Spiegel: Η ευρωκρίση και «η γερμανική υπερδύναμη»

21/3/2015

Ο κυρίαρχος ρόλος της Γερμανίας στη διαχείριση της ευρωκρίσης τη φέρνει στο στόχαστρο της κριτικής ξυπνώντας μνήμες ναζισμού. Η Γερμανία «είναι περισσότερο ένας αδύναμος παρά ισχυρός ηγεμόνας», σημειώνει το Spiegel.

Το νέο τεύχος του έγκριτου εβδομαδιαίου περιοδικού Der Spiegel αφιερώνει μεγάλο μέρος της ύλης του στις τάσεις ηγεμονισμού που επιρρίπτονται στη Γερμανία εντός της σημερινής Ευρώπης, εξετάζοντας την πρόσληψη της Γερμανίας στα υπόλοιπα κράτη της ηπείρου. Στο εξώφυλλο του περιοδικού η Άνγκελα Μέρκελ έχει «επικολληθεί» σε μία φωτογραφία αξιωματικών των ναζί με φόντο τον Παρθενώνα στην περίοδο της γερμανικής κατοχής. Επάνω δεσπόζει ο τίτλος «Η γερμανική υπερδύναμη», αντιπροσωπευτικός του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται αρκετοί Ευρωπαίοι το ρόλο της σύγχρονης Γερμανίας.

Το εκτενές αφιέρωμα του Spiegel ξεκινά από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και ζωντανό σύμβολο της ελληνικής αντίστασης κατά των ναζί, Μανώλη Γλέζο, ο οποίος σχολιάζει ότι «αυτή τη φορά δεν είναι στρατιώτες αλλά επιχειρηματίες και πολιτικοί αυτοί που κρατούν τους Έλληνες στην μέγγενη. ‘Το γερμανικό κεφάλαιο κυριαρχεί στην Ευρώπη, αποκομίζει κέρδος από τη μιζέρια στην Ελλάδα'», λέει ο Μανώλης Γλέζος, υπογραμμίζοντας ότι «δεν αναφέρεται στο γερμανικό λαό αλλά στα κυρίαρχα στρώματα». Ο έλληνας ευρωβουλευτής θυμάται ένα κείμενο του υπουργού Προπαγάνδας των ναζί, Γιόζεφ Γκέμπελς, στο οποίο προέβλεπε ένα ευρωπαϊκό μέλλον υπό γερμανική ηγεσία το 2000. «Ο Γκέμπελς έπεσε έξω στους υπολογισμούς του μόλις κατά δέκα χρόνια», σχολιάζει ο Μανώλης Γλέζος, επισημαίνοντας ότι «η γερμανική κυριαρχία ξεκίνησε το 2010, στη χρηματοοικονομική κρίση».

Γερμανική οικονομική αυτοκρατορία;

Το γερμανικό περιοδικό υπογραμμίζει ότι «μέχρι σήμερα ήταν κυρίως οι Γερμανοί αυτοί που ακούραστα κοίταζαν πίσω στο ναζιστικό παρελθόν. Εδώ και λίγο καιρό το κάνουν και άλλοι λαοί της Ευρώπης. Η Άνγκελα Μέρκελ με χιτλερικό μουστάκι, γερμανικά άρματα μάχης καθοδόν προς το Νότο – υπάρχει ένας χείμαρρος γελοιογραφιών με τέτοια μοτίβα, στην Ελλάδα, την Ισπανία, τη Μ. Βρετανία, την Πολωνία, την Ιταλία, την Πορτογαλία. Σε κάθε διαμαρτυρία εναντίον της πολιτικής για το ευρώ ξεπροβάλλει εγγυημένα κάποιο ναζιστικό σύμβολο. Γίνεται λόγος για ένα ‘Τέταρτο Ράιχ' κατά το πρότυπο του Τρίτου Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ». Όπως γράφει το περιοδικό, «αυτό ακούγεται παράλογο, καθότι η Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι μια επιτυχημένη δημοκρατία, χωρίς ίχνος εθνικοσοσιαλισμού και η Μέρκελ είναι στο σημείο αυτό υπεράνω πάσης υποψίας. Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να κάνει σκέψεις γύρω τη λέξη Ράιχ (σ.σ. αυτοκρατορία). Σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα εθνικό κράτος, μία περιοχή επικυριαρχίας με κεντρική εξουσία, η οποία επιβάλλεται σε πολλούς λαούς. Κατά τον ορισμό αυτό θα ήταν λάθος να μιλήσει κανείς για μια γερμανική αυτοκρατορία στο πεδίο της οικονομίας;», διερωτάται το Spiegel.

Διατυπώνεται μια σοβαρή κατηγορία κατά της Γερμανίας, προερχόμενη «από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, αλλά και από τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ: ότι κυριαρχεί οικονομικά μέσω του ευρώ στον ευρωπαϊκό Νότο, του στερεί το οξυγόνο στο πλαίσιο της κρίσης ώστε να επιβάλει τις αρχές της».

