Έξοδος από τα Μνημόνια, αλλά και από την πραγματικότητα

25/8/2018

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Ένας πρώτος απολογισμός είναι σκόπιμος, για να γίνει κατανοητό τι συνεπάγεται στην πράξη «η έξοδος από τα διασωστικά προγράμματα», από τα Μνημόνια των ευρωδανειστών. Οι κυβερνήσεις των 17 χωρών που μετέχουν στην Ευρωζώνη συμφώνησαν με την Ελλάδα παράταση αποπληρωμών δανείων συνολικού ύψους 96 δισ. ευρώ μέχρις του έτους 2033. Το ποσόν αυτό αντιπροσωπεύει το 40% περίπου του δημοσίου χρέους προς το εξωτερικόν.

Εν συνεχεία παρέσχον «παράταση ωριμάνσεως» του υπολοίπου 60% του χρέους μέχρις του 2060. Άρα ομιλούμε για περίοδο 41 ετών, κατά την οποία θα υπάρχει αυστηρή λιτότης για τον ελληνικό λαό (μείωση συντάξεων, αύξηση φόρων και περιορισμός της τραπεζικής χρηματοδοτήσεως).

Η τελική δόση του εναπομένοντος δανείου «Τσίπρα» (των 86 δισ.) κατεβλήθη εκ 15 δισ. ευρώ, παρέχουσα 22 μηνών ζωή στα αποθέματα της κυβερνήσεως, αρχομένη από της 21 Αυγούστου ε.έ., ημερομηνίας της οδυνηράς «εξόδου». Έτσι πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ότι η Ελλάς θα πορευθεί «αβρόχοις ποσί» μέχρις των επομένων εκλογών, άνευ ανάγκης ενός νέου ευρωδανεισμού (bailout).

Η κυβερνητική αντιπαροχή

Ποία ήταν η αντιπαροχή της κυβερνήσεως για τις αναστολές εξοφλήσεως των δανείων, αντί της περικοπής των εις δίκαια και διατηρήσιμα μεγέθη;

Πρώτον, η αποδοχή σχηματισμού «πρωτογενούς πλεονάσματος» (εξαιρώντας τους καταβαλλομένους τόκους) στο 3,5% ετησίως του ΑΕΠ μέχρις του έτους 2022 και ακολούθως στο 2-3% του ΑΕΠ μέχρις του 2060, οπότε οι Ευρωπαίοι τοκιστές ελπίζουν ότι θα έχουν αποπληρωθεί 289 δισ. ευρώ που κατέβαλαν οι κυβερνήσεις των στις τράπεζες τους, για να μην κηρύξει χρεοστάσιο η Ελλάς.

Δεύτερον, πέραν όμως της αποδοχής για την διαρροή ετησίως εισοδήματος 7-10 δισ. ευρώ από την Ελλάδα, για την αποπληρωμή των τόκων, απομένουν 56 δισ. ευρώ χρέη του ελληνικού δημοσίου προς «ιδιώτες», για τα οποία τηρείται αιδήμων σιγή. Από που θα εξευρεθούν τα ποσά αυτά σε μία οικονομία ως η ελληνική, που ευρίσκεται από ετών εν αφασία; Οι ευσεβείς πόθοι αμφοτέρων, πιστωτών και κυβερνήσεως, στηρίζονται στην ελπίδα «ανακάμψεως» της ελληνικής οικονομίας που όμως είναι απίθανος με όλα αυτά τα βάρη (πρωτογενές πλεόνασμα, Τόκοι, Target 2 κλπ) που την έχουν φορτώσει.

Τρίτον, μία πρώτη εικόνα διαψεύσεως των ευσεβών ελπίδων παρέχει το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών του λήξαντος πρώτου εξαμήνου 2018. Σύμφωνα με στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, το έλλειμμα, που μετράει την υστέρηση μεταξύ των όσων παράγουμε ως οικονομία και όσων καταναλώνουμε, ανήλθε στα 3,6 δισ. ευρώ, κατά 716 εκατ. ευρώ υψηλότερο του προηγουμένου έτους, ή κατά 20%!

Στις Ιθάκες

Η αύξηση, εν τούτοις, του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, οφειλομένη στην άνοδο των εισαγωγών κατά 10%, δεν είναι τίποτε μπροστά στην διαρροή 14,5 δισ. ευρώ εξ αποσύρσεως τοποθετήσεων ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα και εκ της αυξήσεως του χρεωστικού υπολοίπου Target2, που χρεούται η Τράπεζα της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Παρά τον νέο εξωτερικό δανεισμό του 6μήνου, το χρεωστικό υπόλοιπο ανήλθε στα 8,8 δισ. ευρώ που σημαίνει ισόποση από-επένδυση κεφαλαίων στην οικονομία μας.

Και τίθεται το ερώτημα: με συναλλαγματικά αποθέματα μόλις 6,4 δισ ευρώ, πώς το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών θα πορευθεί τους προσεχείς 22 μήνες, με τις αγορές κεφαλαίου απαγορευτικές για τον ελληνικό κίνδυνο, με τον τουρισμό στα όρια της αποδόσεώς του και με την έξοδο από τα «διασωστικά προγράμματα», για την οποία τόσον σεμνοπρεπώς πανηγύριζε ο κ. Τσίπρας, στις Ιθάκες.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Εφικτή η έξοδος από την ευρωζώνη

15/3/2017

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

O υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης καθ. Δημήτρης Παπαδημητρίου δήλωσε , με άρθρο του στην ΑΥΓΗ: «Η εναλλακτική λύση , ενός καλοσχεδιασμένου προγράμματος «παραλλήλου νομίσματος» (δραχμή) ,εάν υιοθετηθεί με ριζικές προδιαγραφές (πχ. την αξία του έναντι του ευρώ και την διευθέτηση πληρωμής των φόρων ) με αυτό, μπορεί να γίνει κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη της χώρας».

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν προ του ανασχηματισμού της κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ του περασμένου Σεπτεμβρίου. Άρα το Animus μιας μορφής Euroexit υπάρχει στις προθέσεις της κυβερνήσεως απομένει το Corpus…
Αν υπήρξε πολιτικός σχεδιασμός -ο μοναδικός του ΣΥΡΙΖΑ στην διετή διακυβέρνηση της Ελλάδος –  ήταν εκείνος που μ’ εντολή του πρωθυπουργού  Αλέξη Τσίπρα  ,προς τον πρώην υπουργόν Οικονομικών  «Γιάνη» Βαρουφάκη  , ο τελευταίος εξεπόνησε το «πλάνο Β΄» ,για την έξοδο της χώρας από το ευρώ .To corpus του euroexit σχεδόν  υλοποιήθη τον Ιούλιο του 2015 αλλά δεν ολοκληρώθη ακόμη.

Ακόμη κι’ αν θεωρηθεί πλάνη το Plan Β΄ – όχι ως προς τις δυνατότητες επανόδου  στο εθνικό νόμισμα αλλά δια το ποίοι εξουσιάζουν πραγματικά την Ελλάδα – το Σχέδιο Β΄ έχει  την ιστορική του σημασία .

Βεβαίως , η  «για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» δεν εξετίμησε ορθώς τον συσχετισμό  δυνάμεων μεταξύ πιστωτών (Ε.Ε) και οφειλέτου (Ελλάδος) μ’ αποτέλεσμα, ο  σύντροφος  Τσίπρας   να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο τον Ιούλιο του 2015.

Εν τούτοις την 5η Ιουλίου 2015 ,το Σχέδιο Β΄ ήταν εφικτό κατά 95% .Αν ήταν ανεξάρτητη από ξένες επιρροές η πολιτική εξουσία εν Ελλάδι – που δεν ήταν – , εάν υπήρχε κάποια γνώσι  της  νομισματικής ιστορίας από τους «αρμοδίους» συμβούλους της Ελληνικής κυβερνήσεως (Γκάλμπραιηθ, Βαρουφάκη ,Λαφαζάνη ) και αν ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος ήταν πρόσωπο εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού – κι’ όχι του Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ  – τότε η επάνοδος στο εθνικό νόμισμα ήταν απολύτως πραγματοποιήσιμη.

Το λάθος Βαρουφάκη συνίσταται ότι η όλη επιχείρηση έγινε «σαν διαπραγματευτικό όπλο» , ως ομολογεί ο Γκάλμπραιηθ στο σχετικό βιβλίο του και όχι ως μοναδική διέξοδος  από την πιστωτική ασφυξία του ευρώ. Δηλ. οι εμπνευστές δεν πίστευαν στο Σχέδιο Β.

Παρά ταύτα , η επάνοδος στο εθνικό νόμισμα είναι σήμερον εφικτή , καθ’ όσον τα τρία τέταρτα της επιχειρήσεως ( η διαρκείας τριών εβδομάδων «Τραπεζική Αργία» ,τα πέραν των  20 μηνών «Κάπιταλ  Κοντρόλς» , η απεριόριστη δέσμευση των καταθέσεων , ο «κόφτης» μισθών και συντάξεων και η υποτίμηση του εγχωρίου «Τραπεζικού ευρώ» , εν σχέσει με το κυκλοφορούν) έχουν ήδη συμβεί , χωρίς «να κυλίσουν τα… «τάνκς» στους Αθηναϊκούς δρόμους» , ως εφοβείτο ο καημένος  ο Τζέημς.

 Απομένουν ,βεβαίως, ορισμένες πρόνοιες δια μία συντεταγμένη έξοδο  από την επάρατο ευρωζώνη, με περιορισμένες απώλειες και μεγάλες ωφέλειες δια τον Ελληνικό λαόν, ο οποίος άλλως αντιμετωπίζει πλήρη αφανισμό  μέσα στην «λιτότητα» του Οθνείου νομίσματος , που του επέβαλαν ξένοι , σκοτεινοί κύκλοι  –  άμοιροι βασικών  οικονομικών γνώσεων καρεκλοκένταυροι και αδίστακτοι γραικύλοι της εξουσίας.

Με το ανατραπέν δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 ,το 61% του Ελληνικού λαού ετάχθη κατά της λιτότητος (του ευρώ). Άρα υπάρχει και η σχετική νομιμοποίηση της εξόδου από την ευρωζώνη.
Η προηγηθείσα φροντίδα  των καταθετών ,ν’ αναλάβουν   σημαντικό μέρος των αποταμιεύσεων –κάπου 50 δις. ευρώ – επιτρέπει την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς προσωρινώς και παραλλήλως με το ισχύον νόμισμα.
Η εκτίμηση του καθ. Βαρουφάκη ότι «μέσα στο ευρώ ο πλήρης αφελληνισμός των Τραπεζών είναι βέβαιος» επαλήθευσε μεταγενεστέρως με την πλήρη εξαΰλωση των Τραπεζικών κεφαλαίων και τον διορισμό ξένων διοικήσεων ,κατόπιν της εκχωρήσεως του 45% των Τραπεζικών μετοχών στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής… Ασταθείας (ΤΧΣ) του χέρ Ρέγκλινγκ.
Η απεξάρτηση από του ευρώ δεν είναι διαπραγματευτικό όπλο αλλά συνειδητή πολιτική. Πέραν των αποδεδειγμένων ελαττωμάτων της ευρωζώνης  , ως «αρίστου νομισματικής περιοχής» (εκ της υπάρξεως 19 διαφορετικών επιτοκίων- όσων και οι μετέχουσες χώρες στην ευρωζώνη – της εγνωσμένης  ανικανότητος της ΕΚΤ να δράσει ως τελευταίος δανειστής των  δοκιμαζομένων από αναλήψεις καταθέσεων  και μη εξυπηρετουμένων δανείων Τραπεζών , ως και των οκτώ «θανασίμων σφαλμάτων» του ΔΝΤ(***) στην κατ’ εφημισμόν «επιχείρηση διάσωσης» της Ελλάδος από την χρεωκοπία), η επάνοδος στο εθνικό νόμισμα επιβάλλεται δια λόγους οικονομικούς και εθνικούς.

