βρίσκονται η Λιθουανία (42%), η Ρουμανία (44%), η Λετονία (37%) και η Βουλγαρία (37%).

Αντίθετα, το κόστος για πρόσβαση στην Υγεία δεν απασχολεί τους πολίτες της Βρετανίας, καθώς μόνο 5% δήλωσαν ότι η ιατρική δαπάνη είναι πρόβλημα, αλλά και τους κατοίκους της Δανίας, καθώς μόνο 6% δεν είχαν πρόσβαση σε κάποια υπηρεσία Υγείας λόγω χρημάτων, όπως επίσης στη Σουηδία το 9% και στη Φινλανδία το 12%. Έχουμε επίσης το μεγαλύτερο ποσοστό 67%, που δείχνει τη δυσκολία πρόσβασης στην Υγεία, εξαιτίας των καθυστερήσεων που σημειώνονται στο κλείσιμο ραντεβού.

«Τα στοιχεία αυτά αντικατοπτρίζουν αυτό που ζούμε καθημερινά, εδώ στο Κοινωνικό Ιατρείο», εξηγεί ο Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος και εθελοντής στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού. «Σήμερα υπάρχουν δύο κατηγορίες ασθενών. Οι ανασφάλιστοι, οι οποίοι είναι απόλυτα αποκλεισμένοι από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και οι έχοντες ασφαλιστική κάλυψη, που αδυνατούν να πληρώσουν, λόγω των δραστικών περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, τόσο τη συμμετοχή τους στα φάρμακα όσο και τις εξετάσεις τους».

Μακάβριο, αλλά όχι αυθαίρετο

Ο ίδιος τονίζει ότι «ο αποκλεισμός των καρκινοπαθών από τη δημόσια δωρεάν Υγεία σημαίνει απλά θάνατο». Το συμπέρασμα των εθελοντών του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού (ΜΚΙΕ) μπορεί να είναι μακάβριο, αλλά όχι αυθαίρετο. Στηρίζεται στη στατιστική ανάλυση των στοιχείων 126 ανασφάλιστων ασθενών που εκόντες-άκοντες αναζήτησαν σ' αυτό ιατρική βοήθεια και κάλυψη τον τελευταίο χρόνο. Δέκα από αυτούς δεν είναι πια στη ζωή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, τα 2/3 εξ αυτών (83 άτομα) παραπέμφθηκαν για χημειοθεραπεία τρεις με πέντε μήνες μετά τη διάγνωση της ασθένειας. Μάλιστα, για τους δέκα που απεβίωσαν, ο χρόνος που μεσολάβησε ήταν ακόμη μεγαλύτερος από πέντε μήνες.

Όπως εξηγεί ο κ. Βήχας, σε όλους τους ασθενείς «χρειάστηκε να αξιολογηθεί από την αρχή η ασθένειά τους με νέες αξονικές, μαγνητικές κ.τ.λ. και σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις διαπιστώσαμε δραματική αύξηση του καρκίνου, τόσο της πρωτοπαθούς εστίας όσο και μεταστατικών εντοπίσεων».

Η πλειονότητα των 126 που προσέφυγαν στους εθελοντές γιατρούς του Ελληνικού «έφτασαν εδώ με τη διάγνωσή τους», προσθέτει ο γιατρός: «Κάποιοι είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, αλλά στη συνέχεια δεν είχαν τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν στο κόστος της θεραπείας που ακολουθεί. Κάποιοι άλλοι, όντας πια ανασφάλιστοι και έχοντας προσφύγει αρχικά στα δημόσια νοσοκομεία όπου τους ζητήθηκαν αστρονομικά ποσά, δεν τόλμησαν να μπουν στη διαδικασία της θεραπείας».

Το γεγονός ότι η πλειονότητα των ασθενών που κατέφυγαν στο Κοινωνικό Ιατρείο παρουσιάζει την ίδια επιδημιολογική συμπεριφορά με το γενικό πληθυσμό, αποδεικνύει ότι εκτός συστήματος Υγείας είναι η υπό εξαφάνιση μεσαία τάξη. Καταγράφηκε ότι οι άνδρες πάσχουν κυρίως από καρκίνο των πνευμόνων και οι γυναίκες από καρκίνο του μαστού.

Αντίθετα, σύμφωνα με υπάρχουσες στατιστικές καταγραφές, χρόνια άστεγοι κ.τ.λ. εμφανίζουν κυρίως καρκίνο του ήπατος ή του οισοφάγου.

Στους 64 άνδρες που προσήλθαν οι 53 ήταν Έλληνες και οι 11 αλλοδαποί. Οι περισσότεροι (34 άτομα) είναι μεταξύ 40 και 60 ετών, 25 είναι πάνω από 60, ενώ πέντε είναι κάτω των 40 ετών. Πλην 19 πολιτών, όλοι οι υπόλοιποι ανήκαν σε κάποιον ασφαλιστικό φορέα πριν μείνουν ακάλυπτοι. Μάλιστα, τα νούμερα αποδεικνύουν ότι αρκετοί από αυτούς ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες και ιδιωτικοί υπάλληλοι (16 ΟΑΕΕ, 21 ΙΚΑ).

Ομοίως, όλες ανεξαιρέτως οι πάσχουσες από καρκίνο γυναίκες που προσέφυγαν στο Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού είχαν μέχρι πρότινος ασφαλιστική κάλυψη και όπως δείχνουν τα στοιχεία προέρχονται κι αυτές κυρίως από τον κλάδο των ελεύθερων επαγγελματιών και του ιδιωτικού τομέα (31 άτομα). Οι μισές από αυτές (33) εμφάνισαν καρκίνο του μαστού. Από τις συνολικά 62 περιπτώσεις, οι 16 είναι αλλοδαπές, ενώ ηλικιακά η πλειονότητα (40 ασθενείς) είναι μεταξύ 40 έως 60 ετών.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »