«Η Γερμανία υπονομεύει τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα»

8/8/2018

Οι διεθνείς επικρίσεις για το συνεχιζόμενο υπερβολικό εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας βρίσκουν σταδιακά ευήκοον ους και μέσα στη χώρα. Ειδικοί πιστεύουν ότι πρέπει να αυξηθεί η εσωτερική κατανάλωση.

Τα οικονομικά στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία επιτείνουν το κύμα επικρίσεων σε βάρος της Γερμανίας. Κατά το πρώτο εξάμηνο αυξήθηκαν κατά 3,9% οι εξαγωγές προϊόντων Made in Germany σε σχέση με το ίδιο διάστημα πέρυσι. Η αύξηση αφορά κυρίως στις εμπορικές συναλλαγές με χώρες της ΕΕ. Σε ότι αφορά τις εισαγωγές, παρά το γεγονός ότι τον Ιούνιο έμειναν στάσιμες, σε σχέση με τους πρώτους 6 μήνες του 2017 αυξήθηκαν κατά 4,8%. Τα δεδομένα αυτά δεν αλλάζουν τη διαπίστωση που τροφοδοτεί επικρίσεις για το συνεχιζόμενο υψηλό εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας σε βάρος άλλων χωρών.

«Η Γερμανία υπονομεύει τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα»

Σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα die Welt ο Μορίς Όμπστφελντ, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, κάλεσε το Βερολίνο να μειώσει το πλεόνασμα κατηγορώντας το ότι υπονομεύει τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα και είναι συνυπεύθυνο για τον κίνδυνο εμπορικών διενέξεων και κρίσεων στον κόσμο. «Ο κίνδυνος από την παγκόσμια ανισορροπία δεν είναι άμεσος, αλλά όλες οι ενδείξεις προοιωνίζονται μεγαλύτερο άνοιγμα της ψαλίδας» επισημαίνει ο οικονομολόγος. Στις αντίστοιχες επικρίσεις που διατυπώνει συνεχώς ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ ο Όμπστφελντ κάνει μόνο έμμεση αναφορά. «Χώρες όπως η Γερμανία με υπερβολικό εμπορικό πλεόνασμα γίνονται εύκολα στόχος μέτρων προστατευτισμού από τους εμπορικούς τους εταίρους» γράφει στο άρθρο του. «Υψηλό εμπορικό πλεόνασμα δεν είναι οπωσδήποτε ένδειξη ισχύος, αλλά απόδειξη αδυναμίας για επενδύσεις και μιας λιτότητας που ξεπερνά το όριο του αναγκαίου».

Στη Γερμανία οι επικρίσεις αρχίζουν να κερδίζουν έδαφος.«Το ΔΝΤ και ο Αμερικανός πρόεδρος έχουν στην κριτική τους δίκαιο», υποστηρίζει στη DW ο Φάμπιαν Λίντνερ, οικονομολόγος στο Ινστιτούτο Χανς Μπέκλερ. «Εξάγουμε περισσότερο από όσο εισάγουμε, που σημαίνει ότι οι άλλες χώρες αυξάνουν το χρέος τους για να εισάγουν γερμανικά προϊόντα. Ζούμε δηλαδή προκαλώντας χρέη σε άλλες χώρες, κι αυτό δεν είναι βιώσιμο. Μας αρέσει γιατί δεν είναι δικό μας το χρέος, είναι άλλων. Κάποια στιγμή όμως θα έχουν δυσκολίες, όπως φάνηκε από την δημοσιονομική κρίση του 2009, 2010».

«Τα ταμεία μας είναι γεμάτα»

Θα μπορούσε βέβαια να υποστηρίξει κανείς ότι τα γερμανικά προϊόντα είναι καλύτερα και προτιμούνται περισσότερο από άλλα, αλλά ο Φάμπιαν Λίντνερ διαφωνεί. «Το πρόβλημα είναι ότι εισάγουμε πολύ λιγότερο από όσο εξάγουμε, αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Και οφείλεται στο ότι η εσωτερική ζήτηση τα τελευταία 20 χρόνια έμεινε στάσιμη, πρόσφατα αυξήθηκε λίγο αλλά όχι αρκετά. Θα πρέπει να αυξήσουμε τις δημόσιες δαπάνες. Τα ταμεία είναι γεμάτα από φορολογικά έσοδα, που δεν είχαμε στο παρελθόν. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να επενδύσει περισσότερο σε υποδομές. Έχουμε εμμονή με το να μην δημιουργούμε χρέος, δεν θέλουμε να το υπερβαίνουμε. Τώρα όμως που έχουμε πλεόνασμα θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τους μισθούς για να ξοδεύουν περισσότερο τα νοικοκυριά και να αυξήσουμε τις εισαγωγές».

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

"Δεν έχουν δίκιο οι Αμερικανοί για τα πλεονάσματα"

17/6/2018

Οι αμερικανικές αιτιάσεις για τα γερμανικά και ευρωπαϊκά πλεονάσματα είναι "εντελώς παράλογες", υποστηρίζει ο Ντένις Σνόουερ, διευθυντής του Ινστιτούτου της Παγκόσμιας Οικονομίας στο Κίελο.

Ακόμη και μετά τη συνάντησή του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν ο Αμερικανός πρόεδρος δεν παρέλειψε να ...αλλάξει θέμα και να επαναλάβει την κριτική του για την οικονομική πολιτική και ιδιαίτερα τα υψηλά εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας. Σε συνέντευξή του προς τη γερμανική ραδιοφωνία (DLF) ο οικονομολόγος Ντένις Σνόουερ επισημαίνει ότι η κριτική Τραμπ αρχίζει από λάθος αφετηρία, άρα οδηγεί και σε εσφαλμένα συμπεράσματα: "Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η διεθνής οικονομία αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, στη σημερινή εποχή ένα εργοστάσιο δεν γνωρίζει σύνορα" τονίζει ο Αμερικανός οικονομολόγος. "Χρειαζόμαστε πολλές χώρες για να ολοκληρώσουμε την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών. Οι χώρες αυτές λειτουργούν συμπληρωματικά στην αλυσίδα παραγωγής, δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους", συμπληρώνει.

Αυτή η εικόνα φαίνεται ότι δεν ταιριάζει με την απλουστευτική σκέψη του Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά και αν ακόμη δεχθούμε ότι ο ανταγωνισμός υφίσταται όπως εκείνος τον περιγράφει και ότι το κέρδος του ενός είναι η απώλεια του άλλου, οι αιτιάσεις Τραμπ αποδεικνύονται και πάλι εσφαλμένες. "Πρόσφατη μελέτη του (αυστριακού οικονομολόγου Γκάμπριελ) Φέλμπερμαγερ επισημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορεί να έχουν έλλειμμα στις εμπορικές συναλλαγές τους μεν τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά αν συνυπολογίσουμε τις υπηρεσίες και τα εισοδήματα από επενδύσεις, τότε καταγράφουν πλεόνασμα. Αυτό ισχύει και για την ΕΕ" λέει ο επικεφαλής του Ινστιτούτου της Παγκόσμιας Οικονομίας. Επισημαίνει μάλιστα ότι το αμερικανικό πλεόνασμα απέναντι στην ΕΕ χρονολογείται από το 2009 και διατηρείται μέχρι σήμερα. Επομένως, τονίζει, δεν έχουν λογική βάση οι αμερικανικές αιτιάσεις.

"Το δολάριο χρηματοδοτεί το παγκόσμιο εμπόριο"

Αλλά υπάρχει και ένας ακόμη λόγος, για τον οποίο οι αμερικανικοί δασμοί στα ευρωπαϊκά προϊόντα προκαλούν έκπληξη: όπως αφήνει να εννοηθεί ο Ντάνις Σνόουερ, οι Αμερικανοί θα είναι οι πρώτοι που υφίστανται τις συνέπειες των κυρώσεων. "Πάνω από το 50% των αμερικανικών άμεσων επενδύσεων έχουν γίνει σε ευρωπαϊκό έδαφος. Κατά συνέπεια ένας εμπορικός πόλεμος θα προκαλούσε ισχυρό πλήγμα στις ΗΠΑ. Ο τζίρος που πραγματοποιούν οι ευρωπαϊκές θυγατρικές αμερικανικών πολυεθνικών στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, είναι πέντε φορές μεγαλύτερος από τις αμερικανικές εξαγωγές προς την ΕΕ. Η διασύνδεση είναι πολύ ισχυρή πλέον στη διεθνή οικονομία, δεν έχει νόημα να υψώνεις σύνορα μέσω δασμών. Είναι σαν να χτίζεις τείχη μέσα σε ένα εργοστάσιο, για να το χωρίσεις στα δύο..."

Παρά τις επισημάνσεις των ειδικών, ο Ντόναλντ Τραμπ επιμένει στην τακτική των δασμών απέναντι σε ευρωπαϊκά προϊόντα, ενώ η ΕΕ απαντά επιβάλλοντας- στοχευμένες και επιλεκτικές προς το παρόν- κυρώσεις σε αντίστοιχα αμερικανικά προϊόντα. Όλα αυτά αποβαίνουν εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων, επισημαίνει ο διευθυντής του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας, καθώς, μεταξύ άλλων, χάνει "έδαφος" και το δολάριο ως αποθεματικό νόμισμα παγκόσμιας εμβέλειας. "Το δολάριο ουσιαστικά χρηματοδοτεί το παγκόσμιο εμπόριο. Το εμπόριο αναπτύσσεται συνεχώς, άρα και το δολάριο πρέπει να κυκλοφορεί συνεχώς. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει οι Αμερικανοί να εισάγουν περισσότερα απ΄όσα εξάγουν ή να έχουν έλλειμμα στο ισοζύγιο των υπηρεσιών, διαφορετικά το δολάριο δεν διοχετεύεται εκτός συνόρων. Σήμερα η Αμερική έχει τεράστιο κέρδος από το γεγονός ότι το δολάριο είναι αποθεματικό νόμισμα και αν ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να παραμείνει το δολάριο αποθεματικό νόμισμα θα πρέπει να επιδιώκει το έλλειμμα στις εμπορικές συναλλαγές".  

"Χρειάζεται νέα στρατηγική απέναντι στις ΗΠΑ"

Τι γίνεται όμως στο "δια ταύτα"; Ποια τακτική πρέπει να ακολουθήσει η Ευρώπη απέναντι σε έναν Τραμπ που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί τα οικονομικά επιχειρήματα, αλλά επιμένει στην πολιτική διάσταση της υπόθεσης; Ο Ντένις Σνόουερ υποστηρίζει ότι χρειάζεται αλλαγή σελίδας και ευέλικτη τακτική. "Πρέπει να αναζητήσουμε δρόμους που θα του επιτρέψουν να προβάλλεται ως ήρωας. Έναν τέτοιο δρόμο υπέδειξε ο ίδιος στην τελευταία σύνοδο κορυφής του G7: να κάνουμε το G7 μία ζώνη ελεύθερων συναλλαγών. Θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε αυτή τη δυνατότητα, καταργώντας όλους τους δασμούς..."

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

Η Γερμανία βαδίζει στον δρόμο του Τσαουσέσκου

10/5/2018

Του Wolfgang Münchau

Η απόφαση της Γερμανίας να διατηρήσει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό θέτει σε κίνδυνο συνολικά την ευρωζώνη. Η στροφή Σολτς και SPD και πώς δημιουργεί νέα δεδομένα. Οι επιπλοκές με τον Τραμπ και η ανάγκη να υπάρξει αντίδραση.

Η παρατήρηση ότι η ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη δεν οδηγεί αναπόφευκτα σε πρόβλεψη ότι οπωσδήποτε θα διαλυθεί. Ωστόσο, υπάρχουν γεγονότα που αυξάνουν πολύ την πιθανότητα ενός τέτοιου αποτελέσματος.