Δια την εξασφάλιση της επάρκειας ρευστού χρήματος και την  αποφυγή περαιτέρω οικονομικής συρρικνώσεως της Ελλάδος , κατά τα κελεύσματα των Γερμανών κατακτητών , δια δευτέρα φοράν  εις διάστημα των τελευταίων 75 ετών , η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική είναι εκ των ών ούκ άνευ. .

 Όπως το 1944 , ο Κυριάκος Βαρβαρέσος επανέφερε την δραχμή ,δια ν’ απαλλαγεί η Ελληνική οικονομία από τα κατοχικά μάρκα ,με τα οποία κατεληστεύετο έως τότε ο εθνικός πλούτος και κατεδικάζετο ο Ελληνικός λαός εις εξόντωσιν δια της πείνης και της ανεργίας ,ούτως και σήμερον χρειάζεται μία νέα εθνική προσπάθεια δια ν’ απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά του ευρώ , υπό το βάρος εξυπηρετήσεως των οφειλών  προς τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις .

Τα χρέη αυτά εφορτώθησαν στην πλάτη του Ελληνικού λαού κυρίως δια την σωτηρία των Ευρωπαϊκών Τραπεζών (Γαλλικών , Γερμανικών, Ολλανδικών κλπ) αλλ’ είναι ασήκωτα καθ’ ομολογίαν ακόμη και του αναλγήτου ΔΝΤ.

Βεβαίως ,η  προσπάθεια απαλλαγής από την «παγίδα του ευρώ» δεν θα είναι εύκολη ούτε απηλλαγμένη κινδύνων. Είναι όμως η μόνη ενδεδειγμένη πολιτική δια την αποφυγή  περαιτέρω  συρρικνώσεως της οικονομίας  , εκποιήσεως του εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής και περαιτέρω αυξήσεως της ανεργίας  και της μεταναστεύσεως των νέων Ελλήνων (500.000 μέχρι τούδε).

Ένα σχέδιο εφικτής απεξαρτήσεως από του ευρώ και εξασφαλίσεως επαρκούς χρηματικής ρευστότητος , δια την εκκίνηση της οικονομίας , περιλαμβάνει δύο φάσεις ,ελάχιστα διαφερουσών  χρονικώς μεταξύ των.

Η αναγκαστική κυκλοφορία

Πρώτη φάση: Καθιέρωση της αναγκαστικής κυκλοφορίας  (fiat money) της νέας  δραχμής , ισοτίμου  προς ένα ευρώ (1:1) .Όλες οι υποχρεώσεις εις ευρώ  , φόροι ,κοινωνικές εισφορές , ασφάλιστρα ,ασφαλίσματα  , μισθοί, συντάξεις , καταθέσεις και Τραπεζικές οφειλές ,θα πρέπει να μετατραπούν σε νέες δραχμές  ,με ταυτόχρονη ανάληψη της νομισματικής πολιτικής υπό της Τραπέζης της Ελλάδος , της οποίας ο διοικητής πρέπει να είναι πρόσωπο εμπιστοσύνης της κυβερνήσεως και γνώστης της Ελληνικής και διεθνούς  οικονομικής πραγματικότητος.

Οι συναλλαγές  του δημοσίου θα γίνονται η λ ε κ τ ρ ο ν ι κ ώ ς   αποκλειστικά σε νέες δραχμές μέχρις ότου εκτυπωθεί το νέο ,εθνικό νόμισμα (ονομαστικής αξίας  1,2,5,10,20 50 ,100 και 200 ΝΔρχ. εις ενιαίου τύπου χαρτονομίσματα )  και κοπούν κέρματα 5 , 10, 20 και 50 λεπτών της Νδρχ. στο Νομισματοκοπείο του Χολαργού .

Δευτέρα φάση: Αμέσως κατόπιν χρειάζεται μία υποτίμηση 50% των νέων δραχμών δια την ανάκτησι της ανταγωνιστικότητος της Οικονομίας .Δύο προς ένα ευρώ (2:1).Η υποτίμηση θα γίνει υπό της Τραπέζης της Ελλάδος , που θ’ αναλάβει ηλεκτρονικώς τις μετατροπές των κυκλοφορούντων  ευρώ εις Νδρχ. και αντιστρόφως.

Το ευρώ θα κυκλοφορεί ως «παράλληλο νόμισμα» στην εγχώρια αγορά. Το δημόσιον θα συναλλάσσεται μόνον με νέες δραχμές ,που σημαίνει ουσιαστική περικοπή  των φορολογικών υποχρεώσεων ,εφ’ όσον πληρώνονται με ευρώ.  Η εντεύθεν ανακούφιση των οφειλετών θα συνεπιφέρει πακτωλό συναλλάγματος στην Τράπεζα της Ελλάδος  ,η οποία θ’ αναλάβει αποκλειστικώς την διαχείριση του.

Τουλάχιστον 50 δις. ευρώ ευρίσκονται στα θυλάκια του συναλλακτικού κοινού και 19 δις. ευρώ αναφέρονται  στα θησαυροφυλάκια της ΤτΕ . Ούτως θα σχηματισθούν νέα συναλλαγματικά αποθέματα , πέραν των 6,5 δις. ευρώ που αναγράφει ο ισολογισμός της ΤτΕ – εάν είναι αληθής.

Με την σύγχρονη δραχμοποίηση  ,το εξωτερικό χρέος θα καταστεί διαχειρίσιμο , κατόπιν ενός αληθούς Μορατόριουμ.

Τρίτον. Δια την σταθεροποίηση της ισοτιμίας της Νδρχ. στις αγορές συναλλάγματος  ,χρειάζονται συναλλαγματικά αποθέματα για εισαγωγές τριών μηνών , ισοσκελισμένος κρατικός προϋπολογισμός και μικρό έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ,που μπορεί να καλυφθεί από τις αυτόνομες εισροές κεφαλαίων. Τα επιτόκια θ’ ανέρχονται όσον  χρειάζεται το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών. Πάντα ταύτα θα καθορίζει  επαναϊδρυομένη η Νομισματική Επιτροπή.

Οι τιμές των αγαθών  σε ευρώ στην εγχώριο αγορά θα παραμείνουν αμετάβλητες αλλά  οι τιμές εις Νδρχ. θα αναπροσαρμόζονται κατά το ποσοστό εξωτερικού συναλλάγματος που εμπεριέχουν τ’ αγαθά και βεβαίως καθώς υπαγορεύει η συνολική Ζήτηση .Π.χ. στα υγρά καύσιμα ,το κόστος προμηθείας του αργού και διϋλίσεως πετρελαίου είναι 30% της λιανικής τιμής και κατά το υπόλοιπον  φόροι. Εάν η κυβέρνηση κρίνει διατηρητέους τους φόρους ,όσοι καταναλωτές  πληρώνουν σε  νέες δραχμές  μέσω πιστωτικών καρτών , θα καταβάλλουν διπλάσιο ποσόν ανά λίτρο καυσίμου, στους σταθμούς ανεφοδιασμού αυτοκινήτων. Όσοι πληρώνουν με ευρώ ,θα τιμολογούνται ως και προηγουμένως.

Το ψωμί θα ανατιμηθεί ελάχιστα και τα οπωρολαχανικά μόνον κατά τα ναύλα μεταφοράς από την παραγωγή στην κατανάλωση. Το εγχωρίως παραγόμενο γάλα θα γίνει οικονομικότερο του εισαγομένου , η ζάχαρη , τα εσπεριδοειδή  και τα κρασιά φθηνότερα κοκ. Το εισαγόμενο κρέας ακριβώτερον αλλά το εγχώριο μόνον κατά το κόστος της κτηνοτροφής.

 Η τιμολογιακή πολιτική του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού και των τηλεπικοινωνιών θα μπορούσε να είναι ανάλογος της αντοχής των Επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας  που τα παρέχουν. Οι τεράστιες χρεώσεις πχ. «παγίων» του ΟΤΕ θα μπορούσαν  μειωθούν και κατά 15% του ηλεκτρισμού με εξάλειψη των «φόρων υπέρ τρίτων» αλλά τα έσοδα των μέσων μαζικής Μεταφοράς προσώπων θα μπορούσαν να διατηρηθούν  αμετάβλητα εφ΄ όσον θα ελέγχεται πλήρως η επικύρωση των εισιτηρίων , που σήμερα δεν συντρέχει.

Το γενικό επίπεδο των τιμών εις Νδρχ. θα ανέλθη «άπαξ» αλλ’ όχι συνεχώς εφ’ όσον το ποσοστό της υποτιμήσεως διατηρηθεί αμετάβλητο στο 50%. Υπάρχουν εγχώρια αγαθά (πχ. ελαιόλαδον,  σίτος, νωπά και ένδυση-υπόδηση) και υπηρεσίες (πχ.ιατρικές , δικηγορικές , εκπαιδευτικές κλπ)  που ελάχιστα θα επηρεασθούν εκ της υποτιμήσεως ,λόγω της Μεγάλης Υφέσεως (της εγχωρίου ζητήσεως).Τα ενοίκια των καταστημάτων θα πρέπει ν’ απελευθερωθούν αλλά δεν αναμένεται ν’ αυξηθούν αισθητώς λόγω υπερπροσφοράς στέγης.

Σημειωτέον ότι πληθωρισμός εκ της υποτιμήσεως του 1953 είχεν αυξηθεί μόνον 13% και κατόπιν έμεινε αμετάβλητος παρά την αναπροσαρμογή 50% της δρχ. από 15 εις 30 δρχ. ανά δολλάριον. Η ανάπτυξη εντεύθεν της Ελληνικής οικονομίας επιταχύνθη και διετηρήθη  υψηλή παγκοσμίως μέχρις του 1973.

Η διάλυση των πολλών εγχωρίων καρτέλ και των παρανόμων συμπράξεων επιχειρηματιών, από των κατασκευαστικών εταιριών  μέχρις του χάρτου , θα συνέβαλε μεγάλως στην χαλιναγώγηση της κερδοσκοπίας από τις ξένες και εγχώριες επιχειρήσεις που απομυζούν την ικμάδα του Ελληνικού αγοραστικού κοινού.

 Ζήτημα γεννάται με τις Τραπεζικές καταθέσεις που θα χάσουν αγοραστική δύναμη εις συνάλλαγμα (**).Οίκοθεν νοείται ότι απαξάπασες θα δραχμοποιηθούν αλλά θα απελευθερωθεί η ανάληψη και θ’ αυξηθούν τα επιτόκια των. Το κράτος θα εγγυάται την καταβολή  άνευ περιορισμών και θα επαναφέρει το απόρρητο των καταθέσεων.