Ωστόσο, όπως παρατηρεί το γερμανικό περιοδικό, «ενώ η Γερμανία κυριάρχησε οικονομικά κατά την εξέλιξη της ευρωκρίσης, παρέμεινε ένας νάνος στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής».

Ξεχωριστό κεφάλαιο το αναγκαστικό δάνειο

Το γερμανικό περιοδικό υπενθυμίζει την επικείμενη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την Άνγκελα Μέρκελ τη Δευτέρα, στην οποία, όπως γράφει, θα αποτελέσει θέμα και «η εθνικοσοσιαλιστική ιστορία της Γερμανίας. Οι Ελλάδα ζητά επανορθώσεις για όσα υπέστη από τη Γερμανία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Βεβαίως πρόκειται σε μεγάλο βαθμό και για την απελπισία μιας κυβέρνησης που έδρασε έως τώρα ερασιτεχνικά. Αλλά θα ήταν λάθος να θεωρήσει κανείς την Ιστορία ως κεφάλαιο που έκλεισε», σχολιάζει το γερμανικό περιοδικό.

Το Spiegel αναφέρεται μάλιστα με ξεχωριστό δημοσίευμα στις ελληνικές διεκδικήσεις πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία θέτοντας το ερώτημα: «Χρωστά η Γερμανία ακόμη χρήματα στην Ελλάδα εξαιτίας της κατοχής από τους ναζί; Μία νέα μελέτη από την Αθήνα φέρνει το Βερολίνο στο ζήτημα του αναγκαστικού δανείου του 1942 σε δύσκολη θέση». Το γερμανικό περιοδικό αναφέρεται σε έκθεση του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών, η οποία συντάχθηκε κατ' εντολή της προηγούμενης κυβέρνησης και καταδεικνύει μεταξύ άλλων ότι το αναγκαστικό δάνειο που απέσπασαν οι ναζί από την Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο δεν μπορεί να ενταχθεί στο γενικότερο πλαίσιο των «κλασικών πολεμικών αποζημιώσεων», όπως σημειώνει χαρακτηριστικά το γερμανικό περιοδικό.

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »

ΟΗΕ: Υιοθέτησε ψήφισμα για την προστασία των χρεοκοπημένων κρατών!

10/9/2014

Με 124 ψήφους υπέρ, 11 κατά και 41 αποχές, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε ψήφισμα για την «καθιέρωση ενός πολυμερούς νομικού πλαισίου για διαδικασίες αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους” χωρών – μελών.

Το ψήφισμα παρουσίασε η «Ομάδα των 77» αναπτυσσομένων χωρών. Πέντε κράτη – μέλη της ΕΕ (Γερμανία, Βρετανία, Ουγγαρία, Τσεχία, Φιλανδία) ήταν μεταξύ αυτών που το καταψήφισαν, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εταίροι απείχαν όπως και η Ελλάδα.

Το ψήφισμα τονίζει την ιδιαίτερη σημασία της έγκαιρης, αποτελεσματικής, ολοκληρωμένης και βιώσιμης λύσης στα προβλήματα χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών, προκειμένου να την προωθηθεί η οικονομική ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς.

Ζητά την εντατικοποίηση των προσπαθειών για την πρόληψη των κρίσεων χρέους, ενισχύοντας τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς μηχανισμούς για την πρόληψη και την επίλυση κρίσεων, σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, με σκοπό την εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων.

Καλεί όλα τα κράτη μέλη και το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών και προσκαλεί τα θεσμικά όργανα του Bretton Woods και τον ιδιωτικό τομέα, να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα και δράσεις για την υλοποίηση των δεσμεύσεων, συμφωνιών και αποφάσεων των μεγάλων συνδιασκέψεων και συνόδων κορυφής των Ηνωμένων Εθνών, ιδίως εκείνων που σχετίζονται με το ζήτημα της βιωσιμότητας του εξωτερικού χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών.

Αναγνωρίζει τους ρόλους των Ηνωμένων Εθνών και των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, σύμφωνα με τις αντίστοιχες εντολές τους και τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν να υποστηρίζουν τις παγκόσμιες προσπάθειες για την αειφόρο ανάπτυξη και μία διαρκή λύση στο πρόβλημα του χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών.

Αποφασίζει να επεξεργαστεί και να εγκρίνει μέσα από μια διαδικασία διακυβερνητικών διαπραγματεύσεων, ως θέμα προτεραιότητας, κατά τη διάρκεια της 69ης συνόδου της ΓΣ ένα πολυμερές νομικό πλαίσιο για τις διαδικασίες αναδιάρθρωσης του εθνικού χρέους, με σκοπό, μεταξύ άλλων, την αύξηση της αποτελεσματικότητας, της σταθερότητας και της προβλεψιμότητας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και την επίτευξη βιώσιμης, δίκαιης και χωρίς αποκλεισμούς οικονομικής ανάπτυξη και βιώσιμης ανάπτυξης, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες εθνικές συνθήκες και προτεραιότητες.