Ο γερμανικός προϋπολογισμός της περασμένης εβδομάδας είναι ένα από αυτά. Ο Όλαφ Σολτς, ο νέος Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, έχει προτείνει έναν προϋπολογισμό με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Ονομαστική περικοπή στις επενδύσεις· μειωμένο ποσοστό των αμυντικών δαπανών σε σχέση με το ΑΕΠ· πάγωμα των χρηματοδοτήσεων για αναπτυξιακή βοήθεια στο 0,5% του ΑΕΠ και χαμηλότερη συμμετοχή στον επόμενο προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από αυτόν που ο ίδιος είχε προηγουμένως προτείνει.

Αντ’ αυτών, ο προϋπολογισμός επιτελεί δύο στόχους. Διαβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση θα έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα την περίοδο 2019-2022. Και το 2019, το χρέος της Γερμανίας ως ποσοστό του ΑΕΠ θα πέσει χαμηλότερα από το όριο του 60% που είχε τεθεί στη συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Μάαστριχτ.

Η φιλοδοξία του κ. Σολτς είναι να ωθήσει τον προϋπολογισμό σε πλεόνασμα ύψους 1% του ΑΕΠ ή υψηλότερα. Τέτοιο πλεόνασμα, με την πάροδο του χρόνου, θα τερμάτιζε όλο το δημόσιο χρέος. Σε αυτό το σημείο η Γερμανία θα έχει φτάσει στην ορθοφιλελεύθερη ουτοπία: Θα έχει γίνει σαν τη Ρουμανία του Νικολάε Τσαουσέσκου, που είχε πλεόνασμα 9 δις δολαρίων το 1989, λίγο πριν ο δικτάτορας ανατραπεί.

Πέρα από τις αρνητικές συνέπειες για την ίδια τη Γερμανία, αυτός ο προϋπολογισμός θα οξύνει τις ήδη σημαντικές ανισορροπίες της ευρωζώνης.

Η Γερμανία έχει πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών περίπου 8% τα τελευταία δύο χρόνια. Σύμφωνα με δημοσίευση του Der Spiegel, η αεροπορική δύναμη της χώρας έχει γίνει δυσλειτουργική, ως αποτέλεσμα χρόνιας υποεπένδυσης. Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, που υποστηρίζει τον προϋπολογισμό, δεν έχει υπάρξει συνεπής ως προς την επανειλημμένη δέσμευση στον στόχο αμυντικών δαπανών του ΝΑΤΟ, ύψους 2% του ΑΕΠ.

Υπάρχει μία μάλλον απλή λύση σε όλα αυτά τα προβλήματα: Να έχει ένα μέτριο δημοσιονομικό έλλειμμα, ας πούμε 2% του ΑΕΠ, να επενδύσει στην αναδιάρθρωση της στρατιωτικής ισχύος της χώρας, να ανανεώσει τις δημόσιες υποδομές και να ενθαρρύνει πρότζεκτ υψηλής τεχνολογίας.

Αυτό θα βοηθούσε την κα Μέρκελ να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ότι η Γερμανία δεν εργάζεται το ίδιο σκληρά στο ΝΑΤΟ. Θα έκανε τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση λιγότερο στόχο για τους αμερικανικούς εμπορικούς δασμούς, μειώνοντας το πλεόνασμα της εξωτερικής αποταμίευσης της Γερμανίας και της ευρωζώνης. Και θα ενδυνάμωνε την ικανότητα μακροπρόθεσμης ανάπτυξης της Γερμανίας. Δεν κάνεις συχνά τόσο πολλά με μία πολιτική.

Για να το κάνεις αυτό, θα έσπαγες το συνταγματικό «φρένο του χρέους» -ένα δημοσιονομικό νόμο που επιβάλλει στη Γερμανία να έχει σχεδόν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό στον οικονομικό κύκλο. Ωστόσο, αυτή είναι μια εγχώρια επιλογή, όχι εξωτερικός περιορισμός. Ο κ. Σολτς δεν ακολουθεί απλώς τους νόμους. Κάνει περισσότερα από αυτά που χρειάζονται. Το SPD επιστρέφει στις προ-Κεϋνσιανές ρίζες του.

Δεν με νοιάζει για την αυτοκαταστροφή του SPD, όσο για τις εξωτερικές επιπτώσεις. Οι Γερμανοί έκαναν μία επιλογή. Θα πάρουν αυτό το οποίο ψήφισαν. Η πολιτική αυτή, όμως, θα επηρεάσει εκατομμύρια ανθρώπους που δεν ψήφισαν, καθώς ο προϋπολογισμός θα καθορίσει τον δρόμο για την υπόλοιπη ευρωζώνη.

Συγκεκριμένα, θα περιορίσει τον βαθμό δημοσιονομικής ευελιξίας που θα έδινε η ΕΕ σε χώρες κατά τη διάρκεια οικονομικής ύφεσης. Η Ιταλία, για παράδειγμα, χρειάζεται απελπισμένα πιο πολλές δημόσιες επενδύσεις, καθώς και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ως έναν τρόπο για έξοδο από την οικονομική στασιμότητα. Οι ψηφοφόροι έχουν απομακρυνθεί από τα συστημικά κόμματα, μία τάση που πιθανόν θα συνεχιστεί, εκτός και αν υπάρξει βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη.

Η Γαλλία είναι σε καλύτερη θέση, όμως όχι αρκετά δυνατή για να ακολουθήσει τη Γερμανία. Μπορεί να θαυμάζουμε την άνοδο του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία, αλλά το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο παραμένει ένας κίνδυνος και γι’ αυτόν και για την ευρωζώνη.

Δεν θα υπάρξει ποτέ μία λύση στη δύσκολη κατάσταση της ευρωζώνης, εκτός και αν οι άλλες χώρες υψώσουν το ανάστημά τους σε αυτές που είναι πιο ισχυρές. Θα πρέπει να θεωρήσουν ότι η Γερμανία παραβιάζει τον πιο σημαντικό κανόνα πολιτικής που ορίστηκε στη Συνθήκη του Μάαστριχτ: Ότι τα κράτη-μέλη αντιμετωπίζουν την οικονομική πολιτική ως ένα θέμα κοινού συμφέροντος. Ο γερμανικός προϋπολογισμός είναι τόσο αντιευρωπαϊκός, όσο ήταν και τα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα της Ελλάδας.

Υπάρχει μόνο μία λογική εξήγηση για μία τέτοια πολιτική. Το να ξεφορτωθείς το χρέος σου είναι ένας τρόπος για να τερματίσεις τη συζήτηση για τον διαμερισμό του κινδύνου στην ευρωζώνη. Ωστόσο, το να αντιγράψεις την οικονομική στρατηγική του Τσαουσέσκου για να το πετύχεις, είναι μάλλον μία ακραία επιλογή.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Σκάνδαλο η λήψη αποφάσεων για το ελληνικό πρόγραμμα

3/9/2017

Σκάνδαλο το έλλειμμα δημοκρατίας στις αποφάσεις για το ελληνικό πρόγραμμα, δήλωσε στην Corriere della Sera ο Π. Μοσκοβισί, από το Οικονομικό Φόρουμ του Κόμο. Η Ιταλία αφήνει πίσω της την κρίση, τονίζει ο Π. Τζεντιλόνι.

Το παρόν στο Οικονομικό Φόρουμ του ιδρύματος Αμπροσέτι, που διεξάγεται στις όχθες της λίμνης του Κόμο, έδωσε ο ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος στην εφημερίδα Corriere della Sera αναφέρθηκε στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα: «Πρόκειται για σκάνδαλο σχετικά με τις δημοκρατικές διαδικασίες, όχι επειδή οι αποφάσεις ήταν σκανδαλώδεις, αλλά διότι το να λαμβάνεις αποφάσεις με αυτό τον τρόπο για το μέλλον ενός λαού, το να επιβάλλονται λεπτομερείς αποφάσεις στον τομέα των συντάξεων, της αγορά εργασίας…… Αναφέρομαι στις κύριες λεπτομέρειες από τις οποίες εξαρτάται η ζωή μιας χώρας. Οι λεπτομέρειες αυτές αποφασίσθηκαν μέσα σε έναν οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, από τεχνοκράτες, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο εκ μέρους ενός κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να γνωρίζουν τι πραγματικά λεγόταν, χωρίς αμετάβλητα κριτήρια ή μια ενιαία γραμμή».

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΑΖ: «Να παραιτηθεί ο Σόιμπλε»

23/5/2017

Το αδιέξοδο στο Eurogroup της Δευτέρας, η συνεχιζόμενη αβεβαιότητα, αλλά και οι επιπτώσεις για την Ελλάδα και κυρίως τους Έλληνες πολίτες, απασχολεί τις περισσότερες γερμανικές εφημερίδες.

Με μια γραβάτα ο έλληνας πρωθυπουργός ήθελε να γιορτάσει μια συνολική συμφωνία με τους δανειστές, όμως ΔΝΤ και Σόιμπλε ακόμα διαφωνούν, διαβάζουμε σε άρθρο της Süddeutsche Zeitung που επιγράφεται «Η γραβάτα του Τσίπρα στη ντουλάπα». Η εφημερίδα του Μονάχου σημειώνει: «Στην Αθήνα ο Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να εξηγήσει στους οπαδούς του, μια ακόμα νύχτα απογοήτευσης. Λίγες μέρες νωρίτερα εμφανίζονταν αισιόδοξος, χαρακτήριζε το κλίμα «too good to be true». Και τουλάχιστον εδώ είχε δίκιο».

Σε σχόλιο με τίτλο: «Ένας λαός θυσία στον προεκλογικό αγώνα – "Όχι" Σόιμπλε για λόγους εσωτερικής πολιτικής» η Süddeutsche Zeitung παρατηρεί: «Για μια ακόμα φορά η μοίρα της Ελλάδας εξαρτάται από το Βερολίνο. Τίποτα δεν άλλαξε σε αυτό την τελευταία επταετία. Σήμερα όμως έχουμε να κάνουμε με ένα εκρηκτικό μείγμα ρεαλιστικών και προεκλογικών κινήτρων, τα οποία καθιστούν δύσκολη μια επίλυση της κρίσης. (..) Σε περίπτωση που ο Β. Σόιμπλε υποχωρούσε γρήγορα, οι Σοσιαλδημοκράτες θα ισχυρίζονταν ότι επιτέλους ο υπ. Οικονομικών συνειδητοποίησε πως η Γερμανία δεν μπορεί να αποποιηθεί τις ευθύνες της έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. (…) Και μετά είναι ο φόβος μπροστά στην Εναλλακτική για τη Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να μιλήσει για "μαλακή γραμμή" Σόιμπλε και να καλλιεργήσει προεκλογικά αρνητικό κλίμα κατά της Ελλάδας. Όλα αυτά επηρεάζουν το Βερολίνο. Τα σπασμένα όμως τα πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες. Ένας ολόκληρος λαός έχει γίνει θύμα του γερμανικού προεκλογικού αγώνα. Όσο συνεχίζεται η διένεξη τόσο δυσκολότερα η Ελλάδα θα καταφέρει να διαφυλάξει τις μέχρι σήμερα επιτυχίες στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Όσο υπάρχει αβεβαιότητα, δεν αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη. Ποιος θα επένδυε σε μια χώρα που δεν ξέρει τι του ξημερώνει;».

Taz: «50 χρόνια δουλείας»

«Για μια φορά η Ελλάδα αγωνιά, γράφει η taz σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας». Η εφημερίδα του Βερολίνου επισημαίνει: «Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Β. Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί ωστόσο κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Β. Σοίμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. (…) Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες. Ο Β. Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων. Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή ο Σόιμπλε είναι υπουργός Οικονομικών. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να παραιτηθεί».

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

Ζ. Γκάμπριελ: Η Μέρκελ συνυπεύθυνη για την άνοδο της Λεπέν

11/12/2015

Επίθεση στην Α. Μέρκελ από το βήμα του συνεδρίου του SPD εξαπέλυσε ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, εκτιμώντας ότι η πολιτική της λιτότητας ενίσχυσε την άκρα δεξιά στη Γαλλία.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του SPD, αντικαγκελάριο και υπ. Οικονομίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, η πολιτική των περικοπών της καγκελαρίου Μέρκελ συνέβαλε στην ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία. Ο ίδιος, όπως είπε, προειδοποίησε επανειλημμένως την Α. Μέρκελ για τις συνέπειες του «να θέλει να υπαγορεύει στη Γαλλία την πολιτική των περικοπών». Εάν οι Γερμανοί συντηρητικοί άκουγαν τις συμβουλές του, «τότε η κυρία Λεπέν δεν θα έφτανε ποτέ τόσο μακριά».