 Όταν το 2002 η ισοτιμία της δρχ. ανετιμήθη   , δια λόγους παραπλανήσεως του κοινού ,υπό του αλήστου μνήμης διδύμου Κώστα Σημίτη – Γιάννου Παπαντωνίου , στις 341 δρχ. ανά ένα ευρώ (= 2 Γερμανικά μάρκα ) ενώ όφειλε η πραγματική ισοτιμία του ευρώ να είναι 682 δρχ. , οι καταθέσεις υπερτιμήθησαν κατά 95%.Με την νέα αναπροσαρμογή τα πράγματα θα επανέλθουν στην προτέρα των κατάσταση.

Οι μισθοί του δημοσίου και οι συντάξεις θα χάσουν  αγοραστική δύναμη αλλά ολιγώτερον της Υποτιμήσεως .Τα κατώτατα όρια μισθών/συντάξεων θα ημπορούσαν ν’ αναπροσαρμοσθούν 20%  , εφ΄ όσον τούτο επιτρέψει ο νέος κρατικός προϋπολογισμός που θα πρέπει να είναι πραγματικά ισοσκελισμένος. Στον ιδιωτικό τομέα ,η μισθολογική πολιτική είναι ζήτημα επιχειρηματικών αποφάσεων και όχι συλλογικών συμβάσεων.

 Οι οφειλές του δημοσίου προς τους ιδιώτες θα δραχμοποιηθούν και θα συμψηφίζονται με τις υποχρεώσεις των εις Νδρχ.

Οι Τράπεζες θα ανακεφαλαιωθούν με  Νδρχ. διά της επαναγοράς των κρατικών ομολόγων του χαρτοφυλακίου των (1:1). Η ανασύσταση της Νομισματικής Επιτροπής θα ελέγχει την επάρκεια κεφαλαίων των εμπορικών Τραπεζών δια την αποφυγή παραγωγής πληθωρικού χρήματος  εκ του μηδενός,  μέσω των καταθέσεων. Πιστωτικά έσοδα του δημοσίου  θα μπορούσαν να προέλθουν μόνον από αφορολόγητα ομολογιακά δάνεια του εσωτερικού.

Η δυναμική της Αναπροσαρμογής.

Με το ευρώ , η Ελληνική οικονομία ευρίσκεται βαθειά μέσα στην Μαύρη Τρύπα της Κεϋνσιανής «παγίδος ρευστότητος» από την οποία αδυνατεί να ξεφύγει . Το χρήμα σπανίζει και οι συναλλαγές στην αγορά δυσχεραίνονται μεγάλως . Οι Τραπεζικές πιστώσεις ελλείπουν από το εμπόριο και την παραγωγή ενώ η οικοδομή χειμάζεται αγρίως.

Με τα «κάπιταλ κοντρόλς» ,η εισοδηματική ταχύτης του νομίσματος έχει περιορισθεί κάτω του ενός τρίτου. Ως αποτέλεσμα ,εμφανίζεται επίμονος αντιπληθωρισμός , πτώση του εθνικού προϊόντος κατά 1/3 και άνοδος της ανεργίας στο 30% του ενεργού πληθυσμού ,με ταυτόχρονη μείωση της απασχολήσεως – εξ ου και το πραγματικό εθνικό προϊόν υστερεί σημαντικά του δυνητικού. Την αναστροφή του φαινομένου αυτού επιχειρεί η Αναπροσαρμογή.

Η αγορά θα κινηθεί ανέτως με το «παράλληλο νόμισμα» ως σήμερον ,μέχρις ότου κυκλοφορήσουν οι Νδρχ. Κατόπιν το ευρώ θα θεωρηθεί ως ξένο συνάλλαγμα  και θ’ αγοράζεται (και πωλείται) μόνον υπό της Τραπέζης της Ελλάδος, δια την εξυπηρέτηση των εισαγωγών  και τον σχηματισμό συναλλαγματικών αποθεμάτων , όπως το 1947 και  1953 με τις μεταρρυθμίσεις των Κυριάκου Βαρβαρέσου – Σπύρου Μαρκεζίνη.

Το δημόσιον χρέος θα δραχμοποιηθεί και θα αποπληρωθεί εν ευθέτω χρόνω στις πιστώτριες ξένες κυβερνήσεις , κατόπιν  αναδιαρθρώσεως  (Μορατόριο) και εφ’ όσον υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα και πρωτογενές πλεόνασμα 1% του ΑΕΠ ετησίως. Η αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα πρέπει να μείνει ανυποχώρητος στο ζήτημα αυτό. Οι ΗΠΑ και η Γερμανία αθέτησαν το εξωτερικό των χρέος μεταπολεμικώς. Η Ελλάς είναι πολύ μικρή για να κάμει τοιαύτην  ατιμία.

Τα ιδιωτικά δάνεια θα πληρωθούν εις συνάλλαγμα κατά τον χρόνο λήξεως  με διπλάσιο ποσόν Νδρχ. που πρέπει να προσκομίσουν οι οφειλέτες οι οποίοι τα συνήψαν εις ευρώ.

Τα επιτόκια των δραχμικών καταθέσεων θα αυξηθούν μέχρις 5% και των χορηγήσεων στο 9% χωρίς άλλην επιβάρυνση. Οι εισροές ξένων κεφαλαίων και η διατήρηση των καταθέσεων εις συνάλλαγμα θα τύχουν «πρίμ» 2% άνω των δεδηλωμένων ισοτιμιών κατά την δραχμοποίηση.

Η επάνοδος της χώρας στο Αμερικανικό δολλάριο  και η επαναφορά της κυμαινομένης ισοτιμίας στο +-15%  , είναι επιβεβλημένη. Η ισοσκέλιση του ισοζυγίου πληρωμών είναι αναγκαία δια την αποτροπή του ξένου δανεισμού. Ο ΄Ελληνας ψηφοφόρος πρέπει να μάθει να ζει με τις αυξανόμενες παραγωγικές του δυνατότητες και όχι με  απατηλές αξιώσεις που υπόσχονται αδίστακτοι «πολιτικοί» για την ψήφο του .

 Η μεγάλη Ελληνική εμπορική ναυτιλία θα διατηρήσει τα προνόμια της και θα εξυπηρετείται εξωλογιστικώς από την Τράπεζα της Ελλάδος , ενώ θα αρθούν όλα τα γραφειοκρατικά εμπόδια δια την δημιουργία διεθνούς ναυτιλιακού κέντρου στον Πειραιά (και Κρουαζιέρας).

Ο εθνικός Τουρισμός θα απελευθερωθεί από τα δημόσια δεσμά και θ’ αναληφθεί από επαγγελματίες του κλάδου με απώτερο σκοπό την επιμήκυνση της Τουριστικής περιόδου και της εισροής πραγματικού συναλλάγματος.

 Η συνταγματική προστασία της εισαγωγής ξένων κεφαλαίων θα επανέλθει πλήρως και η απονομή της δικαιοσύνης θα επιταχυνθεί με συνοπτικές διαδικασίες και  ιδιωτικές διαμεσολαβήσεις. Η ποινική δίωξη των μνημονιακών ,δια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εν Ελλάδι είναι υπόθεση της Ελληνικής δικαιοσύνης και ζήτημα διεθνούς αξιοπιστίας της.

Το μέλλον  ευοίωνο.

Η Ελλάς είναι μία προνομιούχος από την φύση και την ιστορία της χώρα , οποία κακοποιείται συστηματικώς από ξένα και εγχώρια ολιγαρχικά συμφέροντα.

Το φυσικό  περιβάλλον δανείζεται η παρούσα γενεά  από τις μελλοντικές γενεές και τον πολιτισμό πιστώνεται από τις παρελθούσες.

Δεν θα πρέπει αμφότερα να καταστρέφονται για ευκαιριακά κέρδη της ιθυνούσης τάξεως. Ο εθνικός πλούτος είναι αναπαλλοτρίωτος και μόνον η αποδοτικώτερη  διαχείριση  είναι επιτρεπτή , εξαιρέσει των ακτών ,  λιμένων , αεροδρομίων και  «φυσικών μονοπωλίων» (πχ. η ΕΥΔΑΠ).

Τελική επιδίωξη της επαναφοράς εθνικής νομισματικής κυριαρχίας είναι η αύξηση της εγχωρίου παραγωγής και η μείωση της ανεργίας. Τούτο μπορεί να επιτευχθή δια της ενισχύσεως των εξαγωγικών εισπράξεων όπως το 1970. Πέραν της διετίας ,το καθήκον αυτό θα πρέπει ν’ αναληφθεί και απ’ τον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος ,μ’ έμφαση στη Τεχνική- Επαγγελματική Εκπαίδευση και στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού , που πρέπει να αρχίσει αμέσως. Μόνον εκεί χρειάζεται  «Γερμανική βοήθεια»…

 Όπως στο παρελθόν , ο συνδυασμός σταθεράς ισοτιμίας και εξυγιάνσεως των δημοσίων οικονομικών  συνέβαλε στην πραγματική σταθερότητα του εθνικού νομίσματος ,  υπό την προϋπόθεση απελευθερώσεως των αγορών εργασίας και αγαθών που κυριαρχούνται σήμερον από τα απειράριθμα «καρτέλ» ,ούτως και σήμερον η Νδρχ. δύναται να εξελιχθή στο ισχυρό νόμισμα της Νοτιανατολικής Ευρώπης. Έργον , βεβαίως , ταντάλειον  αλλά εφικτό με τα θετικά , πραγματικά επιτόκια εις εποχήν αρνητικών διεθνώς και εφ’όσον λήξει η διαβόητος «λιτότης» του χέρ Σόημπλε.

Με την Νδρχ., το άνοιγμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών θα κλείσει εκ της αυξήσεως των συναλλαγματικών εισπράξεων ( εξαγωγών , ναυτιλιακού και Τουριστικού συναλλάγματος ως και εκ  της εισροής επιχειρηματικών κεφαλαίων ) .Την Υποτίμηση της Νδρχ.  θα «πληρώσουν» τα ξένα προϊόντα , με την επαναφορά των «περιθωρίων»  , καθ’ ον χρόνον η εγχώριος παραγωγή θα ενισχύεται ποικιλοτρόπως (πχ. με εθνικές τιμές ασφαλείας της Γεωργικής παραγωγής και μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος ως προς τους δασμούς των εισαγομένων και μη παραγομένων επιτοπίως αγαθών).

Η  Μεγάλη ΄Υφεση της Ελληνικής οικονομίας είναι τόσον βαθεία και παρατεταμένη ώστε αρκεί ένας  ισοσκελισμένος  Τακτικός Προϋπολογισμός δια να επιτευχθεί ισορροπία στις αγορές  ,χωρίς πληθωρισμόν. Ο σχετικός στόχος πραγματικής αυξήσεως του ΑΕΠ δεν θα πρέπει να υπερβαίνει την αύξηση του πληθυσμού , που πρέπει να ενισχυθεί παντιοτρόπως.

Ο προϋπολογισμός δημοσίων επενδύσεων , απαραίτητος δια την πυροδότηση της οικονομικής ανακάμψεως , πρέπει να στηρίζεται στον εσωτερικό δανεισμό. Περιθώρια υπάρχουν μέχρις 3% του ΑΕΠ με ομολογιακά λαχειοφόρα δάνεια.

Ο σθεναρός έλεγχος  Τραπεζών υπό της Νομισματικής Επιτροπής θ’ αποτρέψει τυχόν υπερθέρμανση της οικονομίας. Η λελογισμένη  πιστοδότηση της Οικοδομής («Μάνας 1000 τεχνών») θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.

Η άμεση καθιέρωση του Κτηματολογίου –απολύτως εφικτή με την σύγχρονη τεχνολογία και την χρησιμοποίηση της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού – θ’ αποτρέψει την διαιώνιση της καταπάτησης  δημοσίας/ δημοτικής περιουσίας και των πραγματικών δασών και όχι των φορομπηχτικών ως επί του παρόντος. Η συνταγματική απαγόρευση της νομιμοποιήσεως της αυθαιρέτου δομήσεως θα περιορίσει ένα διαρκώς επανερχόμενο  πρόβλημα προ των εκάστοτε «βο-λευτικών» εκλογών.

Η  ανασυγκρότηση του κράτους είναι τελικώς  εφικτή μόνον κατόπιν διαγραφής του «πολιτικού κόστους» από το Ελληνικό λεξιλόγιο .Μέσα στο νέον ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον , ο εκσυχρονισμός της δημοσίας διοικήσεως είναι επιτεύξιμος εντός συντόμου χρόνου. Αρκεί να επιδειχθεί η πολιτική βούληση , αυτοσυγκράτηση του λαού και  η χρησιμοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας.            

Ευκαιρίες και δυνατότητες

Τρία πρόσφατα διεθνή γεγονότα ευνοούν την απελευθέρωση  του Ελληνικού κράτους από τα ευρωδεσμά:

Πρώτον , η αποχώρηση της Βρεταννίας από την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση , κατά τρόπον πολιτικώς συντεταγμένο και οικονομικώς βιώσιμο. Οι ΄Αγγλοι  – ο λαός των εξαιρέσεων – έδειξαν πάλι την πορεία της ευρωπαϊκής Ιστορίας (****) εγκαταλείψαντες την ψευδεπίγραφη «Ευρωπαϊκή ενοποίηση» υπό το σκήπτρο του Γερμανικού Ράϊχ.

Η υποτίμηση της Βρεταννικής λίρας δρά ως κίνητρον εισροής κεφαλαίων στο Λονδίνο  ,ο πληθωρισμός ελάχιστα ανέρχεται  και τα Βρεταννικά ομόλογα ανατιμώνται.

Ως απεδείχθη , η απόφαση εξόδου της Βρεταννίας ανήκει στην κυβέρνηση της Δορωθέας Μαίη και όχι  στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεπώς δεν υπάρχει κίνδυνος απομακρύνσεως της Ελλάδος από την Ε.Ε. εις περίπτωσιν εξόδου από την ευρωζώνη. Έτερον εκάτερον εάν ούτως απεφάσιζεν  ο Ελληνικός λαός καταλλήλως ενημερούμενος.

Η νέα ηγεσία στις ΗΠΑ του προέδρου Τράμπ και η μετατόπιση της εξουσίας στην Γερμανία προς τους υποστηρίζοντας την απομάκρυνση των λαθρομεταναστών και την ενίσχυση των ημεδαπών εργαζομένων , θα δημιουργήσει μία νέα αρχιτεκτονική στην παγκόσμιο  οικονομία. Οι νότιες  χώρες της Ε.Ε. θ’ αποχωρήσουν αργά ή γρήγορα  απ’ την ευρωζώνη , ως απέδειξε το δημοψήφισμα της Ιταλίας τον περασμένο Δεκέμβριον και η προεκλογική ζύμωσι στην Γαλλία.

Δεύτερον ευπρόσδεκτο γεγονός είναι ότι ο φόβος εξ Ανατολών απεδείχθη φανταστικός και οι σπερμολογίες διαφόρων «αναλυτών» ,περί της γεωπολιτικής υπεραξίας της γείτονος ,  κενές περιεχομένου.

Η Ελλάς εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρές ΄Ενοπλες Δυνάμεις που είναι  πολύτιμος συνεταίρος της Δύσεως ενώ η Τουρκία έχει διχασμένο στρατό  τον οποίον μάλιστα ανέτρεψε η… μυστική αστυνομία  – όπερ πρωτοφανές στην ιστορία των  κινημάτων .

Ο «Τουρκικός λαός» αποτελείται από 44 εθνότητες που αλληλομισούνται ενώ η Τουρκική «δημοκρατία» είναι άλλο ένα παραμύθι της Χαλιμάς!

Η Δύση χρειάζεται περισσότερο την Ελλάδα απ’ ό, τι στο παρελθόν , δια να αναπληρώσει το κενόν που αφήνει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισλαμική Τουρκία και η πρόθεσι δημιουργίας Κουρδικού κράτους. Από του Αμερικανικού ναυστάθμου Νόρφολκ μέχρις του Κατάρ, μόνον η Σούδα ημπορεί να ελλιμενίσει αεροπλανοφόρα τύπου ΤΡΟΥΜΑΝ.

Τρίτον  γεγονός είναι η σοβούσα και μη αποκρυπτομένη πλέον Πανευρωπαϊκή Τραπεζική Κρίση , ενώπιον της οποίας η αντίστοιχος Ελληνική φαντάζει ως παιδικό πάρτυ . Οι Ιταλικές Τράπεζες έχουν «ανοίγματα» 350 δις. ευρώ και οι Γερμανικές ,Ντόϋτσε Μπάνκ και «Λάντες-μπάνκεν» έχουν χάσει άνω των 50 δις. ευρώ από «παράγωγα» και θαλασσοδάνεια – κατά κυριολεξίαν.

Το κριτήριο επιτυχίας της Αναπροσαρμογής είναι εν τούτοις μονοσήμαντον: Μόνον όταν ο ρυθμός  αύξησης των συναλλαγματικών εσόδων της Ελληνικής οικονομίες  υπερβεί το πραγματικό επιτόκιο  εξυπηρετήσεως του δημοσίου χρέους (*****) η Αναπροσαρμογή θα έχει συντελεσθή επιτυχώς .

Η προϋπόθεση αυτή απαιτεί εφ’άπαξ σημαντική υποτίμηση του νομίσματος  κι’ αυτή ,με την σειρά της θα φέρει την Ελλάδα εκτός του Οθνείου νομίσματος , καθ΄ όσον με το ευρώ η εξωτερική υποτίμηση είναι εξ ορισμού ανέφικτη και η εσωτερική υστερεί , ως προκαλούσα εσωτερική πτώχευσι.

Η επάνοδος στην δραχμή δεν υπακούει εις κάποιο ιδεολογικό δόγμα αλλά αποτελεί νομοτελειακή ανάγκη , που παρέβλεψαν οι δωσίλογοι του ευρώ.

Ο νέος υπουργός Εθνικής οικονομίας και Ανάπτυξης καθ. Δημήτρης Παπαδημητρίου έχει ταχθεί στο παρελθόν υπέρ της επανόδου στο εθνικό νόμισμα , με την χρησιμοποίηση του ευρώ ως ενδιαμέσου , «παραλλήλου» νομίσματος – άποψη που συμμερίζεται και ο πολύς Βόφγκανγκ Σόημπλε. Ο πολιτικός χρόνος συνεπώς επιταχύνεται και δεν πρέπει να χαθή η παρούσα ευκαιρία.

*Οικονομολόγος, Συνεργάτης της Νέας Πολιτικής

————————–

(*) Αποσπάσματα εκ του νέου βιβλίου μου «Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ» , εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.        

(**) Λαμβανομένης υπ’οψιν της προ του ευρώ ισοτιμίας της δραχμής, η συναλλαγματική τιμή του Οθνείου νομίσματος  θα έδει να είναι υπέρτερα κατά 98% ήτοι 675 παλαιές δρχ. είτε 2 Νδρχ. χάριν  απλουστεύσεως. Η νυν ισχύουσα  τιμή του … «Ελληνικού ευρώ» είναι υπερτιμημένη έναντι της πραγματικής του αξίας ,με σοβαρές συνέπειες για την  οικονομία όπως:

1.Επιδότηση των εισαγωγών , επιβάρυνση εξαγωγών.

2.Δυσχέρανση των συναλλαγματικών εισπράξεων.

3.Ανεπάρκεια επενδύσεων και διαρροή κεφαλαίων.

Το κόστος εν Ελλάδι ζωής είναι  35-40% ανώτερο των ανταγωνιστριών χωρών πχ. της Τουρκίας λόγω της αυτόθι ανταγωνιστικότητος λόγω  της ελευθέρας διακυμάνσεως του συναλλάγματος και υποτιμήσεως της Τουρκικής λίρας .

 (***) Τα οκτώ θανάσιμα αμαρτήματα του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι: Η έλλειψη προετοιμασίας δια την Ελληνική κρίση παρ΄ ότι από του 2009 ήταν προφανής , η μη αναδιάρθρωση του  χρέους προ της κατ’εξαίρεσιν  χρηματοδοτήσεως της Ελλάδος ,η λανθασμένη στρατηγική προσέγγιση του  προβλήματος χρέους-αναπτύξεως, η επίδειξη ανελαστικότητος  στις διαπραγματεύσεις , οι ολέθριες σχέσεις του ΔΝΤ με τις Ευρωπαϊκές αρχές , η συνεχής μεταβολή των στόχων του προγράμματος , η άνισος απόδοση του προσωπικού της αποστολής του ΔΝΤ και ο ανθελληνισμός  της «Τρώηκα» ,αντί ουδετέρου ορθολογισμού. Επ’ αυτών τηρούν σιγήν ιχθύος οι μίσθαρνοι ευ(ρω)σεβηστές…

(****) Ο Αγγλικός λαός πρώτος έβαλε φραγμό στην επιβολή φόρων (Μάγκνα Κάρτα) , έκοψε το κεφάλι του βασιληά (Καρόλου β΄) , κατετρόπωσε  τον Ναπολέοντα , ενίκησε την ολοκληρωτική Γερμανία εις δύο παγκοσμίους πολέμους , έμεινε εκτός ευρωζώνης το 1999 και απέρριψε προσφάτως την υπαγωγή της Τραπέζης της Αγγλίας υπό την αδίστακτη ΕΚΤ. Το BREXIT είναι αναπόδραστο. Ο Κοινοβουλευτισμός στην Βρεταννία χρειάσθη μία χιλιετία και στην Ελλάδα κατεστράφη σε ολιγότερα από 200 χρόνια.

(*****) Βλ. σχ.Tim Congton. THE DEBT THREAT .Basil Blackwell,1988 .Appendix: The Algebra of Debt Growth.σελ. 217 επόμενα .