Από το βήμα του συνεδρίου του SPD ο πρόεδρος των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών εκτίμησε ότι ήταν λάθος να τεθεί τόσο ψηλά ο πήχης των περικοπών στην υπερχρεωμένη Γαλλία. «Δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι σε μια χώρα», είπε χαρακτηριστικά.

Ζητούμενο η αλλαγή πορείας

Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ επέκρινε γενικότερα την ακολουθούμενη αυστηρή πολιτική λιτότητας στην Ευρώπη. «Στη μάχη μας κατά των εθνικιστών θα πρέπει (…) να αλλάξουμε την πορεία που ακολουθεί η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Θα πρέπει να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο όπου οι υπερχρεωμένες χώρες αισθάνονται υπό κηδεμονία και την ίδια ώρα οι πλεονασματικές χώρες εξοργίζονται επειδή πρέπει να παρέχουν συνεχώς νέας δάνεια».

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του SPD, το κοινωνικό ζήτημα είναι η πραγματική πυριτιδαποθήκη που τινάζει στον αέρα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. «Όποιος κλείνει τα μάτια του σε αυτό, γίνεται νεκροθάφτης της ΕΕ», προειδοποίησε ο Ζ. Γκάμπριελ.

Δριμεία κριτική εξαπέλυσε στην Α. Μέρκελ και τη Χριστιανική Ένωση ο πρόεδρος του SPD και για την ακολουθούμενη πολιτική έναντι των προσφύγων, επιρρίπτοντάς στους κυβερνητικούς του εταίρους υποκρισία και διπλή στρατηγική. Ο Ζ. Γκάμπριελ απέκλεισε για άλλη μια φορά το ενδεχόμενο θέσπισης ανώτατων ορίων, τόνισε όμως την ίδια ώρα ότι μακροπρόθεσμος στόχος θα πρέπει να είναι η σταδιακή μείωση του αριθμού των νεοαφιχθέντων προσφύγων. O Ζ. Γκάμπριελ παραδέχθηκε ότι οι ευρωπαίοι εταίροι δεν δείχνουν κατανόηση για τη γερμανική στάση στο προσφυγικό. Αυτό αφορά ειδικά τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Παρόλα αυτά όμως θα πρέπει να συνεχιστεί ο διάλογος μαζί τους. Ενώ απέρριψε τις προτάσεις που προβλέπουν περικοπές στις παροχές από τα ευρωπαϊκά ταμεία για χώρες που δεν δέχονται πρόσφυγες, ο κ. Γκάμπριελ εξέφρασε την άποψη ότι θα πρέπει να στηριχτούν οικονομικά εκείνα τα κράτη-μέλη που δέχονται πρόσφυγες.

Το ζήτημα της συμμετοχής της Γερμανίας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά θέματα της ομιλίας του προέδρου των Σοσιαλδημοκρατών. Απευθυνόμενος στους συνέδρους ο κ. Γκάμπριελ επεσήμανε ότι μια άρνηση του Βερολίνου θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στις γαλλογερμανικές σχέσεις. Η ηγεσία του κόμματος λαμβάνει όμως σοβαρά υπόψη τον φόβο από των οποίων διακατέχονται «πολλά» μέλη του κόμματος ότι η Γερμανία θα μπορούσε σταδιακά να εμπλακεί περισσότερο σε πολεμικές επιχειρήσεις. Όπως διαβεβαίωσε, πριν από μια συμμετοχή γερμανικών στρατιωτών σε μάχες στο έδαφος της Συρίας θα διεξαχθεί ενδοκομματική ψηφοφορία με τη συμμετοχή της κομματικής βάσης.

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

Spiegel: «Ο Τσίπρας δεν είναι τρελός»

1/1/2015

Εκτενές άρθρο του Γερμανού δημοσιογράφου Γιάκομπ Άουγκσταϊν για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και τον τρόπο που αντιδρούν οι Ευρωπαίοι στην είδηση των πρόωρων εκλογών, φιλοξενεί το Der Spiegel.

Σε άρθρο του στο Spiegel με τίτλο «Υπάρχει λόγος να υποφέρουν οι Έλληνες;», ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν ασκεί δριμεία κριτική στον τρόπο με τον οποίο αντέδρασαν στη Γερμανία πολιτικοί αλλά και μέσα ενημέρωσης στην προκήρυξη των πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα. «Ποιος κυβερνά σε μια δημοκρατία;», αναρωτιέται ο δημοσιογράφος. «Ο λαός ή το κεφάλαιο; Απλό το ερώτημα, θα έλεγε κανείς. Γιατί αυτό που διαφοροποιεί τη δημοκρατία από τη δικτατορία είναι οι εκλογές. Η Δύση είναι περήφανη γι΄ αυτό. Εκτός κι αν υπάρχει απειλή ο λαός να ψηφίσει αριστερό κόμμα. Τότε το δημόσιο δελτίο ειδήσεων της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης Tagesthemen εξοργίζεται με τη δημοκρατία των Ελλήνων (σσ. και σχολιάζει): ‘Και πάλι θέλουν να ψηφίσουν!΄. Η δε Bild γράφει: «Η Άγκελα Μέρκελ δεν θα πρέπει να το δεχτεί αυτό’, αλλά να καταστήσει σαφές στους Έλληνες ‘τι περιμένει δικαίως η Γερμανία από μια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση’. Προφανώς πρέπει να έχεις χρήματα για τη δημοκρατία. Και οι Έλληνες είναι χρεοκοπημένοι. Θα έπρεπε λοιπόν να αφήσουν τις εκλογές. Μα τι θράσος!», γράφει σκωπτικά ο Γ. Άουγκσταϊν.

Αντιθέτως, όπως τονίζει ο γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος, «η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει αχτίδα ελπίδας για τη δημοκρατία στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης η δημοκρατία στην Ευρώπη έχει λάβει έναν αυταρχικό χαρακτήρα».

«Ο Τσίπρας δεν είναι παρανοϊκός»

Εκτενείς είναι οι αναφορές του στον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, σημειώνοντας ότι «δεν πρόκειται για κάποιον παρανοϊκό». Δεν θέλει να βγει από την ΕΕ, ούτε θέτει εν αμφιβόλω το ευρώ. Θέλει όμως να σπάσει το βίαιο δόγμα της λιτότητας το οποίο επέβαλαν Ευρώπη και ΔΝΤ στη χώρα του. Θέλει να αυξήσει τους φόρους, να εισαγάγει κατώτατο μισθό, να δώσει κουπόνια φαγητού στους φτωχούς και να παράσχει δωρεάν υγειονομική περίθαλψη στους ανέργους. Αυτή είναι η Ευρώπη. Από τις απαιτήσεις του ξεχωρίζει απλώς μία: το κούρεμα του χρέους. Είναι όντως επαναστατικό, αλλά αναγκαίο. Η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από τα χρέη της. Η αποπληρωμή τους δεν είναι δυνατή».

Όπως σημειώνει ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν, ο ίδιος δεν διαφωνεί με τη λογική των περικοπών, «όποιος όμως κάνει περικοπές σε περιόδους κρίσης, έχει τελειώσει. Υπήρξαν προειδοποιήσεις. Εντούτοις η Άγκελα Μέρκελ και οι ιδεολόγοι στην καγκελαρία δεν ήθελαν να παραδεχθούν ότι μπορεί να μιλάμε για προϋπολογισμούς κρατών, ωστόσο αυτοί δεν μπορούν να εξυγιανθούν στη βάση υπολογισμών της σουηβής (επαρχιώτισσας και τσιγκούνας) νοικοκυράς».

Η Μέρκελ δεν έχει όραμα

«(…) Γιατί αφήνουν τους Έλληνες να υποφέρουν; Ως τιμωρία για τις αμαρτίες του παρελθόντος; Για να φοβηθούν άλλες χώρες με μεγάλα χρέη; Για να μπορεί η Άγκελα Μέρκελ να λέει στους ψηφοφόρους της ότι δεν υπάρχουν γερμανικά χρήματα για τεμπέληδες νοτιοευρωπαίους;».

Σύμφωνα με τον Γιάκομπ Άουγκσταϊν, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι «από την αρχή της ευρωκρίσης η Μέρκελ ακολουθεί μια σουρεαλιστική στρατηγική, σύμφωνα με την οποία, θέλουμε να διατηρήσουμε την νομισματική ένωση, γιατί οι εξαγωγές μας επωφελούνται από αυτή και επειδή φοβόμαστε τις πολιτικές συνέπειες της κατάρρευσης. Ωστόσο δεν θέλουμε να υλοποιήσουμε τη βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του κοινού νομίσματος, που είναι η πολιτική ένωση».

«Η έλλειψη οραμάτων της Μέρκελ, η οποία στην γερμανική εσωτερική πολιτική εκλαμβάνεται ως προτέρημα -τόσο μίζερη είναι η γερμανική εσωτερική πολιτική- οδηγεί την Ευρώπη στην καταστροφή. Από κοινού με τον Γάλλο πρόεδρο, ο Χέλμουτ Κολ θα είχε προτείνει προ πολλού ένα 10ετές σχέδιο για τη δημοσιονομική ένωση».

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν είναι εκδότης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Der Freitag ενώ έχει εργαστεί στο παρελθόν για την Süddeutsche Zeitung και την Zeit.

Πηγή Deutsche Welle

(…) «Ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, δήλωσε το 2011 ότι οι αγορές είναι ανυπόμονες: «Η δημοκρατία είναι πολύ αργή." Αυτό ζυγίζει σε μεγάλο βαθμό στην ήπειρο. Η δημοκρατία εκφυλίζεται σε μια βασιλεία των εμπειρογνωμόνων από εμπειρογνώμονες για τους εμπειρογνώμονες - κατά την φράση του Λίνκολν η «κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό" αλλά και του Λένιν από την «Επιτροπή για τη διαχείριση των υποθέσεων της αστικής τάξης».

Η κρίση του ευρώ έχει διαρκέσει ήδη πέντε χρόνια. Έχει από καιρό γίνει ένα χρόνιο νόσημα. Η συνταγή των περικοπών από το Δρ Μέρκελ δεν θεραπεύει. Η Έλληνες θα ψηφίσουν στις 25 Ιανουαρίου. Μια κυβέρνηση της αριστεράς θα μπορούσε στη συνέχεια να διδάξει την δύσμοιρη επικεφαλή των γιατρών του νεοφιλελευθερισμού.»

Διαβάστε περισσότερα »

Επενδυτικό σοκ με 60 δις € ζητά η Γαλλία

20/11/2014

Προειδοποίηση με αποδέκτη το Βερολίνο

Αποφασισμένη να μη χάσει χρόνο με «ασκήσεις επί χάρτου» μέχρι το Βερολίνο να σταματήσει να μπλοκάρει κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία στην ΕΕ εμφανίζεται η Γαλλία, η οποία, διά στόματος του υπουργού Οικονομικών προειδοποιεί ότι εάν δεν δοθεί «ζεστό χρήμα», το πρόγραμμα επενδύσεων των 300 δις του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

«Φοβάμαι πως το σχέδιο θα λήξει απογοητευτικά» δήλωσε ο Μανουέλ Μακρόν μιλώντας στους Financial Times. «Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά η φυσική τάση ενός κουρασμένου οικοσυστήματος είναι να μην αποδίδει σωστά και αυτήν τη στιγμή δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Η πολιτική και οικονομική κατάσταση απαιτεί κάποιο σοκ» πρόσθεσε.