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Κωνσταντίνος Κόλμερ: "Η σωτηρία της ευρωζώνης"

01/6/2011

Σε ένα ζήτημα ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου έχει δίκιο: Ότι «έχουμε πόλεμο»! Πράγματι, ένας αόρατος αλλ’ απηνής «πόλεμος» διεξάγεται από του τέλους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Αγγλoαμερικανοί εναντίον των Φράγκων (Γαλλογερμανών) συνεχίζουν τον... Εκατονταετή Πόλεμό των, με αφορμή την αμφισβήτησι του ηγεμονικού ρόλου του αμερικανικού δολαρίου. (Άλλωστε, η άνοδος του Ντομινίκ Στρος-Καν, συνδυαζομένη με την πρότασί του περί αντικαταστάσεως του δολαρίου με τα Special Drawing Rights, επέφερε την πτώσι του.)

Η καθέλκυσις του ευρώ το 2002, στην ισοτιμία των 86 σεντς του δολαρίου, διετάραξε τους όρους του διεθνούς εμπορίου και κατέστησε την Αμερική ανανταγωνιστική. Η εν συνεχία ανατίμησις του ευρώ στο 1,65 δολάριο έπληξε τις ασθενείς οικονομικώς χώρες της ευρωζώνης, ενώ η παγκόσμια πιστωτική κρίσις το 2008 απέδειξε ότι το ευρώ είναι ένα νόμισμα με «πύλινα πόδια», αφού στερείται δημοσιονομικής πειθαρχίας και διασωστικού μηχανισμού «τελευταίας καταφυγής» εις περίπτωσι τραπεζικής επιδρομής (καταθετών).

Η κατάστασις τώρα έχει περιπλακεί με την εξάπλωσι της τραπεζοπιστωτικής κρίσεως – αρχικώς από την Ισλανδία στη Βρετανία και Ολλανδία, εν συνεχεία στην Ιρλανδία, της οποίας οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες χρεωκόπησαν. Ακολούθως, ήλθε στην επιφάνεια το «ελληνικό πρόβλημα», γνωστό παρ’ ημίν αφ’ ότου ο αλήστου μνήμης Ανδρέας Παπανδρέου εφήρμοσε το σχέδιο αποσυνθέσεως της Ελλάδος.

Τη διασωστική επιχείρησι του ελληνικού δημοσίου χρέους, από ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ με 150 δις δολάρια, διεδέχθη η πορτογαλική διάσωσις με 100 δις και η ιρλανδική με 95 δις δολάρια για την αποφυγή καταστροφής του τραπεζικού συστήματος, που θα είχε αποφευχθεί εάν η χώρα είχε παραμείνει στη στερλίνα, ως υπαινίχθη κι ο Σάμιουελ Μρίταν από των στηλών των Financial Times (13/5/11).

Η «επιδημία» στην Ισπανία

Τώρα, η πιστωτική «επιδημία» εξαπλούται στην Ισπανία –με άνοδο των διαφορικών επιτοκίων έναντι της Γερμανίας–, με την υποβάθμισι των τραπεζών της Δανίας απ’ τη Standard & Poor’s και με τις δυσκολίες της Ιταλίας ν’ αναχρηματοδήσει το τεράστιο δημόσιο χρέος της (120% του ΑΕΠ της).

Σαν μην έφταναν τα νομισματοπιστωτικά επεισόδια, ο αγγλοσαξονικός Τύπος άρχισε μια μαζική επίθεσι διά την αναδόμησι του δημοσίου χρέους Ελλάδος και Πορτογαλίας –που περιττεύει όσον διαρκούν τα διασωστικά προγράμματα στραγγαλισμού της οικονομίας των–, ενώ η οικονομική ανάπτυξις του φραγκόφωνου Βορρά της Ευρωζώνης υπερβαίνει εκείνη του Νότου.

Είναι πλέον κοινό τοις πάσι ότι το ευρώ, εκτός από τις κληρονομικές του ασθένειες, πάσχει κι από ασύμμετρη ανάπτυξι που δεν επιτρέπει τη χρηματοδότησι των κρατικών ελλειμμάτων του Νότου, ενώ πλουτίζει τη Γερμανία με ουρανοκατέβατα κέρδη 10 δις ευρώ – απ’ τη μείωσι των τόκων των γερμανομολόγων.

Εν τούτοις, η διατήρησις του ευρώ «κάνει καλό» στο παγκόσμιο συναλλαγματικό σύστημα, που μέχρι τούδε το εξεμεταλλεύοντο οι Αμερικανοί, αγοράζοντες το ξένο πετρέλαιο με «πράσινα χαρτάκια» αρνητικού επιτοκίου. Και ημπορεί μεν διά την Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ να είναι conditio sine qua non, αλλά διά την Ευρώπη η νομισματική ζώνη αποτελεί το μοναδικό συνδετικό κρίκο των 17 εθνών, μαζί με την ελευθέρα μετακίνησι αγαθών, κεφαλαίων, προσώπων και αγαθών – αν και η τελευταία ελευθερία επλήγη από την αφρικανική κρίσι και την τουρκική δολιότητα (που θέλει να μεταβάλει τη χώρα μας σε χωματερή λαθρομεταναστών για να καταστρέψει την κοινωνική συνοχή της Ελλάδος).

Το ευρωπαϊκό πρόβλημα παραμένει εν τούτοις και δεν είναι άλλο από την ασυμμετρία μεταξύ του γερμανόφωνου Βορρά αφ’ ενός –Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία και Σκανδιναβία μαζί με τις Βαλτικές Χώρες– και αφ’ ετέρου του λατινογενούς Νότου – Ιβηρική Χερσόνησος, Ιταλία, Ιρλανδία και των 4-5 σλαβικών νεοστί εντεταγμένων χωρών στην ΕΕ.

Κλονισμός του ευρώ

Μία λύσις του προβλήματος της ασυμμετρίας θα ήταν η αποχώρησις του Νότου απ’ την ευρωζώνη αλλά τότε ο κλονισμός του ευρώ και του διεθνούς πιστωτικού συστήματος θα ήταν ισχυρός από την απομόχλευσι αγνώστου ύψους τιτλοποιήσεων. Η άλλη θα ήταν η υποτίμησις του ευρώ, που όμως προσκόπτει στην ισχυρογνωμοσύνη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, η οποία αδια φορεί για τα εκατομμύρια ανέργων της ευρωζώνης και ασχολείται μόνο με τον πληθωρισμό, να τον «συγκρατήσει στο 2%». [Σ.Σ.: Άλλη αποτυχία του ευρωσυστήματος].

Έτσι, καταλήγουμε στην άποψι ότι καλύτερον θα ήταν για την ευρωζώνη να φύγει η... Γερμανία και να επανέλθει στο μάρκο (Deutschemark).

Τούτο θα παρουσίαζε πολλά πλεονεκτήματα: Θα προκαλούσε, εν πρώτοις, υποτίμησι του ευρώ και ελαφρύ πληθωρισμό στο Νότο – αντίθετο της οικονομικής υφέσεως.

Δεύτερον, θα επέφερε την ανάκαμψι των οικονομιών της περιφέρειας απ’ την ανάκτησι μεγάλου μέρους της χαμένης ανταγωνιστικότητος (λ.χ. 35% στην περίπτωσι της Πορτογαλίας).

Τρίτον, η ανατίμησις του μάρκου έναντι του ευρώ εις μίαν ισοτιμία ενός αντί δύο περίπου μάρκων το 2002 –ανατίμησις κατά 100%– θα επέτρεπε την καταπολέμησι του πληθωρισμού στη Γερμανία και θα κατεσίγαζε τις εθνικές τάσεις στο εσωτερικό της, περί στροφής προς Ανατολάς που τόσον έχει τρομάξει τον ατλαντισμό – βλ. σχετικά τον βρετανικό Economist, 14/5/11, σελ. 35).

Τέταρτον, μετά πάροδον δύο ετών θα ημπορούσε η γερμανική οικονομία να επανέλθει στο ευρώ, αν και καλύτερον θα ήταν το διφυές νομισματικό σύστημα ως έχει ανεπισήμως η Ελβετία (ευρώ και ελβετικό φράγκο ελευθέρως κυμαινόμενα).

Πέμπτον, ο ευρωνότος και ο γαλλόφωνος χώρος θα επωφελείτο μεγάλως από την αποχώρησι της Γερμανίας από το ευρώ. Τα επιτόκια του δημοσίου χρέους θα υποχωρούσαν και η αποπληρωμή του θα το έφερε στο ύψος του ΑΕΠ, όπου με πρωτογενή πλεονάσματα στα δημόσια οικονομικά θα συμμάζευαν το τεράστιο ελλειμμα τρεχουσών συναλλαγών που είναι η αιτία της διαταραχής – κι αυτό χωρίς την εκτεταμένη ανεργία, όπως στην περίπτωσι της Ελλάδος και της Ισπανίας.

Έκτον, διεθνώς θα υπήρχαν του λοιπού τρία διεθνή νομίσματα (δολάριο, ευρώ και γερμανικό μάρκο), οπότε η πίεσις επί του δολαρίου θα αμβλύνετο.

Έβδομον, η διάσωσις των ευρωπαϊκών τραπεζών θα ήταν ευκολότερη –που σήμερα φαίνεται ανέφικτη και άκρως επικίνδυνη– και η δημοσιονομική πειθαρχία εφικτή μέσα σ’ εύλογο χρονικό διάστημα.

Αναμόχλευσις του πολιτικού συστήματος

Βεβαίως, διά την Ελλάδα, η σωτηρία από την κοινωνική πτώχευσι δεν αρκεί να είναι νομισματική. Αναμόχλευσις του πολιτικού συστήματος που είναι αναχρονιστικόν, ανάπλασις του εκπαιδευτικού με μετάκλησι ξένων εκπαιδευτών και πλήρη απελευθέρωσι, κατάργησι του μαχητικού συνδικαλισμού και των απαραδέκτων προνομίων του, πλήρης αναδιοργάνωσι του δημοσίου τομέως με όριο στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στο 2% του πληθυσμού και ειρηνική ξενηλασία των ανεπιθυμήτων ξένων με την επαναφορά του μη μετατρεψίμου νομίσματος.

Διά την υπόλοιπη Ευρώπη οι στόχοι αυτοί είναι αυτονόητοι, ενώ διά την ισχυρά Γερμανία, η οποία τα έχει επιτύχει από την εποχή του Μπίσμαρκ, η έξοδος από το ευρώ είναι η μόνη αποτελεσματική άμυνα στην αγγλοαμερικανική επίθεσι. Διαφορετικά, η ευρωζώνη θα καταρρεύσει υπό τα πλήγματα του δολαρίου, εντός της προσεχούς πενταετίας.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Κωνσταντίνος Κόλμερ: "Η εσωτερική υποτίμησις"

29/12/2010


Σιγά σιγά αποκαλύπτεται η «οικονομική πολιτική» που επεβλήθη υπό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κατόπιν της δανειακής συμβάσεως των 110 δις ευρώ, την οποία συνήψε ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου την περασμένη άνοιξι.

Αντί της κηρύξεως στάσεως πληρωμών, της αποκηρύξεως του ευρώ και της επανόδου στη δραχμή και της εν συνεχεία εξωτερικής υποτιμήσεώς της, υιοθετήθη η εσωτερική υποτίμησις – διά να σωθούν οι... ξένοι πιστωτές (τράπεζες και κερδοσκοπικά κεφάλαια), και ασφυκτιούν οι Έλληνες.

Την αθέτησι των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τους εγχωρίους πιστωτές διαδέχεται τώρα η περικοπή των μισθών και συντάξεων όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και των ιδιωτικών. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα φέρουν το βάρος της «σταθεροποίησης», κατά τας συνταγάς του ΔΝΤ. Οι 700.000 άνεργοι προέρχονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις που έκλεισαν όχι εξ υπαιτιότητός των, αλλά απ’ την απερισκεψία των Ελλήνων πολιτικών και την αβελτηρία των Ευρωπαίων.

Οι επιχειρήσεις αυτές, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, ήσαν συνεπείς στις υποχρεώσεις των – τώρα άρχισαν να «βαρούν τα «κανόνια»* εξαιτίας της ελλείψεως ρευστότητος στις τράπεζες. Τον ιδιωτικό τομέα εξετόπισε το Δημόσιον από την τραπεζική ρευστότητα, «επειδή δεν υπάρχει περίπτωση υποτίμησης του νομίσματος», λέγουν τώρα οι δοκησίσοφοι της ευρωκυβέρνησης. Η χώρα υποβάλλεται σε μία θεραπευτική αγωγή εσωτερικής υποτίμησης για ν’ ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της»! Μειώνουν τις απολαβές της εργασίας (μισθοί, συντάξεις κι οι αμοιβές των αυτοαπασχολουμένων) και με την οικονομική ύφεσι –υποτίθεται– θα χαλιναγωγήσουν τον πληθωρισμό και θα εντείνουν τον ανταγωνισμόν. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείον ελπίζει ότι έτσι θ’ ανακτηθή το χαμένο έδαφος στην ανταγωνιστικότητα, οπότε «θ’ αυξηθή η εξωστρέφεια της οικονομίας». Δηλαδή, οι εξαγωγές και ο τουρισμός, και θα μειωθή το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που αποτελεί κάρφο στον οφθαλμόν της φράου Μέρκελ.

Οποία πλάνη...

1. Εν πρώτοις, ως αποτέλεσμα του τεραστίου δημοσίου χρέους του Ελληνικού Δημοσίου –320% των δημοσίων εσόδων το 2009, κατά τη Morgan Stanley, το άνοιγμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών [Σ.Σ.: Αλγεβρικόν άθροισμα του εμπορικού ελλείμματος με το πλεόνασμα των αδήλων πόρων (τουρισμός, ναυτιλία κ.λπ.)] αποτελεί παγκόσμιον ρεκόρ στα 35 δις ευρώ ή 9% του ΑΕΠ εφέτος –παρά, μάλιστα, τα ληφθέντα «μέτρα», όπερ διαψεύδει και την αποτελεσματικότητά των! Οι τεράστιοι τόκοι του δημοσίου χρέους κατατρώγουν το πλεόνασμα των αδήλων πόρων και συντόμως θα το μεταβάλουν κι αυτό σε ... έλλειμμα.
Η έλλειψις ανταγωνιστικότητος είναι απόρροια πολλών αιτίων, κυρίως πολιτικής προελεύσεως (κάκιστο εκπαιδευτικό σύστημα, πολλά «κλειστά» επαγγέλματα, άσκεπτος υιοθεσία του ευρώ, παράσιτος κοινωνία κ.λπ.), ειδικότερα δε λόγω ελλείψεως εγχωρίου παραγωγής. Η Ιταλία έχει εξίσου μεγάλο τρέχον έλλειμμα, αλλά πληρώνει μόλις το εν τρίτον του ελληνικού spread στα κρατικά της ομόλογα, διότι το χρέος της είναι κυρίως εσωτερικό και διαθέτει τεραστίαν παραγωγή.

2. Δεύτερον, όταν μπήκαμε... «με το σπαθί μας» στην «ΟΝΕ», οι κύριοι Σημίτης, Παπαδήμος, Παπαντωνίου διαβεβαίωναν ότι «μέσα στη νομισματική και οικονομική ένωση δεν υφίσταται πρόβλημα ισοζυγίου πληρωμών». Τα ελλείμματα του Νότου της ευρωζώνης θα συνεψηφίζοντο απ’ τα πλεονάσματα του Βορρά και... «θα τρώμε όλοι καλά»! [Σ.Σ: κυρίως αυτοί.]

Ο πάντοτε εύπιστος αλλ’ αείποτε πεπλανημένος ελληνικός λαός επίστευσεν –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– και άρχισε να δαπανά, να σπαταλά και να δανείζεται άνω του εισοδήματός του. «Αφού οι ξένοι μάς δανείζουνε, να μην πάρουμε τα δανεικά;» έλεγαν οι διαχειριστές της εξουσίας.

Ιδού όμως τώρα η πραγματικότης αποδεικνύεται διαφορετική, προς διάψευσιν των ευρωλάγνων που διέδιδαν ψευδώς ότι με το ξένον νόμισμα θα εξαφανισθή ο πληθωρισμός, τα διαφορικά επιτόκια και η υποτίμησις της Ελλάδος.

Όχι μόνον δεν υπάρχουν ενιαία επιτόκια για τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης –3% στο Βορρά της Ευρωζώνης, 8-12% στο Νότο– και συμμετρία στον πληθωρισμό –στη Γερμανία αγοράζει κανείς μέχρις και 10% περισσότερα αγαθά απ’ ό,τι στην... Ψωροκώσταινα, που με το ευρώ είδε με τρόμο τις τιμές να τριπλασιάζονται εντός 8 ετών–, αλλά και τρέχοντα ελλείμματα του Νότου δεν είναι διατεθειμένες να καλύψουν η Γερμανία και Γαλλία με τα πλεονάσματά των. Αλλ’ εν τοιαύτη περιπτώσει, πού είναι η «οικονομική ολοκλήρωσις» κι η περιλάλητος «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» υπό την έννοια της ισορροπίας μέσα στην Ευρωζώνη;

Αντ’ αυτής, απειλούμεθα τώρα «μ’ αποπομπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση» (Ζαν Κλοντ Τρισέ) και με «κατάρρευσι του ευρώ» (Βαν Ρομπέι).

Διά να καταλάβουμε την αντινομία, είναι ως αν επί δραχμής η κυβέρνησις ν’ απέβαλε την Ήπειρον απ’ το ενιαίο κράτος των Αθηνών, διότι οι Ηπειρώτες αδελφοί είχαν ελλείμματα (δημοσιονομικά και εξωτερικά), που πράγματι έχουν αφ’ ης ενετάχθησαν στο ελληνικό βασίλειον, το 1913.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι πραγματική νομισματική ένωσις μ’ ένα νόμισμα, το δολάριον, και μοναδικόν επιτόκιον, έναν προϋπολογισμό, τον ομοσπονδιακόν, (μετα)φέροντα πόρους στις αδύναμες οικονομικώς Πολιτείες και μία κεντρική Τράπεζα, που έσωσε μάλιστα όλον τον... κόσμον (!) από την πιστωτική κατάρρευσι το 2008, να έλεγεν στην Καλιφόρνια (που έχει δημοσιονομικόν έλλειμμα εφάμιλλο της Ελλάδος) ότι «σου επιβάλλω κυρώσεις, μεμοράντα και τελεσίγραφα» και ότι «η 12η σύνταξις θα περικοπεί στους Καλιφορνέζους». Προφανώς, την επαύριον η αμερικανική ομοσπονδία θα διε λύετο και η Καλιφόρνια θα πήγαινε με το... Μεξικό.

Στην Ελλάδα, επί μίαν 12ετία απεκρύβοντο τα ελλείμματα και μόλις το 2009 ανέκυψεν το «πρόβλημα των οκνηρών και διεφθαρμένων Ελλήνων», ως γράφουν οι γερμανικές εφημερίδες.

Καλά, πού ήσαν αυτοί οι «ενάρετοι» της Siemens, ΜΑΝ, Thyssen κ.λπ., όλ’ αυτά τα χρόνια, οπόταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών από 2% του ΑΕΠ της Ελλάδος έφτασε στο 14% (το 2008);

Μόνον η Ελλάς είναι «χώρα διεφθαρμένη» – ως εδήλωσεν ανερυθριάστως ο κ. Γιώργος Παπανδρέου στο Ecofin; Η Ιρλανδία, που έχει 35% του ΑΕΠ εφέτος έλλειμμα (έναντι 9% της χώρας μας), η Πορτογαλία που περικόπτει αγρίως τις δημόσιες δαπάνες, η Ισπανία, της οποίας οι τράπεζες καταθέσεων είναι χρεωκοπημένες, κι η Ιταλία, που πρέπει ν’ αναχρηματοδοτήση 300 δις ευρώ ομόλογα το 2011, θεωρούνται υποδείγματα εναρέτου διοικήσεως;

Ή μήπως συνέφερε τη φράου Μέρκελ να εξάγει τα γερμανικά αυτοκίνητα και την ανεργία της στο Νότο της κοινότητος και τις γαλλικές τράπεζες να εισπράττουν υψηλότερους τόκους απ’ τα ελληνικά κι ιρλανδικά νοικοκυριά;

Τα ερωτήματα αυτά έπρεπε να θέσει ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου στο τραπέζι των διαπραγματεύ σεων του Μνημονίου και να «τραβήξει το πιστόλι» λέγων στους «εταίρους» μας: «Εάν θέλετε, κύριοι, “κουρεύσατε” και παρατείνατε το χρέος μας. Διαφορετικά “βαράμε κανόνι” και τρεχάτε να τα βρείτε τα 531 δις ευρώ που σας οφείλουμε».

Οπότε οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα εκλονίζοντο σοβαρά, αφού ήσαν γεμάτες από τοξικά ομόλογα και ο κ. Σόιμπλε θα στραβομουτσούνιαζε ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Αντ’ αυτού, ο κ. ΓΑΠ υπέγραψε το Μνημόνιο που εξελίχθη εις... «μνημόσυνο» της ελληνικής οικονομίας.

Βεβαίως, πολλά απ’ τα μέτρα του Μνημονίου είναι προς τη σωστή κατεύθυνσιν, αλλά δεν λύουν το πρόβλημα του χρέους (διότι προκαλούν πτώσι του εθνικού τζίρου) και ο ανατοκισμός με τα επιτόκια που επέφεραν οι απερίσκεπτες δηλώσεις περί «επικειμένου ναυαγίου του “Τιτανικού”» διπλασιάζουν το χρέος σε 6 χρόνια, δηλαδή το 2017.΄Αρα δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος διά τη σταθεροποίησι του χρέους. Λείπει απ’ το «πρόγραμμα σταθεροποίησης» κι η αναπτυξιακή διάστασις.