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών ζήτησε από την ΕΕ να καταλήξει σε ένα πακέτο 60 έως 80 δις ευρώ σε μετρητά - πολύ περισσότερα από όσα έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο τραπέζι εξαιτίας των γερμανικών ενστάσεων. Τα χρήματα αυτά, κατά τον Μακρόν, θα πρέπει να διατεθούν για την άμεση χρηματοδότηση επενδύσεων ή για μετοχικό κεφάλαιο σε έργα. «Είμαι πεπεισμένος πως χρειαζόμαστε πραγματικό χρήμα και χρειάζεται να το χρησιμοποιήσουμε με έναν αποτελεσματικό τρόπο» τόνισε.

Ουσιαστικά οι δηλώσεις Μακρόν είναι μια έκκληση προς το Βερολίνο, να σταματήσει να δυναμιτίζει τις αναπτυξιακές πολιτικές. Όπως σχολιάζουν οι αναλυτές, ο Γιούνκερ, που θα παρουσιάσει το αναπτυξιακό του σχέδιο πριν από τα Χριστούγεννα, έχει υποχρεωθεί από τις γερμανικές αντιρρήσεις να αναζητήσει εναλλακτικούς τρόπους μόχλευσης των ήδη υφιστάμενων κεφαλαίων και την προσέλκυση ιδιωτών επενδυτών.

Η Γερμανία αρνείται πεισματικά να αυξήσει τις επενδυτικές δαπάνες και ούτε λόγος για αύξηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, από τον οποίο θα προέρχονται οι εγγυήσεις για να γίνει ελκυστικό ένα πρόγραμμα για τους επενδυτές. Όμως, οι δυνητικοί επενδυτές θα θέλουν να γνωρίζουν εάν τα κεφάλαια που θα δεσμεύσει η ΕΕ θα είναι νέα ή θα επανατοποθετηθούν εκεί από άλλους «λογαριασμούς» δαπανών.

Ακόμη, ο Γάλλος υπουργός πρότεινε την ίδρυση μιας Ανεξάρτητης Αρχής, η οποία θα εποπτεύει αυτό που αποκαλείται New Deal (νέα συμφωνία). Η Αρχή αυτή θα έχει τη δυνατότητα να αντλεί δανεισμό από τις αγορές και θα χρηματοδοτεί επενδύσεις σε έργα όπως τα δίκτυα οπτικών ινών ή τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Αιχμές

Ο στενός συνεργάτης του Φρανσουά Ολάντ άφησε και εδώ τις αιχμές του προς τη γερμανική κυβέρνηση, λέγοντας «Το 2012 και 2013 η γερμανική οικονομία βασιζόταν περισσότερο σε αγορές εκτός ευρωζώνης. Τώρα που στηρίζεται στην ευρωζώνη, υποφέρει όπως και εμείς. Οπότε έχουμε πλέον τις συνθήκες για να πραγματοποιηθεί το New Deal».

Οι συνθήκες είναι πράγματι πιεστικές για δράση. Όπως προειδοποίησε χθες η Standard & Poor's, η ευρωζώνη κινδυνεύει να διολισθήσει στην τρίτη ύφεση της από το 2008.

Ο Μακρόν έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, συγκρίνοντας την κατάσταση στην Ευρώπη με την κοινωνική δυσαρέσκεια και την άνοδο του λαϊκισμού τη δεκαετία του 1930: «Εάν οι πολιτικοί ηγέτες δεν πάρουν περισσότερα ρίσκα, θα συρθούμε στην οικονομική στασιμότητα και αυτό θα έχει πολιτικές επιπτώσεις».

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Οι φορολογούμενοι θα εξεγερθούν με τις απαιτήσεις της ΕΕ

18/11/2014

Του Barry Eichengreen*

Η επίσημη στρατηγική της Ευρώπης για το χρέος είναι καταδικασμένη να αποτύχει, υποστηρίζει ο Barry Eichengreen. Καμία χώρα δεν μπορεί να καταγράφει τεράστια πλεονάσματα για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο, χωρίς να προκληθεί εξέγερση των φορολογούμενων πολιτών.

Τα πενιχρά στοιχεία ανάπτυξης τρίτου τριμήνου για την ευρωζώνη που ανακοινώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα υπογραμμίζουν, για μία ακόμη φορά, τις αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους. Οι αποδόσεις των ισπανικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών κρατικών ομολόγων ενισχύθηκαν στα μέσα Οκτωβρίου, καθώς οι επενδυτές τρομοκρατήθηκαν για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας με αποτέλεσμα να αυξηθεί το κόστος δανεισμού για τις πιο αδύναμες χώρες της ευρωζώνης. Το ερώτημα είναι εάν κάτι τέτοιο μπορεί να επαναληφθεί.

Κοιτάζοντας κανείς την ευρωπαϊκή στρατηγική για τη διαχείριση του χρέους, θα νόμιζε πως ο στόχος είναι να διατηρηθεί το πρόβλημα όσο περισσότερο γίνεται. Το σχέδιο είναι οι κυβερνήσεις να καταγράφουν πρωτογενή πλεονάσματα με στόχο μείωσης του λόγου χρέους προς ΑΕΠ στο 60% μέχρι το 2030.

Τα πλεονάσματα αυτά όμως προβληματίζουν. Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο λογικές εκτιμήσεις για την ανάπτυξη και τα επιτόκια, το μέσο ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα της δεκαετίας που λήγει το 2030 θα ξεπερνά το 4% για την Ισπανία, το 5% για την Ιρλανδία, την Ιταλία και  την Πορτογαλία και το 7% για την Ελλάδα. Για να το θέσουμε απλά, καμία χώρα δεν μπορεί να καταγράφει τεράστια πλεονάσματα για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο χωρίς να προκληθεί εξέγερση των φορολογούμενων πολιτών.

Ή μάλλον… σχεδόν καμία χώρα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 υπήρξαν τρεις περιπτώσεις χωρών που σημείωναν πλεονάσματα της τάξεως του 5% για μία περίοδο έως και 10 ετών.

Μία εξ αυτών είναι η Νορβηγία η οποία ξεκίνησε το 1995. Η χώρα κατέγραψε μεγάλα πλεονάσματα την περίοδο της μέγιστης παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, καταχωνιάζοντας έσοδα στο κρατικό επενδυτικό ταμείο. Η δεύτερη περίπτωση είναι η Σιγκαπούρη, η οποία ξεκίνησε το 1990. Η πόλη-κράτος έχει μία εξαιρετικά ισχυρή διοίκηση και (ως μικρή, ανοιχτή οικονομία) κι είναι πολύ ευάλωτη στα διεθνή σοκ. Αυτές οι ιδιομορφίες την ανάγκασαν να αποταμιεύσει έσοδα για τους χαλεπούς καιρούς. Οι συνθήκες που ίσχυαν στη Νορβηγία ή τη Σιγκαπούρη της δεκαετίας του 1990, όμως, δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή Ευρώπη.

Η τρίτη περίπτωση, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πιο σχετική, είναι το Βέλγιο που ξεκίνησε το 1995. Και σε αυτήν την περίπτωση, όμως, υπάρχουν ιδιομορφίες. Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 λήφθηκε και η απόφαση για τη δημιουργία του ευρώ. Το Βέλγιο έπρεπε να δείξει ότι μπορούσε να μειώσει το χρέος του ώστε να γίνει μέλος της ευρωζώνης. Θα ήταν καταστροφικό εάν δεν τα κατάφερνε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε., του οποίου μάλιστα η οικονομία συνδέεται στενά με τη Γερμανία και τη Γαλλία.

Η περίπτωση του Βελγίου με τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα εγείρει το ερώτημα γιατί δεν ακολούθησαν το παράδειγμά του και άλλοι, όπως η Ιταλία. Η εξήγηση βρίσκεται στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες προχώρησε το Βέλγιο από τη δεκαετία του 1980, εν αναμονή της ανάγκης για διατήρηση μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων. Η χώρα προχώρησε σε μεταρρύθμιση του φορολογικού κώδικα, επέκτεινε τη φορολογική βάση και μείωσε τους συντελεστές. Έδωσε στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Σχεδιασμό την αρμοδιότητα να εκδίδει ανεξάρτητες προβλέψεις για τον προϋπολογισμό.  Περιόρισε τις δαπάνες στην τοπική αυτοδιοίκηση και προχώρησε στην αναδιάρθρωση του High Finance Council, δίνοντάς του σαφή εντολή να παρακολουθεί και να συντονίζει τη δημοσιονομική πολιτική σε ομοσπονδιακό και τοπικό επίπεδο.

Η χρονική συγκυρία αυτών των ενεργειών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα εξαφανίστηκαν σύντομα αφού το Βέλγιο μπήκε στο ευρώ, δείχνουν τη σημασία που έχει ο συνδυασμός ισχυρών εξωτερικών πιέσεων και ισχυρών εγχώριων θεσμών.

Είναι αυτές όμως οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι υπερχρεωμένες χώρες της Ευρώπης σήμερα; Η αλήθεια είναι πως οι εν λόγω κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν μεγάλες εξωτερικές πιέσεις από την αγορά ομολόγων. Αντιμετωπίζουν, όμως, επίσης ισχυρές εσωτερικές πιέσεις από τους ψηφοφόρους, που είναι μάλλον απίθανο να περιμένουν υπομονετικά 10 - 15 χρόνια, κατά τα οποία το 5% του εθνικού εισοδήματος θα απορροφηθεί για την αποπληρωμή του χρέους που δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές. Αυτές οι χώρες σαφέστατα δεν έχουν τους ισχυρούς δημοσιονομικούς θεσμούς που απαιτούνται για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Το αποτέλεσμα είναι πως η επίσημη στρατηγική της Ευρώπης για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους δεν θα λειτουργήσει.

Ευτυχώς, υπάρχουν εφικτές εναλλακτικές - στη θεωρία τουλάχιστον. Μία εξ αυτών είναι να αναπτυχθεί ο παρονομαστής στο λόγο χρέους προς ΑΕΠ. Το πραγματικό δανειακό βάρος μπορεί να μειωθεί σε μία αναπτυσσόμενη οικονομία που πετυχαίνει και αύξηση των δημοσίων εσόδων. Έτσι θα μπορέσει καλύτερα το κράτος να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Δυστυχώς όμως, η ανάπτυξη δεν μπορεί να προκύψει μαγικά από σκέτο αέρα. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έδειξαν ανικανότητα να δημιουργήσουν ανάπτυξη με άλλους τρόπους.

Η δεύτερη εναλλακτική είναι η αναδιάρθρωση του χρέους. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι συνεχίζουν να περιτριγυρίζουν την ιδέα διαγραφής μέρους του δημόσιου χρέους, υποσχόμενοι στην Ελλάδα χαμηλότερα επιτόκια και μεγαλύτερη διάρκεια αποπληρωμής. Αρνούνται, όμως, την ανάγκη για πιο δομική αναδιάρθρωση και ευρύτερη εφαρμογή αυτών των μέτρων. Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων καθιστούν σαφές ότι δεν θα μπορούν να περιτριγυρίζουν την ιδέα αυτή για πολύ καιρό ακόμη.

*Ο Barry Eichengreen είναι καθηγητής στο University of California, Berkeley και στο University of Cambridge.

Πηγή

Η δημοσίευση στα αγγλικά εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Οι Γερμανοί κινούνται σε... παράλληλο σύμπαν

17/11/2014

Του Wolfgang Munchau

Ο ordoliberalism, η τρελή οικονομική θεωρία των Γερμανών και γιατί θα προκαλέσει τεράστιο κόστος στην ευρωζώνη. Η λάθος ερμηνεία της κρίσης και η σχέση των οικονομολόγων με τον Keynes.

Οι Γερμανοί οικονομολόγοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που δεν έχουν καν διαβάσει Keynes και σε αυτούς που δεν κατάλαβαν τον Keynes. Το να περιγράψει κανείς την κρατούσα οικονομική άποψη στη Γερμανία ως συντηρητική είναι παραπλανητικό. Υπάρχουν αρκετά κοινά σημεία με τις νεοκλασικές σχολές ή τις νεοσυντηρητικές σχολές από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Όσο δελεαστικό, όμως, κι αν είναι να συγκρίνει κανείς τους Γερμανούς με το Tea Party, η σύγκριση δεν επιβιώνει σε έναν εξονυχιστικό έλεγχο. Η γερμανική ορθοδοξία διασχίζει την κεντροαριστερά και την κεντροδεξιά. Οι μοναδικοί με κάποιες κεϊνσιανικές τάσεις είναι οι πρώην κομουνιστές.