Έχομε τρία προβλήματα προς ταυτόχρονη ε- πίλυσι: δημοσιονομικόν έλλειμμα, άνοιγμα ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών και έλλειψι χρόνου. Διά ν’ αντιμετωπισθούν οι ελλείψεις αυτές πρέπει να ξηλωθή πλήρως το κομματικόν κράτος, ν’ απολυθούν οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι, ν’ αξιολογηθή η εργασία των υπολοίπων και ν’ απελευθερωθή η οικονομία από τα βαριά δεσμά του ευρώ. Είναι όμως αδύνατον να επιτευχθούν οι στόχοι εντός τριετίας, όταν εδημιουργήθησαν σε μία 35ετία (της Μεταπολιτεύσεως);

Η Ελλάς, λόγου χάρη, διαθέτει 80 πρεσβείες και 42 προξενεία στο εξωτερικόν σαν ν’ ασκεί εξωτερική πολιτική. Διαθέτει 40 «πανεπιστήμια» και άλλα τόσα ΤΕΙ στο εσωτερικό ως παραγωγός συγχρόνου γνώσεως. Η κυβέρνησις έχει 50 υπουργούς που θα εχρειάζετο μία αυτοκρατορία. Σε 13 περιφέρειες λειτουργούν περί τους 45 μητροπολίτες, όπως στο Βυζάντιο. Οι 300 «βουλευτές» κοστίζουν 50.000 ευρώ μηνιαίως έκαστος στον φορολογούμενον, σαν να ήταν στο αμερικανικό Κογκρέσον. Εξακολουθούν η μεγάλη σπατάλη, ραστώνη και διαφθορά στο Δημόσιο, παρά το Μνημόνιο του ΔΝΤ.

3. Επανερχόμενοι στην «εσωτερικήν υποτίμησι», πέραν του ότι είναι άδικον να επωμίζεται μόνον η εργασία τη «σταθεροποίησι» –κι όχι οι άλλοι τρεις παράγοντες της οικονομίας: κεφάλαιον, έδαφος και γνώσι–, η «μείωση του εργατικού κόστους» δεν προσφέρει από μόνη της έξοδο από την κρίσι, εάν δεν συνδυασθή με άλλα κίνητρα. Με την αποδόμησι των αντιπαραγωγικών και διεφθαρμένων δημοσίων υπηρεσιών, περιλαμβανομένης της κρατικοδιαίτου Παιδείας, όπου θάλλει η κομματικοικογενειοκρατία εις βάρος της παραγωγής γνώσεως. Μ’ έντασι του ανταγωνισμού κι αύξησι της παραγωγής εξαγωγίμων προϊόντων. Χρειάζεται επίσης ένας φορέας πραγματικών επενδύσεων (δεύτερο αεροδρόμιο στην Αθήνα και διεθνές στην Πελοπόννησο, μεταφορά νερού απ’ τον Έβρο στη Θεσσαλία, αξιοποίησι των εγχωρίων υδρογοναθράκων, εκμετάλλευσι μεταλλευτικού πλούτου, ανάπτυξι πολεμικής βιομηχανίας κ.λπ., κ.λπ.).

4. Οι δοκησίσοφοι, εν γνώσει της απαξίας των, επανέρχονται τώρα και ανακαλύπτουν επικουρικώς «τις εξαγωγές και τον τουρισμόν» ου μην αλλά και την ηθελημένη ύφεσι της οικονομίας, για να μειώσουν το εξωτερικόν έλλειμμα. Οι εξαγωγές στο 4-5% του ΑΕΠ κι ο τουρισμός του 6-7% δεν επαρκούν και ιδού τι σκαρφίζονται τώρα: Επειδή, λέγουν, το νεκραναστηθέν ΣΔΟΕ θα περιορίσει τη φοροδιαφυγή [Σ.Σ.: ίδωμεν], άρα την «παραοικονομία» –την υπολογίζουν σε 30% του ΑΕΠ–, θ’ αυξηθή ο παρονομαστής και, συνεπώς, η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ θα βελτιωθή και ούτως... «χόπους κόπους» θα επανέλθουμε ως... ταχυδακτυλουργοί στις διεθνείς αγορές δανειακών κεφαλαίων (αλλ’ όχι αγυρίστων).

Το σόφισμα αυτό πάσχει πρώτον διότι οι παροικονομούντες δεν θάβουν στο χώμα τον κρυφό πλούτο των. Τον καταναλίσκουν επιτοπίως, εμφανίζοντες τις δαπάνες των στο ΑΕΠ ως ιδιωτική –υπερβάλλουσα ίσως– δαπάνη (μεζονέτες, πισίνες και... σουβ με τις ξανθιές). Συνεπώς, δεν πρόκειται να μειωθή το τρέχον έλλειμμα με την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Απλώς την ιδιωτική σπατάλη θα (επ)αναλάβη η δημοσία. Δεύτερον, το έλλειμμα και το χρέος είναι διαφορετικά μεγέθη. Το μεν ως ροή (flow) εισοδήματος, το δε ως «απόθεμα» (stock) συγχέονται σκοπίμως. ** Εάν το χρέος είναι εσωτερικόν, ουδέν πρόβλημα. Οι μισοί Ιάπωνες εισπράττουν τους τόκους (ροή εισοδήματος) των άλλων μισών και το κράτος του Ανατέλλοντος Ήλιου τους φόρους. Όταν το έλλειμμα οφείλεται κυρίως προς το εξωτερικόν, ως εν προκειμένω οι μισοί Έλληνες γογγύζουν από τη βαριά φορολογία κι οι άλλοι μισοί απ’ την περικοπή των γλίσχρων μισθών και συντάξεων, μετά 45 ετών εργασίας όπου κατέβαλλον σημαντικές εισφορές στα κακοδιοικούμενα ασφαλιστικά ταμεία. Τρίτον, ο σκοπός της «σταθεροποίησης» υποτίθεται ότι είναι να παύσωμεν ως χώρα να δανειζόμεθα –έστω στο 3% του ΑΕΠ–, αλλ’ όχι να επαναλάβωμεν τον ξένο δανεισμό!

Τα τέσσαρα ως άνω φαινόμενα της πανελληνίου φρενοβλαβείας είναι γνωστά από δεκαετίας, διά πάντα εχέφρονα Έλληνα. Τα κατήγγειλα κι εγώ με ισάριθμα βιβλία μου*** εις ώτα μη ακουόντων.

Επαναλαμβανόμενες όμως σήμερα «αρμοδίως» οι ίδιες οικονομικές σοφιστείες, στατιστικές μεθοδεύσεις και αλλοιώσεις του εθνικού εισοδήματος, απλώς αναβάλλουν τη φυσική πορεία των πραγμάτων προς την εξωτερικήν υποτίμησιν εξ αιτίας του ανατοκισμού του χρέους, που δεν αποπληρούται μ’ επιτόκια που υπερβαίνουν την άνοδο του εισοδήματος. Μόνον ο πληθωρισμός δύναται να μειώσει το δημόσιον χρέος, αλλά κι αυτόν εφόνευσαν με «το πιστόλι πάνω στο τραπέζι», χωρίς πυροβολισμόν.

Επανερχόμενοι στην «εσωτερικήν υποτίμησι», πέραν του ότι είναι άδικον να επωμίζεται μόνον η εργασία τη «σταθεροποίησι» –κι όχι οι άλλοι τρεις παράγοντες της οικονομίας: κεφάλαιον, έδαφος και γνώσι–, η «μείωση του εργατικού κόστους» δεν προσφέρει από μόνη της έξοδο από την κρίσι, εάν δεν συνδυασθή με άλλα κίνητρα. Με την αποδόμησι των αντιπαραγωγικών και διεφθαρμένων δημοσίων υπηρεσιών, περιλαμβανομένης της κρατικοδιαίτου Παιδείας, όπου θάλλει η κομματικοικογενειοκρατία εις βάρος της παραγωγής γνώσεως. Μ’ έντασι του ανταγωνισμού κι αύξησι της παραγωγής εξαγωγίμων προϊόντων. Χρειάζεται επίσης ένας φορέας πραγματικών επενδύσεων (δεύτερο αεροδρόμιο στην Αθήνα και διεθνές στην Πελοπόννησο, μεταφορά νερού απ’ τον Έβρο στη Θεσσαλία, αξιοποίησι των εγχωρίων υδρογοναθράκων, εκμετάλλευσι μεταλλευτικού πλούτου, ανάπτυξι πολεμικής βιομηχανίας κ.λπ., κ.λπ.). Οι δοκησίσοφοι, εν γνώσει της απαξίας των, επανέρχονται τώρα και ανακαλύπτουν επικουρικώς «τις εξαγωγές και τον τουρισμόν» ου μην αλλά και την ηθελημένη ύφεσι της οικονομίας, για να μειώσουν το εξωτερικόν έλλειμμα. Οι εξαγωγές στο 4-5% του ΑΕΠ κι ο τουρισμός του 6-7% δεν επαρκούν και ιδού τι σκαρφίζονται τώρα: Επειδή, λέγουν, το νεκραναστηθέν ΣΔΟΕ θα περιορίσει τη φοροδιαφυγή [Σ.Σ.: ίδωμεν], άρα την «παραοικονομία» –την υπολογίζουν σε 30% του ΑΕΠ–, θ’ αυξηθή ο παρονομαστής και, συνεπώς, η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ θα βελτιωθή και ούτως... «χόπους κόπους» θα επανέλθουμε ως... ταχυδακτυλουργοί στις διεθνείς αγορές δανειακών κεφαλαίων (αλλ’ όχι αγυρίστων).

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 23/12/10

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

"Η μεγαλειώδης απάτη του ευρώ"

Από το βιβλίο του Kωνσταντίνου Κόλμερ με τον ίδιο τίτλο που εκδόθηκε το 2005.

Στα τέλη του 20ού αιώνος και με τον ερχομό του 21ου ο Ελληνικός λαός υπέστη δύο τεράστιες εξαπατήσεις: * Την πρώτη, το 1999, στο Χρηματιστήριον Αξιών αθηνών, όπου εκλπάπησαν υπό διαφόρων επιτηδείων περί τα 35 τρις δραχμές από 1,5 εκκατμύριον επενδυτάς- και μάλιστα ατιμωρητί! * Την δεύτερη το 2002, δια της καθιερώσεως του ευρώ ως νομίσματος της χώρας υπό της τότε κυβέρνησεως Σημίτη, ενώ η Ελληνική οικονομία ήταν τελείως απροετοίμαστη δι' ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα: την υιοθεσία ενός ξένου (οθνείου) νομίσματος, εις αντικατάστασιν του εθνικού, της δραχμής....

Κατά την επακολουθήσασα τριετία οι μεν τιμές καταναλωτού υπερεδιπλασιάσθησαν (όταν τα λαϊκά εισοδήματα αυξήσθησαν μόνο 17% του ενεργού πληθυσμού (575.000 ανέργοι). Το δημόσιον χρέος έφτασεν επισήμως τα 210 δις ευρώ ή το 124% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος και το ετήσιον Έλλειμα το 6% του ΑΕΠ (2004) επισύροντας την επιτήρηση της Ευρωπαϊκής επιτροπής και την άνοδο του κόστους δανεισμού του Ελληνικού δημοσίου, λόγο της πιστοληπτικής υποβαθμίσεώς του. Ανεπισήμος βεβαίως το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 200% του ΑΕΠ μαζί με το συνταξιοδοτικό χρέος το 300% του ΑΕΠ Εν τούτοις η μεγαλειώδης "απάτη" του ευρώ υπερέβη εκείνη του χρηματιστηρίου, καθ'οσον η φθοροποιός επίδρασις του ευρώ εξακολουθεί αμείωτος επί της Ελληνικής οικονομίας.