Ένα καλό παράδειγμα του ορθόδοξου δόγματος ήταν η ετήσια έκθεση του Συμβουλίου των Οικονομικών Εμπειρογνώμων, του επίσημου σώματος που συμβουλεύει τη γερμανική κυβέρνηση. Δεν επέκριναν την έλλειψη επενδύσεων, τα υπερβολικά πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ή τον υπερβάλλοντα ζήλο στη δημοσιονομική λιτότητα. Αντιθέτως, επέκριναν τον ελάχιστο μισθό και κάποια μικρή χαλάρωση στο όριο συνταξιοδότησης. Με άλλα λόγια, θέλουν η καγκελάριος Μέρκελ να γίνει ακόμη πιο σκληρή.

Οι Γερμανοί έχουν ένα όνομα για το μοναδικό τους οικονομικό πλαίσιο: ordoliberalism (φιλελευθερισμός με τάξη). Οι ρίζες του είναι απολύτως θεμιτές - ήταν η αντίδραση των φιλελεύθερων ελίτ της Γερμανίας στην κατάρρευση της ελεύθερης δημοκρατίας το 1933. Γεννήθηκε από την παρατήρηση ότι τα αδέσμευτα φιλελεύθερα συστήματα είναι εγγενώς ασταθή και πως απαιτούν κανόνες και κρατική παρέμβαση για να διατηρηθούν. Καθήκον της κυβέρνησης δεν ήταν να διορθώσει τις αποτυχίες της αγοράς, αλλά να θέσει και να εφαρμόσει κανόνες.

Μετά το 1945, ο ordoliberalism έγινε το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα της κεντροδεξιάς. Στη δεκαετία του 1990, οι σοσιαλδημοκράτες άρχισαν να τον αγκαλιάζουν, με αποκορύφωμα τις μεταρρυθμίσεις του Γκέρχαρντ Σρέντερ στα εργασιακά και στο σύστημα πρόνοιας το 2003. Σήμερα, η κυβέρνηση είναι ordoliberal. Εν τω μεταξύ, η μακροοικονομία στη Γερμανία και σε άλλες χώρες είναι σαν να κινούνται σε παράλληλα σύμπαντα.

Στην πράξη, η γερμανική μακροοικονομική εξαίρεση δεν είχε μεγάλη σημασία, μέχρι πρόσφατα. Όταν έχεις δικό σου νόμισμα και συναλλάσσεσαι με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω του εμπορίου, η τρελή ιδεολογία είναι δικό σου πρόβλημα. Αυτό, όμως, αλλάζει όταν γίνεσαι μέλος μίας νομισματικής ένωσης, όπου οι αξιωματούχοι πρέπει να δουλέψουν μαζί.

Κανείς δεν έδωσε μεγάλη σημασία σε αυτό το θέμα. Το μεγαλύτερο μέρος της θεωρητικής συζήτησης για την ευρωζώνη επικεντρώθηκε στην έννοια της βέλτιστης οικονομικής περιοχής: ποιες χώρες είναι καλύτερα προετοιμασμένες για να γίνουν μέλη μίας νομισματικής ένωσης; Τελικά όμως, αποδεικνύεται πως είναι πολύ πιο σημαντικό να υπάρχει μία κοινή αντίληψη που να επιτρέπει στους ανθρώπους να επικοινωνούν και να ενεργούν από κοινού.

Για παράδειγμα, οι Γερμανοί ordoliberal αρνούνται να αναγνωρίσουν την παρουσία μίας παγίδας ρευστότητας, όπου η κεντρική τράπεζα γίνεται ανίσχυρη και δεν μπορεί να επηρεάσει τα επιτόκια των αγορών. Ο Ludwig Erhard, ο αξιοσέβαστος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας τη δεκαετία του 1950, προσπάθησε κάποια στιγμή να εξηγήσει τη Μεγάλη Ύφεση από την άποψη των καρτέλ. Ήταν μία απόπειρα του οrdoliberalism να φέρει κάτι νέο στο θεωρητικό πλαίσιο, για το οποίο όμως δεν υπάρχουν προφανείς εξηγήσεις.

Οι διάδοχοι του Erhard επανέλαβαν το ίδιο λάθος στην κρίση της ευρωζώνης, την οποία ερμηνεύουν ως αποτέλεσμα δημοσιονομικής απειθαρχίας.

Τώρα, τίθενται τρία θεμελιώδη θέματα με τον ordoliberalism που είναι ευρύτερης σημασίας: Πρώτον, δεν έχει συνεκτική πολιτική για να διαχειριστεί την ύφεση - που μία ή δύο φορές ανά αιώνα είναι καταστροφική. Όποτε ρωτάω κάποιον από αυτούς τι χρειάζεται να γίνει σε περίπτωση ύφεσης, η απάντηση συνήθως περιλαμβάνει κάποια αναφορά στη «δημιουργική καταστροφή».

Δεύτερον, δεν υπάρχει συνεκτικό πλαίσιο άσκησης νομισματικής πολιτικής. Στο παρελθόν ήταν μονεταριστές. Η θέση τους σήμερα είναι ως επί το πλείστον ασυνεπής.

Το τρίτο σημείο κριτικής μου είναι το πιο θεμελιώδες. Δεν είναι καθόλου σαφές εάν το συγκεκριμένο δόγμα μεταφέρεται από μία συγκριτικά μικρή κλειστή οικονομία όπως η Γερμανία σε μία μεγάλη κλειστή οικονομία όπως η ευρωζώνη. Στον ordoliberalism, η άποψη του κόσμου είναι ασύμμετρη. Τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών είναι πιο αποδεκτά από τα ελλείμματα. Καθώς οι κανόνες βασίζονται σε εθνικό επίπεδο, οι ordoliberalist δεν ενδιαφέρονται για τον αντίκτυπο στον υπόλοιπο κόσμο. Ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να έχει ξαφνικά σημασία, όταν υιοθέτησαν το ευρώ.

Το δόγμα αυτό μπορεί ίσως να λειτούργησε καλά για τη Γερμανία, αν και νομίζω πως η επιτυχία της χώρας οφείλεται κυρίως στην τεχνολογία, στις υψηλές δεξιότητες και στην παρουσία ορισμένων εξαιρετικών εταιρειών και όχι στην οικονομική πολιτική. Με την κυριαρχία στο σύστημα του ευρώ, η Γερμανία εξάγει την ιδεολογία του ordoliberalism στα υπόλοιπα μέλη της νομισματικής ζώνης. Δεν βρίσκω, όμως, δόγμα που να ταιριάζει χειρότερα σε μία νομισματική ένωση με τόσο διαφορετικές νομικές παραδόσεις, πολιτικά συστήματα και οικονομικές συνθήκες από αυτό. Και είναι εξίσου δύσκολο να δω πώς η Γερμανία θα κάνει πίσω σε αυτό το θέμα.

Κατά συνέπεια, το οικονομικό κόστος της επίλυσης των κρίσεων θα είναι πολύ μεγάλο.

Πηγή

Η δημοσίευση στα αγγλικά εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Το «κατηγορώ» του Τζακ Λιού στην ευρωζώνη

14/11/2014

O υπ. Οικονομικών των ΗΠΑ χαρακτηρίζει αποτυχημένη τη στρατηγική ανάκαμψης και καλεί τους Ευρωπαίους, με το βλέμμα στραμμένο στη Γερμανία, να αλλάξουν "συνταγή" δημοσιονομικής πολιτικής.

Οι προειδοποιήσεις από την Ουάσιγκτον δεν γίνονται σε τυχαία χρονική στιγμή. Αύριο (15.11) και μεθαύριο συναντώνται στο Μπρισμπέιν της Αυστραλίας οι μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου στο πλαίσιο της συνόδου κορυφής των G20 και οι σφοδρές επικρίσεις του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών προς τη γραμμή πλεύσης της ΕΕ, αλλά κυρίως τη «γερμανική συνταγή» για την ανάκτηση της παραπαίουσας οικονομικής ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας στην ευρωζώνη, επιφυλάσσουν ένα θερμό Σαββατοκύριακο. Ο Λιού κάνει μάλιστα λόγο για την απειλή μιας χαμένης δεκαετίας.

«Χαμένη δεκαετία, χαμένη γενιά»

Εκείνο που φοβούνται οι Αμερικανοί είναι η μετάδοση του «ιού» της οικονομικής κρίσης από την ευρωπαϊκή στην αμερικανική οικονομία. «Οι ΗΠΑ», επιχειρηματολογεί ο Τζακ Λιού, «δεν μπορούν μόνες τους να δώσουν ώθηση στην παγκόσμια οικονομία». Με αφορμή την παρέμβαση Λιού η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung του Μονάχου φιλοξενεί απόψεις υπέρ και κατά των θέσεών του. «Ναι, ο Τζακ Λιού έχει δίκιο, η ευρωπαϊκή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, εμποτισμένη από το γερμανικό δόγμα της αυστηρής λιτότητας, έχει αποτύχει γιατί δεν κατάφερε να μειώσει τα δημόσια χρέη χωρών όπως η Ελλάδα και η Ιταλία και δεν έχει δώσει προοπτικές ανάπτυξης», υποστηρίζει ο σχολιαστής της Γιαν Βίλμροτ. «Τα πραγματικά δεδομένα μιλούν καθαρή γλώσσα. Πάνω από το ¼ του ελληνικού πληθυσμού δεν έχει εργασία (…), η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη στους νέους, (…) Αυτό που καταφέρνει η Ευρώπη δεν είναι μόνο μια χαμένη δεκαετία αλλά μια χαμένη γενιά (…) και δεν είναι απορίας άξιο που μεγαλώνει η συμπάθεια σε εθνικιστικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι το τίμημα των δημόσιων περικοπών τα τελευταία χρόνια».

Ο συντάκτης επισημαίνει ότι παρά τις αιματηρές προσπάθειες δημοσιονομικής λιτότητας και εν μέρει επιτυχημένων μεταρρυθμίσεων στις χώρες σε κρίση δεν καταγράφηκε επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. «Η τακτική αναμονής μέχρις ότου επιδράσουν οι μεταρρυθμίσεις αποδεικνύεται επικίνδυνο παιγνίδι. Η ευρωζώνη βρίσκεται ενώπιον περιόδου νέας ύφεσης με πρώτη την Ιταλία, τη Γαλλία και, ναι, τη Γερμανία».

Εξάλειψη του προβλήματος στις ρίζες

Ο Κλάους Χιλφερσάιντ, στην ίδια εφημερίδα, υποστηρίζει αντίθετα ότι ο χαμηλός πληθωρισμός και ο οριακός ρυθμός ανάπτυξης αποτελούν δυσάρεστα συνοδευτικά συμπτώματα μιας μακράς αλλά απαραίτητης διαδικασίας εξυγίανσης και αναφέρει το γερμανικό παράδειγμα της Ατζέντας 2010, που είχε ψηφίσει παλαιότερα η κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, και στα αντίστοιχα συνοδευτικά φαινόμενα. Ο Γερμανός σχολιαστής απορρίπτει τη συνταγή ανάπτυξης με δανεικά παραπέμποντας στο προηγούμενο της Ισπανίας, με κατασκευές δρόμων που κατέληγαν στο πουθενά, αεροδρομίων όπου κανένα αεροπλάνο δεν απογειώθηκε ποτέ και γεφυρών που δεν έφτασαν ποτέ στην άλλην άκρη. «Θα μπορούσε κανείς και στην Ελλάδα να αναβιώσει το παλαιό καθεστώς της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης. (…) Έχει νόημα; Δεν είναι πιο λογικό να ξεριζωθούν οι αιτίες της κακοδιαχείρισης και της ασθενούς ανταγωνιστικότητας για να τεθούν οι βάσεις για μια μακροχρόνια βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη»;

Ο Γερμανός σχολιαστής επικρίνει και το «γιγαντιαίο» πρόγραμμα της ΕΚΤ για αγορά κρατικών ομολόγων, «που δεν θα αποφέρει τίποτα στην ελληνική ή την ισπανική οικονομία». Σε ό,τι αφορά τις επενδύσεις ο συντάκτης παραδέχεται ότι η Ευρώπη και η Γερμανία έχουν μείνει πίσω. «Αλλά μια ματιά πίσω από τις φανταχτερές προσόψεις της Apple, Google κλπ. στις ΗΠΑ θα αποκαλύψει μια χώρα με τεράστιες ελλείψεις στο τομέα του εκσυγχρονισμού».

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

Mitleidsloser ökonomischer Purismus schadet Europa

21/10/2014

Von Theo Sommer

Deutschland sollte weniger orthodox Wirtschaftspolitik betreiben und mehr Nachsicht mit den Nachbarn haben. Rigides Sparen allein hilft nicht und nützt den Europhoben.

Derzeit macht es wenig Freude, in internationalen Zeitungen die Urteile über Deutschland und seine Wirtschaftspolitik zu lesen. "Globaler Wirtschaftsterrorismus" wird da dem Bundesfinanzminister Wolfgang Schäuble vorgeworfen. "Fiskalischer Kolonialismus" lautet ein anderer Vorwurf. Die Financial Times stellt die Bundesregierung in eine Reihe mit den Sparfanatikern der amerikanischen Tea Party. Und nicht nur die Nobelpreisträger Joseph Stiglitz und Paul Krugman fordern einen Schuldenerlass und kräftige öffentliche und private Investitionen in die Zukunft. Auch der frühere US-Finanzminister Larry Summers warnt vor einer Fortsetzung des jetzigen Berliner Kurses: Er hält Schäubles Rezept für den direkten Weg in japanische Verhältnisse – eine fatale Kombination also aus ökonomischem Abschwung, Deflation und Stagnation.

In vielen ähnlichen Kommentaren mischen sich Neid, Verzweiflung und ökonomischer Sachverstand in unterschiedlichen Proportionen. Im Kern spitzen sie sich auf drei Kritikpunkte zu:

1. Die Deutschen predigen den anderen Wasser und schenken sich selbst großzügig Wein ein. Sie drängen die Euro- und EU-Partner zu einschneidenden Sparprogrammen, nehmen selbst aber die Reformen von Schröders Agenda 2000 zurück und streuen eine milde Gabe nach der anderen unters Volk. Die Stichworte sind Mütterrente, vorgezogene Rente für 45 Jahre lang Beschäftigte, Mindestlohn, Elterngeld plus, Pflegezeit-Zuschüsse, dazu weitere Arbeitsmarktregulierungen wie die geplante Frauenquote oder eine Antistress-Verordnung. So viel auch für diese Maßnahmen sprechen mag – Berlins Wähler-Wohltaten kommen nicht gut an bei den Partnern, denen zur gleichen Zeit mit barscher Unerbittlichkeit eingeschärft wird, die Riemen enger zu schnallen.

Wäre es nicht ein versöhnliches Signal, wenigstens einige dieser Maßnahmen auszusetzen, bis die "schwarze Null" erreicht ist: der ausgeglichene Staatshaushalt?

2. Die Deutschen investieren zu wenig. Darüber sind sich alle einig: die Weltbank, der Internationale Währungsfonds, die OECD und die Europäische Zentralbank. Seit 1995 sind die Investitionen von 23 auf 17 Prozent des Bruttoinlandsprodukts gesunken. Das Ergebnis sind verkommende Schulen und Universitäten, geschlossene Schwimmbäder, verfallende Brücken, Straßen, Kanäle und Schleusen. In der Bildungspolitik wie bei Instandhaltung und Modernisierung der öffentlichen Infrastruktur ist ein enormer Investitionsbedarf entstanden.

Bisher hat sich die Bundesregierung gescheut, hier eine zukunftsweisende Initiative zu ergreifen; das gedankenlose Abarbeiten des Koalitionsvertrages erschien ihr offenbar wichtiger. Jetzt aber schwächelt die deutsche Wirtschaft. Die Weltwirtschaftskrise holt uns ein: Die Aufträge sind eingebrochen, die Produktion lahmt, der Export verzeichnet einen Rückgang. Die Wachstumserwartung musste zurückgestutzt werden – für 2014 auf 1,2, für 2015 auf 1,3 Prozent. Das hat immerhin zu einem Umdenken geführt. Bestimmte Dinge müsse man jetzt angehen, sagt der Finanzminister: "Die europäische Digital-Union, die Energie-Union oder den dauerhaften Erhalt unserer Infrastruktur." Die Bundeskanzlerin ließ sich im gleichen Sinne vernehmen.

Helmut Schmidt äußerte sich beifällig: "Als ehemaliger Finanzminister verstehe ich zwar, dass sich der Kollege Schäuble über die schwarze Null freut, aber nun ist eine höhere staatliche Investitionsquote nötig." Auch die europäischen Nachbarn werden aufatmen, dass Deutschland hier endlich vorangeht. Der Akzent verschiebt sich vom Budgetausgleich ein Stück weit auf Wachstum. Krugmans Hoffnung scheint aufzugehen, dass eine – drohende – Rezession die Herrschaft fiskalischer Tugendhaftigkeit beenden werde.

3. Der dritte Kritikpunkt ist ein politischer. Er lautet: Die Deutschen denken viel zu engstirnig ökonomisch. Italiens Ministerpräsident Matteo Renzi hat dies am deutlichsten formuliert. Nicht nur wehrte er sich gegen fortdauernde Belehrungen aus Berlin: "Europa ist kein Platz von Lehrern und Schülern." Er will selber die Drei-Prozent-Defizitregel einhalten – als "eine Botschaft der Stabilität und der Glaubwürdigkeit". Er verteidigt zugleich Frankreichs Recht, diese "Regel der Vergangenheit" zu brechen und den Haushaltsausgleich zu verschieben. Seine Begründung: "Ich habe heute lieber ein Frankreich mit 4,4 Prozent Budgetdefizit als morgen ein Frankreich mit einer Präsidentin Marie Le Pen."

Renzo hat Recht. Was nützte es schon, einen orthodoxen Wirtschaftsgrundsatz wider alle Einwände und Widerstände durchzupauken, wenn darüber die Basis der Europapolitik zerbricht – die Zustimmung der Völker zum europäischen Projekt? Wir Deutschen haben seit 35 Jahren keinen ausgeglichenen Haushalt mehr gehabt – und wir waren es auch, die nach dem Abschluss des Stabilitätspaktes mit der Drei-Prozent-Regel diese zusammen mit Frankreich in den Wind geschlagen haben. In einer Zeit, in der die Europhoben allenthalben Zulauf haben, wäre mitleidsloser ökonomischer Purismus der Tod des politischen Europas.

"Politische Stabilität ist eine Voraussetzung für nachhaltiges Wachstum", hat Wolfgang Schäuble der Welt erklärt. Richtig. Aber umgekehrt wird ebenso ein Schuh daraus: Nachhaltiges Wachstum ist eine Voraussetzung für politische Stabilität.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Μεγάλη άνοδος του ευρωσκεπτικιστικού AfD στις εκλογές στη Σαξωνία

31/8/2014

Η Ένωση Χριστιανοδημοκρατών της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ κέρδισε την Κυριακή τις τοπικές εκλογές στο ομόσπονδο κρατίδιο της Σαξονίας, στην πρώτη προσφυγή σε κάλπη μετά τον εκλογικό θρίαμβο του CDU πέρυσι τον Σεπτέμβριο.

Για πρώτη φορά ωστόσο το νέο ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) καταφέρνει να εκλέξει βουλευτές στο τοπικό κοινοβούλιο, τουλάχιστον σύμφωνα με τα πρώτα exit polls.

Βάσει αυτών των στοιχείων, οι χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ, που κυβερνούν στη Σαξονία από την επανένωση της Γερμανίας, κερδίζουν με ποσοστό περίπου 40%, τη δεύτερη θέση καταλαμβάνει το κόμμα Η Αριστερά (Die Linke), ενώ την τρίτη οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD).

Η AfD, που ιδρύθηκε στις αρχές του 2013, ξεπέρασε ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις, συγκεντρώνοντας το 10% των ψήφων, σύμφωνα με τα exit polls.

Όπως προκύπτει από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, ο χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του κρατιδίου της Σαξονίας Στάνισλαβ Τίλιχ πρέπει να αναζητήσει νέο κυβερνητικό εταίρο, καθώς οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) μένουν εκτός του κρατιδιακού κοινοβουλίου στην Δρέσδη.

Η πιθανότερη επιλογή του Τίλιχ θα ήταν να σχηματίσει μια κυβέρνηση συνασπισμού με το SPD, το κόμμα που αποτελεί τον εταίρο του κόμματος της Μέρκελ στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Λαγκάρντ εναντίον Μέρκελ: Παγιδευτήκατε στην πολιτική της λιτότητας!

25/8/2014

Η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κριστίν Λαγκάρντ εξέφρασε την ελπίδα πως η Γερμανία θα διαδραματίσει ρόλο κινητήρα στην "επίπονη", όπως την χαρακτήρισε, οικονομική ανάκαμψη στην Ευρώπη, σύμφωνα με συνέντευξή της που μεταδόθηκε σήμερα από την Ελβετική Ραδιοτηλεόραση (RTS).

"Αυτό που είναι, πιστεύω, πολύ σημαντικό για τη Γερμανία, είναι να συμμετέχει με εντατικό τρόπο στην κίνηση ανάκαμψης. Έχει τα μέσα για να το πράξει", δήλωσε η Λαγκάρντ.

Σύμφωνα με τη διεθνή αξιωματούχο, η Γερμανία διαθέτει πράγματι "περιθώρια ελιγμών", όπως έδειξαν οι μισθολογικές διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν στη χώρα.

"Διαπιστώνει κανείς ότι κατά τις μισθολογικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις εργοδοτικές οργανώσεις προέκυψαν περιθώρια ελιγμών. Πρέπει να ελπίζουμε ότι αυτή η κίνηση θα διευρυνθεί και θα επιτρέψει να δοθεί ώθηση στην ευρωπαϊκή ανάκαμψη", πρόσθεσε.

Το Σάββατο, ο υπουργός Οικονομίας Αρνό Μοντεμπούρ υποστήριξε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Λε Μοντ" πως πρέπει "να υψώσουμε τον τόνο" έναντι της Γερμανίας, η οποία "έχει παγιδευτεί στην πολιτική της λιτότητας".

Ο Μοντεμπούρ πρόσθεσε πως η Γαλλία, όπου η ανάπτυξη καθυστερεί να έρθει, δεν μπορεί πλέον "να άγεται και να φέρεται".

Ερωτηθείσα από το RTS αναφορικά με τη σχέση ανάμεσα στη "λιτότητα" και την "ανάκαμψη", η Κριστίν Λαγκάρντ απάντησε πως "εφαρμόζεται πολλή λιτότητα. Είχαμε μια πολύ ισχυρή διαδικασία δημοσιονομικής σταθεροποίησης στη διάρκεια των 3 τελευταίων ετών. Ευτυχώς το 2014, 2015, αυτή η δημοσιονομική σταθεροποίηση είναι πολύ πιο ασθενής. (...) Αυτή η ρύθμιση μας φαίνεται ικανοποιητική αυτή τη στιγμή. Δεν πρέπει να κάνουμε περισσότερα γι' αυτό".

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Μετωπική επίθεση στη Μέρκελ από τους νομπελίστες Οικονομίας

25/8/2014

Η πρόσφατη συνάντηση των νομπελιστών οικονομολόγων στο Λιντάου της Γερμανίας κατέδειξε με θεαματικό τρόπο το χάσμα που χωρίζει την καγκελάριο Μέρκελ από τους «γκουρού» της παγκόσμιας οικονομικής έρευνας.