Υποσκάπτει την κοινωνική συνοχή με την περιθωριοποίησιν ολοκλήρων πληθυσμών και περιοχών (π.χ των καπνοπαραγωγών και της Δυτικής Μακεδονίας) κι απαξιωνεί το εγχώριο προϊόν στην διεθνή αγορά (π.χ τ' αγροτικά, την υφαντουργά. τον τουρισμό κ.λπ.) Πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, τα ιδιωτικά κεφάλαια διαρρέουν στο εξωτερικό και το κόστος εργασίας, ανά μονάδα προϊόντος, ανέρχεται με ρυθμόν υπερδιπλάσιο της ευρωζώνης, ως παρεδέχθη ακόμη κι ο διοικητής της Tραπέζης της Eλλάδος στις 11.11.2004.

Η «ηθική» βλάβη, που προξενεί το ευρώ στον Ελληνικό λαόν, συνίσταται ότι τον εθίζει εις ένα επίπεδο διαβιώσεως το οποίον υπερβαίνει την εγχώριο παραγωγή και αγοραστική δύναμι. Τούτο δε διά της διευκολύνσεως του υπερμέτρου δανεισμού –δημοσίου και ιδιωτικού– και μέσω της τεχνητής χαμηλώσεως των επιτοκίων. Ο μέσος Έλλην έχει στα χέρια του ένα νόμισμα που δεν του ανήκει. Το ευρώ έχει πίσω του την μεγάλη βιομηχανία της Γερμανίας, το πλούσιο κράτος της Γαλλίας, την μαστοριά των Ιταλών και εν γένει την προηγμένη υποδομή της Δυτικής Ευρώπης. Η Ελλάς δυστυχώς, ατυχήσασα από τα πρώτα βήματα της εθνικής της ανεξαρτησίας (1829) και με μίαν μεταπολιτευτική πολιτική ηγεσία που μετέβαλε την πολιτικήν εις λίαν προσοδοφόρον επάγγελμα και μ’ ένα λαόν ουσιαστικώς άνευ συγχρόνων γνώσεων και επιτηδειοτήτων, καλείται να ανταγωνισθή τους προηγμένους ευρωπαϊκούς λαούς και τις υπό ανάπτυξιν χώρες που διαθέτουν το εθνικό των νόμισμα. Εις την ουσίαν το εγχείρημα είναι αδιέξοδον. Η Ελληνική οικονομία αδυνατεί να επιβιώσει αυτοδυνάμως μέσα στην ευρωζώνη, ενώ τα λεγόμενα «βοηθήματά» της (ΚΠΣ και Kοινοτικά Ταμεία) αποτελούν εστίες διαφθοράς και ελάχιστα συμβάλλουν στην αύξησι της εγχωρίου παραγωγής. Τοιουτοτρόπως η καθιέρωσις του ευρώ στις Ελληνικές συναλλαγές αποβαίνει εις βάρος της ευσταθείας της εθνικής οικονομίας.

Τον χαρακτηρισμόν "τεράστια απάτη" απέδωσε πρώτη η Monde diplomatique στην κυκλοφορία του ευρώ πανευρωπαϊκώς. Με το ευρώ εις παγκόσμιον χρήση είναι ήδη ορατή η "γιγάντωσις της ανεργίας" στην Ευρώπη, ως αποτέλεσμα της ανατιμήσεως του έναντι της "ζώνας του δολλαρίου" (ΗΠΑ, Κίνα, Νοτοανατολική Ασία, Κορέα, Τουρκία κ.λπ) Την εντεύθεν της εισαγωγής του ευρώ υποχώρησι της απασχολήσεως, στις χώρες της ευρωζώνης και ιδίως στην ανέτοιμον Ελληνική οικονομία, είχα προβλέψει στο ομότιτλο βιβλίο μου (Κάκτος,2000)

Η Καταστροφική επίδρασις του ευρώ διαδίδεται ως επιδημία τώρα και υποσκάπτει όχι μόνον ολόκληρον την Ελληνική κοινωνία, αλλά και την Ευρωπαϊκή οικονομία (5 εκατ. άνεργοι στην Γερμανία, περισσότεροι απ' όσους ανέβασαν τον Αδόλφο Χίτλερ στην εξουσία το 1933). Οδήγησε τις κυβερνήσεις Γαλλίας και Γερμανίας στην παράβαση του Συμφώνου σταθερότητος και Αναπτύξεων (sic). Στην επιτήρησι της Ελλάδος δι' υπερβολικό δημόσιον έλλειμμα και εν τέλει στο πλήρες "ξεδόντιασμα" του ΣΣ&Α, που μακροπροθέσμως θα υποσκάψει την ευστάθεια του ευρώ. Ειδικώς στην Ελλάδα πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, τα ιδιωτικά κεφάλαια διαρρέουν στο εξωτερικό και το κόστος εργασίας, ανα μονάδα προϊόντος, ανέρχεται με ρυθμόν υπερδιπλάδιο της Ευρωζώνης, ως παρεδέχθη ακόμη κι ο (συν) υπεύθυνος (δια την ένταξι στην "ΟΝΕ") πρώην Δοικητής της Τραπέζης Ελλάδος κ. Ν. Γκαργκάνας (βλ. σχ. κατάθεσί του στην βουλή 11.11.2004)

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απορεί και εξίσταται "οτι τα δομικά προβλήματα της Ευρωζώνης ηύξησαν την αντίστασι του πληθωρισμού" (Βλ. σχ. έκθεσι της ΕΚΤ με τίτλον " Πληθωρισμού αντοχή" Δεκ 2004) Το Διεθνές Νομισματικό ταμείο ζητεί την άρσι των αγκυλώσεων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως, ο διαβόητος ΟΟΣΑ, ζητεί την άρσι των αγκυλώσεων της Ευρωπαϊκής οικονομίας και την αποδόμησι του "κοινωνικού μοντέλου" που ισχύει στην Δυτική Ευρώπη από της Εποχής του Μπίσμαρκ. Πως εν τοιάτη περιπτώσει το ευρώ ανατιμάται έναντι του πολύ "ισχυροτέρου" δολλαρίου;

Δεν εξαντλούνται στον τομέα της απωλείας ανταγωνιστικότητος οι καταστρεπτικές παρενέργειες του ευρώ για την εθνική μας οικονομία.Το ευρώ αποτελεί εμπόδιον δια την αυτόνομον ανάπτυξι.Στο παρελθόν το ελληνικό κράτος είχε δύο προϋπολογισμούς:
έναν τακτικό-πλήρως ισοσκελισμένον-και έτερον τον «προϋπολογισμόν δημοσίων επενδύσεων»,που εχρηματοδοτείτο είτε με δανεισμόν είτε με έκδοσι φρέσκου(και ακαλύπτου) χρήματος από το νομισματοκοπείον του Χολαργού,είτε με αμφότερα τα μέσα-αναλόγως προς τις περιστάσεις.

Βεβαίως,η «πληθωριστική» αυτή πρακτική κατέληγε αρκετές φορές εις άνοδον του γενικού επιπέδου των τιμών ή/και διεύρυνσι του ελλείμματος εξωτερικών συναλλαγών,με αποτέλεσμα την υποτίμησι της εξωτερικής ισοτιμίας της δραχμής.Αλλ’ η «σοφή» αυτή πολιτική επετάχυνε την οικονομική ανάπτυξι και ηύξανε την απασχόλησιν.Ούτως η Ελλάς ευτύχησε να επιτύχη από τους υψηλότερους ρυθμούς αναπτύξεως στον πλανήτη-ιδίως κατά τη δεκαετία του ’60 και μέχρι της ανατιμήσεως του πετρελαίου το 1973.

Η κατά αραιά διαστήματα υποτίμησι της δραχμής και η ελευθέρα διακύμανσι της ισοτιμίας είχαν επίσης ευεργετικό αποτέλεσμα στην ελάφρυνσι του εσωτερικού δημόσιου χρέους,χωρίς μεγάλη ζημία των εγχωρίων πιστωτών,οι οποίοι ως αντιστάθμισμα απελάμβανον υψηλά πραγματικά επιτόκια(π.χ. οι αποταμιευτές) και εκ του ανατοκισμού(π.χ. οι τράπεζες).Τοιουτοτρόπως,το όλον σύστημα ισορροπούσε εις υψηλότερα σχεδόν πάντοτε επίπεδα αναπτύξεως και απασχολήσεως-προς όφελος της Ελληνικής κοινωνίας και του «εν γένει λαού».

Με την υιοθεσία του ευρώ,το 2002,η ευχέρεια αυτή εξαλείφθη οριστικώς.Όχι μόνον δεν ελέγχεται η εξωτερική ισοτιμία του εν χρήσει νομίσματος,αλλ’ ούτε και η προσφορά και τα επιτόκια του.Με τον αφειδή ξένον (και φθηνό) δανεισμόν του ευρώ η νομισματική κυκλοφορία έχει υπερακοντίσει ακόμη και την πλέον γαλαντόμο πολιτική του παρελθόντος των ελλειμματικών προϋπολογισμών επενδύσεων,οι οποίοι πάντως κατέληγον στην αύξησι του παγίου κεφαλαίου της χώρας και όχι-όπως τώρα-στην άνοδο της καταναλώσεως.Με το ευρώ «απελευθερώθηκαν» οι πιστώσεις,με αποτέλεσμα την υπερχρέωσι των νοικοκυριών και διπλάσιο πληθωρισμό της Ελλάδος, έναντι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως(4% τον Φεβρουάριο του 2005,έναντι 2% αντιστοίχως).

Πέραν του ότι με το ευρώ εχάθη η δυνατότης εξαφανίσεως του εσωτερικού δημοσίου χρέους,απωλέσθη και ο έλεγχος του.Υπολογίζεται σήμερον εις 210 δις ευρώ και μαζί με το χρέος των ασφαλιστικών ταμείων περίπου στα 300 δις ευρώ.Το τεράστιο αυτό χρέος πλησιάζει το διπλάσιον περίπου του εθνικού προϊόντος και αποτελεί μόνιμον απειλή κατά της εθνικής οικονομίας.
Απειλήν αδυναμίας εξυπηρετήσεως του κατόπιν ενδεχόμενης υποβαθμίσεως αιφνιδίως του Ελληνικού πιστωτικού κινδύνου υπό ξένων «ανεξάρτητων» οίκων.Ο κίνδυνος συνεπάγεται «Αργεντινοποίησι» της Ελληνικής οικονομίας.Οπότε και τα χαμηλά επιτόκια θα «πάνε περίπατο»…

Το δημόσιον χρέος καθ’ ευατό δεν αποτελεί πρόβλημα όταν είτε οφείλεται στους ιδίους υπηκόους ενός κράτους (κι όχι εις ξένους-οπότε η αποπληρωμή του αποτελεί διαρροήν εισοδήματος,με δυσάρεστα αποτελέσματα για την πλήρη απασχόλησι) είτε όταν η οικονομία υποαπασχολείται.Βασική αποστολή της δημοσιονομικής πολιτικής είναι να συμπληρώνει την νομισματική τοιαύτην εις τρόπον ώστε να εξασφαλίζεται η πλήρης απασχόλησι των παραγωγικών μονάδων του τόπου.Σήμερα λείπει η νομισματική,που έχει εκχωρηθή στην Φραγκφούρτη και η δημοσιονομική τελεί υπό την δαμόκλειο σπάθη του Συμφώνου «Σταθερότητος»

Από τον Αρχέλαο.

Διαβάστε περισσότερα »