«Φαίνεται πως η Μέρκελ δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης», παρατηρεί ο Έντμουντ Φελπς, κάτοχος του Νόμπελ Οικονομίας 2006. Ο καθηγητής Μακροοικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια δεν μασάει τα λόγια του όταν αναφέρεται στη διαχείριση της «ευρωκρίσης» από τη Γερμανίδα καγκελάριο. Και δεν είναι ο μόνος. Μπορεί οι 17 νομπελίστες οικονομολόγοι που έδωσαν το «παρών» στην 5η Συνάντηση του Λιντάου να διαφωνούν σχεδόν σε όλα τα μεγάλα οικονομικά θέματα, σε ένα, ωστόσο, συμφωνούν: στην κριτική τους προς την Άγκελα Μέρκελ.

Η πολιτική της Μέρκελ οδηγεί την Ευρώπη σε βαθιά ύφεση

Οι επικριτές της καγκελαρίου δεν περιορίζονται στον κύκλο των κεϋνσιανιστών. Συντηρητικοί, οπαδοί της Θεωρίας των Παιγνίων ακόμη και φιλελεύθεροι οικονομολόγοι εκφράζουν τη διαφωνία τους στην πολιτική της λιτότητας που η καγκελάριος έχει επιβάλει στην ευρωζώνη. «Με συλλογική απόρριψη αντιμετωπίζει η ελίτ της παγκόσμιας οικονομικής έρευνας τις προτάσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου για την επίλυση της κρίσης του ευρώ», παρατηρεί η Welt am Sonntag.

«Η μετωπική επίθεση των σημαντικότερων εγκεφάλων κατά της γερμανικής πολιτικής καταδεικνύει όχι μόνο πόσο διευρύνθηκε το χάσμα μεταξύ πολιτικής και οικονομίας –κυρίως όσον αφορά θέματα όπως η 'ευρωκρίση', αλλά καθιστά επίσης σαφές πόσο δύσκολο είναι για τη Γερμανία να επιβάλει τις ορθόδοξες οικονομικοπολιτικές της απόψεις στην Ευρώπη», επισημαίνει ο Χόλγκερ Σέπιτς στην κυριακάτικη εφημερίδα. Ο οικονομικός συντάκτης της γερμανικής συντηρητικής εφημερίδας αναφέρει επίσης ότι «οι οικονομολόγοι αναμένουν πως η Μέρκελ θα πρέπει να αναθεωρήσει κι άλλες γερμανικές θέσεις εάν δεν θέλει να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ».

«Η Μέρκελ ακολουθεί στην Ευρώπη μια εντελώς εσφαλμένη πολιτική. Η πορεία λιτότητας που έχει επιβάλει θα οδηγήσει την ευρωζώνη σε βαθιά ύφεση», εκτιμά ο νομπελίστας οικονομολόγος Έρικ Μάσκιν που διδάσκει στο Χάρβαρντ.

«Εφόσον θέλετε το ευρώ, κάνετε κάτι για αυτό»

Η ίδια η καγκελάριος, κατά την εναρκτήρια ομιλία της στην συνάντηση, στην οποία συμμετείχαν και 450 νέοι οικονομολόγοι υπεραμύνθηκε της πολιτικής της, τονίζοντας ότι τα 'κατασκευαστικά σφάλματα' του οικονομικού και νομισματικού συστήματος θα πρέπει να αρθούν με την επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων σε βάρος εκείνων που υπερχρεώνονται και οι οποίοι αρνούνται να προωθήσουν τις δέουσες μεταρρυθμίσεις. Απευθυνόμενη προς τη Γαλλία και την Ιταλία, χωρίς όμως να τις κατονομάσει, η Άγκελα Μέρκελ έθεσε ρητορικά το ερώτημα «εάν θα πρέπει κανείς να υπερχρεώνεται προκειμένου να επιτύχει τον στόχο της ανάπτυξης». Την εν λόγω επισήμανση της καγκελαρίου εξέλαβαν μάλλον ως πρόκληση οι νομπελίστες, έχοντας προφανώς κατά νου τα απογοητευτικά για την ευρωζώνη οικονομικά στοιχεία του δεύτερου τριμήνου του 2014.

«Δεν είχα ιδιαίτερα θετική άποψη για το ευρώ και εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο ισχυρή είναι η πολιτική βούληση για το κοινό νόμισμα, ωστόσο, εφόσον έχετε ταχθεί υπέρ του ευρώ θα πρέπει να κάνετε και κάτι υπέρ αυτού», λέει ο Λαρς-Πέτερ Χάνσεν, νομπελίστας Οικονομικών για το 2013. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, αναφέρεται στην οικονομική στασιμότητα και για την υπέρβασή της προτείνει επενδύσεις στην εκπαίδευση και στις υποδομές. «Το να απειλείς μια χώρα που ήδη έχει καταρρεύσει με περαιτέρω κυρώσεις δεν το βρίσκω τόσο καλή ιδέα» λέει ο Χάνσεν αναφερόμενος στα μέτρα αντιμετώπισης των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης.

«Η Μέρκελ έχει τους λάθος οικονομικούς συμβούλους»

Το ίδιο επικριτικός έναντι της καγκελαρίου είναι και Τζέιμς Μίρλες, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Ο κάτοχος του Νόμπελ Οικονομίας 1996 εκτιμά ότι η Μέρκελ δέχεται «εσφαλμένες συμβουλές». Η Μέρκελ «έχει ήδη αντιληφθεί ότι το ευρώ έχει κατασκευαστικά ελαττώματα, αλλά από αυτή τη διαπίστωση εξάγει εσφαλμένα συμπεράσματα», επισημαίνει ο Σκωτσέζος οικονομολόγος, εκτιμώντας ότι το ευρώ δεν έχει πολλές πιθανότητες επιβίωσης. Ο Μίρλες παραπέμπει στην «δραματικά» υψηλή ανεργία στις χώρες-μέλη της ευρωζώνης, η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα το κοινό νόμισμα. «Το κόστος για τη διατήρηση του ευρώ είναι υψηλό και θα πρέπει να είναι κανείς διατεθειμένος να το αναλάβει», λέει ο Σκωτσέζος νομπελίστας. Την άποψη του Τζέιμς Μίρλες για οικονομικό επιτελείο της καγκελαρίου συμμερίζεται, τέλος, και ο Έρικ Μάσκιν. «Ένα είναι βέβαιο, η Μέρκελ έχει τους λάθος οικονομικούς συμβούλους» υποστηρίζει ο Αμερικανός οικονομολόγος.

Πηγή Deutshe Welle

Σχετική δημοσίευση εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Benoît Hamon: « Arnaud et moi ne sommes pas loin des frondeurs »

24/8/2014

Après Arnaud Montebourg, qui a plaidé, samedi dans nos colonnes, pour un changement de cap économique du gouvernement, c'est au tour de Benoît Hamon de vouloir « dire les choses ». Dans l'édition du dimanche du 24 août du Parisien, le ministre de l'éducation se livre à quelques critiques contre les choix budgétaires du président François Hollande et de son premier ministre Manuel Valls.

« La relance de la demande est la condition de la réussite de la politique de l'offre qui a été faite depuis deux ans. On ne peut rien vendre aux Français s'ils n'ont pas des revenus suffisants », explique au Parisien Benoît Hamon, qui doit prononcer dimanche un discours sur le sujet lors de la fête de la rose de Frangy, organisée autour d'Arnaud Montebourg.

Comme son collègue de l'économie, le ministre de l'éducation dit d'ores-et-déjà dans Le Parisien qu'il a dans son viseur la politique menée outre-Rhin : selon lui, la chancelière allemande Angela Merkel « ne peut plus être celle qui donne le la de l'orientation européenne. L'Allemagne sert ses intérêts personnels, pas ceux de l'Europe ».

Concernant les parlementaires socialistes très critiques vis-à-vis du gouvernement, Benoît Hamon déclare qu'« Arnaud [Montebourg] et moi ne sommes pas loin des frondeurs, mais notre problème n'est pas d'en prendre la tête. Notre volonté est d'être au service d'un rassemblement de la gauche et de peser au sein du gouvernement. »

En déplacement aux Comores, François Hollande a lui joué la carte de l'apaisement face aux critiques de ses ministres. « Je souhaite que nous puissions convaincre nos partenaires européens de donner priorité à la croissance », a-t-il déclaré, précisant que « tous ceux qui portent cette idée sont les bienvenus et c'est la position de tout le gouvernement ».

En conclusion, Benoît Hamon avoue regretter qu'on retienne seulement un « règlement de compte » du livre qu'a dernièrement publié Cécile Duflot, ancienne ministre écologiste du gouvernement Ayrault. « C'est dommage, car je sais que Cécile a beaucoup d'idées, dont certaines que je partage, d'ailleurs », déclare Benoît Hamon au Parisien.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

«Η λιτότητα είναι παγίδα - να υψώσουμε τον τόνο στη Γερμανία», λέει ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας

23/8/2014

Ο υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας Αρνό Μοντεμπούρ εκτιμά, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Monde, πως πρέπει «να υψώσουμε τον τόνο» έναντι της Γερμανίας, η οποία «έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής της λιτότητας», και θεωρεί πως η Γαλλία, όπου η ανάπτυξη καθυστερεί να έρθει, δεν μπορεί πλέον «να άγεται και να φέρεται».

«Πρέπει να υψώσουμε τον τόνο. Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής της λιτότητας που επέβαλε σε όλη την Ευρώπη», δηλώνει ο σοσιαλιστής υπουργός.

«Οταν λέω η Γερμανία, ομιλώ για τη γερμανική δεξιά που υποστηρίζει την Ανγκελα Μέρκελ. Η Γαλλία δεν έχει την τάση να ευθυγραμμίζεται με τα ιδεολογικά αξιώματα της γερμανικής δεξιάς», υποστηρίζει ο Μοντεμπούρ.

«Δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, τον σοσιαλιστή ομόλογό μου επί της Οικονομίας, ο οποίος σπρώχνει προς την ίδια κατεύθυνση με εμάς. Ομως η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να άγεται και να φέρεται», επιμένει ο υπουργός, γνωστός για τις έντονες δηλώσεις του που στο παρελθόν είχαν προκαλέσει πολεμική στους κόλπους της πλειοψηφίας.

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται μετά την ψυχρή υποδοχή που επιφυλάχθηκε από το Βερολίνο στην έκκληση του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ για έναν αναπροσανατολισμό των ευρωπαϊκών πολιτικών υπέρ της ανάπτυξης και της απασχόλησης.

Η βούληση του Μοντεμπούρ «να υψώσουμε τον τόνο» έρχεται σε αντίθεση με τη βούληση για κατευνασμό που έχει επιδείξει ο Ολάντ έπειτα απ' αυτό το επεισόδιο, καθώς ο αρχηγός του γαλλικού κράτους δήλωσε αυτή την εβδομάδα πως δεν θέλει «αντιπαράθεση» με το Βερολίνο.

Ερωτηθείς στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου σχετικά με τις δηλώσεις του Αρνό Μοντεμπούρ, ο Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στα νησιά Κομόρες, απάντησε: «Επιθυμώ να μπορέσουμε να πείσουμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας να δώσουν προτεραιότητα στην ανάπτυξη. Όλοι όσοι είναι φορείς αυτής της ιδέας είναι ευπρόσδεκτοί και αυτή είναι η θέση ολόκληρης της κυβέρνησης».

Στη συνέντευξή του ο Μοντεμπούρ επικρίνει επίσης τη Γερμανία, χωρίς να την κατονομάζει, για το ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) όσον αφορά την υιοθέτηση της νομισματικής πολιτικής στην ευρωζώνη.

Σύμφωνα με τον ίδιο, «σήμερα δυστυχώς οι ιέρακες του πληθωρισμού, οι οποίοι πολεμούν τον πληθωρισμό όταν αυτός εξαφανίζεται ξεχνώντας να πολεμήσουν το ουσιαστικό, τη μαζική ανεργία, υπερεκπροσωπούνται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα».

Στις πρώτες γραμμές αυτών των «ιεράκων» είναι οι Γερμανοί οι οποίοι παραδοσιακά εκτιμούν πως ο ρόλος της ΕΚΤ πρέπει να περιορίζεται στη συγκράτηση του πληθωρισμού και αντιτίθενται στην ιδέα ότι η τράπεζα θα μπορούσε να αγοράζει κρατικά ομόλογα, κάτι που θα ισοδυναμούσε με σχεδόν άμεση χρηματοδότηση των χωρών.

«Έχουμε δύο προβλήματα: την ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική, με τη συσσώρευση σχεδίων λιτότητας σε όλες τις χώρες της Ένωσης, και τη νομισματική πολιτική, η οποία είναι υπερβολικά κλειστή. Τα διδάγματα της δεκαετίας του 1930 θα πρέπει να μας κάνουν να καταλάβουμε ότι η ανεργία είναι αυτή που προκαλεί σκλήρυνση και μια άνοδο της βίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες», συνόψισε ο Αρνό Μοντεμπούρ.

Εξάλλου ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν διατύπωσε παρόμοια επιχειρήματα για μετριοπαθή μείωση των ελλειμμάτων σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται από την ιταλική εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα.

«Η ευρωζώνη βρίσκεται σε κίνδυνο να κολλήσει σ' ένα φαύλο κύκλο ασθενούς ή αρνητικής ανάπτυξης. Πρέπει οπωσδήποτε να επιβραδύνουμε το ρυθμό της μείωσης των ελλειμμάτων», φέρεται ότι δήλωσε ο Σαπέν.

«Και θα χρειαστεί χρόνος ώστε οι επενδύσεις που αποφασίσθηκαν σε ευρωπαϊκό επίπεδο να παραγάγουν τα πρώτα τους αποτελέσματα. Στο μεταξύ είναι ανάγκη να αναπροσανατολίσουμε τις οικονομικές πολιτικές, να προσαρμόσουμε το ρυθμό της μείωσης των ελλειμμάτων στην οικονομική κατάσταση», πρόσθεσε.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Arnaud Montebourg plaide pour un changement de cap économique du gouvernement

23/8/2014

Dans un entretien au Monde, Arnaud Montebourg, appelle à « faire évoluer nos choix politiques ». « Nous devons apporter des solutions alternatives », défend le ministre de l'économie, qui, s'appuyant sur le diagnostic émis par de nombreux experts, met en garde contre la récession qui menace l'Europe. « Il faut donner la priorité à la sortie de crise et faire passer au second plan la réduction dogmatique des déficits, qui nous conduit à l'austérité et au chômage », alerte-t-il.

Quand François Hollande a déclaré, dans son récent entretien au Monde, que ce rythme devait être « adapté », M. Montebourg, qui célébrera dimanche 24 août sa traditionnelle fête de la Rose, à Frangy-en-Bresse (Saône-et-Loire), avec son collègue ministre de l'éducation, Benoît Hamon, en invité vedette, juge que « le pas que le président de la République a fait est utile ». Mais visiblement insuffisant à ses yeux.

« Il faut maintenant en tirer les conséquences en termes budgétaires, insiste-t-il. « Aujourd'hui, la réduction à marche forcée des déficits est une aberration économique, car elle aggrave le chômage, une absurdité financière, car elle rend impossible le rétablissement des comptes publics, et un sinistre politique, car elle jette les Européens dans les bras des partis extrémistes. »

« HAUSSER LE TON »

Pour le ministre de l'économie, les problèmes politiques au niveau européen sont de deux ordres : budgétaire, « avec l'accumulation des plans d'austérité dans l'Union », et monétaire. « La BCE doit changer de braquet et se mettre à faire ce que font toutes les banques centrales du monde, notamment des pays qui ont sur faire repartir la croissance, à savoir racheter de la dette publique », défend-il.

Face à l'intransigeance de la chancelière allemande, M. Montebourg appelle à « hausser le ton ».

« Nous ne pouvons plus nous laisser faire. Si nous devions nous aligner sur l'orthodoxie la plus extrémiste de la droite allemande, cela (...) signifierait que, même quand les Français votent pour la gauche française, en vérité ils voteraient pour l'application du programme de la droite allemande. »

M. Montebourg continue d'espérer pouvoir peser de l'intérieur et estime que le débat progresse, dans la majorité et au gouvernement. Il assure ne pas se situer dans l'hypothèse d'une démission. « Je suis à mon poste de combat pour faire évoluer des politiques qui méritent d'être changées », assène-t-il, ponctuant son propos d'une ultime mis en garde : « La société est exaspérée. Il faut l'écouter, l'entendre et répondre à ses demandes. Il est temps de réagir. »

Πηγή

Σχετική δημοσίευση εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Nobel economists say policy blunders pushing Europe into depression

20/8/2014

German Chancellor Angela Merkel defends eurozone and says it is hard to manage a currency for 18 states

An array of Nobel economists have launched a blistering attack on the eurozone's economic strategy, warning that contractionary policies risk years of depression and a fresh eruption of the debt crisis.

"Historians are going to tar and feather Europe's central bankers," said Professor Peter Diamond, the world's leading expert on unemployment.

"Young people in Spain and Italy who hit the job market in this recession are going to be affected for decades. It is a terrible outcome, and it is surprising how little uproar there has been over policies that are so stunningly destructive," he told The Telegraph at a gathering of Nobel laureates at Lake Constance.

"It could be avoided with better use of stimulus, and spending on infrastructure. That would boost growth and helped the debt to GDP ratio," Mr Diamond said, echoing a widely-heard critique among the Nobel elites that Europe's policies have been self-defeating.

Professor Joseph Stiglitz said austerity policies had been a "disastrous failure" and are directly responsible for the failed recovery over the first half of this year, with Italy falling into a triple-dip recession, France registering zero growth and even Germany contracting in the second quarter.

"There is a risk of a depression lasting years, leaving even Japan's Lost Decade in the shade. The eurozone economy is 20pc below its trend growth rate," he said.

Mr Stiglitz said the eurozone authorities had massively underestimated the contractionary effects of austerity and continue to persist in error despite claims that the crisis is over. "I am very concerned about the future of monetary union, and they haven't yet felt the impact of geopolitical tensions."

He said the eurozone needs joint debt issuance to repair the structural flaws of EMU, but almost no progress has been made. "Europe suffers from fatal politics," he said.

German Chancellor Angela Merkel told the forum that it was hard to manage a currency for 18 states, when sovereign parliaments refuse to follow polices agreed by the EU institutions. Yet she insisted that the crisis countries had slashed current account deficits and the "first fruits" of durable recovery are in sight.

Professor Christopher Sims, a US expert on monetary policy, said EMU policy makers had not sorted out the basic design flaws in monetary union, and are driving Club Med nations into deeper trouble by imposing pro-cyclical austerity.

"If I were advising Greece, Portugal or even Spain, I would tell them to prepare contingency plans to leave the euro. There is no point being in EMU if all that happens when you are hit with a shock is that the shock gets worse," he said.

"It would be very costly to leave the euro, a form of default, but staying in the euro is also very costly for these countries. The Europeans have created a system that is worse than the Gold Standard. Countries are in the same position as Latin American states that borrowed in dollars," he said.

Mr Sims warned that the European Central Bank may not be able to carry out a mass of purchase of bonds unless the eurozone grasps the nettle on fiscal union, and might itself be engulfed by crisis. "A speculative attack could put the ECB balance sheet at risk," he said.

In the end, ECB president Mario Draghi may be forced to intervene and present Europe's political leaders with a fait accompli.

"The Germans don't want the euro to collapse, so if they really need a fiscal back-up in a crisis, they'll come up with it somehow," Mr Sims said.

Πηγή

Σχετική δημοσίευση εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Νομπελίστες Οικονομολόγοι: Χώρες του Νότου δεν θα αποφύγουν την έξοδο από το ευρώ

22/8/2014

Σε «μαστίγωμα» της Άνγκελα Μέρκελ για τις οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξελίχθηκε η πέμπτη σύναξη των κατόχων βραβείων Νόμπελ στο Λιντάου της Γερμανίας.

Στην συνάντηση στη μικρή γερμανική πόλη κοντά στα σύνορα με την Αυστρία και την Ελβετία, τα μεγαλύτερα οικονομικά «κεφάλια» εξαπέλυσαν μια σφοδρή επίθεση κατά της στρατηγικής της ευρωζώνης προειδοποιώντας ότι οι περιοριστικές πολιτικές επισείουν τον κίνδυνο ετών ύφεσης και μια νέας έκρηξης της κρίσης χρέους.

«Οι ιστορικοί θα ρίξουν πίσσα και πούπουλα στους Ευρωπαίους κεντρικούς τραπεζίτες» ήταν η χαρακτηριστική έκφραση που χρησιμοποίησε ο καθηγητής Πίτερ Ντάιαμοντ που θεωρείται από τους κορυφαίους ειδικούς στον τομέα αντιμετώπισης της ανεργίας.

«Οι νεαροί Ισπανοί και Ιταλοί που αναζητούν μια θέση εργασίας εν μέσω ύφεσης θα επηρεαστούν για δεκαετίες. Πρόκειται για ένα τρομακτικό αποτέλεσμα και είναι εντυπωσιακό πόσες λίγες αντιδράσεις έχουν προκληθεί για τις πολιτικές που είναι τόσο εκπληκτικά καταστροφικές» συμπλήρωσε.

«Καταστροφική αποτυχία» χαρακτήρισε τις πολιτικές λιτότητας ο καθηγητής Γιόσεφ Στίγκλιτς θεωρώντας τες υπεύθυνες για την μηδενική ανάπτυξη στην Ευρωζώνη στο πρώτο μισό του έτους. Προειδοποίησε, δε, ότι «υπάρχει κίνδυνος για μια ύφεση που θα διαρκέσει χρόνια».

Δήλωσε, μάλιστα, ανήσυχος για το μέλλον της νομισματικής ένωσης για την οποία σημείωσε ότι «ακόμα δεν έχει αισθανθεί τον αντίκτυπο των γεωπολιτικών εντάσεων».

Από την πλευρά της η καγκελάριος της Γερμανίας απάντησε στην κριτική με το επιχείρημα ότι είναι δύσκολο να ελέγξεις ένα νόμισμα για 18 κράτη όταν τα κυρίαρχα κοινοβούλια αρνούνται να συμμορφωθούν με πολιτικές που αποφασίζονται στα ευρωπαϊκά όργανα. Επέμεινε, μάλιστα, ότι οι χώρες που χτυπήθηκαν από την κρίση έχουν μειώσει τα ελλείμματά τους και ότι οι πρώτοι «καρποί» μιας βιώσιμης ανάκαμψης είναι πλέον ορατοί.

Οι απόψεις αυτές, ωστόσο, δεν εμπόδισαν τον Αμερικανό ειδικό σε θέματα νομισματικής πολιτικής Κρίστοφερ Σίμς να ταχθεί υπέρ της εξόδου από το ευρώ χωρών όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή η Ισπανία. «Αν μπορούσα να συμβουλεύσω την Ελλάδα, την Πορτογαλία ή ακόμα και την Ισπανία, θα τους έλεγα να ετοιμάζουν εφεδρικά σχέδια για την έξοδό τους από το ευρώ. Δεν υπάρχει κανένα νόημα στην παρουσία στην νομισματική ένωση αν αυτό που συμβαίνει μετά από ένα σοκαριστικό χτύπημα είναι το χτύπημα αυτό να γίνεται ολοένα και χειρότερο» ανέφερε ο Σίμς. Εξηγώντας το σκεπτικό του παραδέχθηκε ότι το κόστος μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν μεγάλο, «μια μορφή χρεοκοπίας» αλλά η παραμονή στο ευρώ, κατά τον Αμερικανό καθηγητή, «είναι επίσης πολύ κοστοβόρα για τις χώρες αυτές». «Οι Ευρωπαίοι έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα που είναι χειρότερο από αυτό του Χρυσού Κανόνα (σ.σ. κάθε χώρα έθετε μέχρι το 1914 μια σταθερή τιμή χρυσού σε όρους του νομίσματος της, στην οποία ήταν έτοιμη να αγοράσει ή να πουλήσει). Είναι σαν τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που δανείζονται σε δολάρια» κατέληξε ο Αμερικανός ειδικός.

Πηγή

Σχετικές δημοσιεύσεις εδώ κι εδώ.

Διαβάστε περισσότερα »