Τέλος αποφασίζει να καθορίσει τις λεπτομέρειες για τις διακυβερνητικές διαπραγματεύσεις και την έγκριση του κειμένου του πολυμερούς νομικού πλαισίου, στο κυρίως μέρος της 69ης συνόδου της ΓΣ του ΟΗΕ, πριν από το τέλος του 2014.

Την ίδια ώρα, η πρόεδρος της Αργεντινής με ανάρτησή της στο Facebook πανηγυρίζει για την απόφαση που πάρθηκε στον ΟΗΕ:

«Πραγματικά σήμερα είναι μια πολύ ιδιαίτερη μέρα για όλους τους Αργεντινούς. Σήμερα θα πρέπει να είμαστε πολύ υπερήφανοι» γράφει και συνεχίζει: «Για την επίτευξη αυτού του στόχου ήταν καθοριστική η συμβολή των G-77 και της Κίνας. Για περισσότερα από 10 χρόνια αυτή η ομάδα χωρών αγωνιζόταν να πετύχει αυτή τη συμφωνία, επιχειρηματολογώντας ότι είναι εφικτή και ζητώντας να μην επαναληφθεί αυτό που γίνεται με τα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια στην Αργεντινή. Δήλωσαν χαρακτηριστικά ότι η Αργεντινή μας άνοιξε τα μάτια και γι” αυτό πιστεύω ότι δικαιούμαστε όλοι να είμαστε περήφανοι σήμερα», αναφέρει η κ. Κίρσνερ, εμφανώς ευχαριστημένη και χαιρετίζοντας την απόφαση του ΟΗΕ, την 68/304.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Το «παράδοξο της φειδούς», το «σφάλμα σύνθεσης» και η σχέση τους στην Οικονομία

16/6/2014

Του Γιάννη Σαμαρτζή Οικονομολόγου

Όλοι μας, από τα σχολικά μας χρόνια, έχουμε διδαχθεί ότι η αποταμίευση αποτελεί αγαθό πολύ επωφελές για εμάς και για την κοινωνία μας. Μάλιστα, έχει ορισθεί και ημερομηνία, η 31η Οκτωβρίου, ως παγκόσμια ημέρα της αποταμίευσης. Οι μαθητές, σε γενικές γραμμές, διδάσκονται, όταν μελλοντικά θα αποκτήσουν εισόδημα, να μην το καταναλώνουν όλο, αλλά ένα μέρος αυτού να το αποταμιεύουν, με στόχο να έχουν περισσότερο πλούτο σε επόμενες χρονικές περιόδους, ενώ παράλληλα να διαθέτουν κάποιο εισόδημα σε περιόδους κυρίως οικονομικής ανασφάλειας, όπως δυστυχώς αυτή που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Το «παράδοξο της φειδούς» είναι μία από τις πιο γνωστές κεϋνσιανές θεωρίες και μας διδάσκει ότι το παράδοξο είναι ότι, ενώ η αποταμίευση που θεωρείται αρετή και είναι οικονομικά ωφέλιμη για το μεμονωμένο άτομο, αν την ακολουθήσουμε όλοι μας, τότε ο συνολικός πλούτος θα μειωθεί.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η λογική στηρίζεται στα εξής: Αν ταυτόχρονα όλοι μας αυξήσουμε την αποταμίευση, τότε θα μειωθεί η συνολική κατανάλωση, δηλαδή θα μειωθεί η συνολική μας ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Αυτό που θα ακολουθήσει, θα είναι οι επιχειρήσεις να μειώσουν την παραγωγή τους,  δηλαδή θα μειώσουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα που σημαίνει ότι θα μειωθεί η προσφορά προϊόντων και υπηρεσιών, αφού δεν θα υπάρχει ικανή ζήτηση για να τα απορροφήσει.

Συνεπώς, θα μειωθούν οι επενδύσεις, που αποτελούν την κινητήριο δύναμη της Οικονομίας. Το αποτέλεσμα της μείωσης των επενδύσεων θα είναι να αυξηθεί η ανεργία, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει σε ένα νέο κύμα μείωσης της κατανάλωσης, αφού οι άνεργοι δεν θα διαθέτουν ικανά εισοδήματα για να καταναλώσουν, κ.ο.κ. Με τον ρυθμό αυτό, η οικονομία οδηγείται σε ύφεση και επομένως όλοι μας γινόμαστε φτωχότεροι. Τελικά, ακολουθεί και η μείωση των εσόδων του κράτους, εξαιτίας των μειωμένων εισοδημάτων, που για να καλυφθούν τα ελλείμματα αυτά, το κράτος προσφεύγει σε δανεισμούς.

Ο λόγος για τον οποίο το φαινόμενο αυτό αποκαλείται «παράδοξο» έχει βάση στο «σφάλμα σύνθεσης» που λένε οι οικονομολόγοι. Το σφάλμα είναι να υποθέσουμε πως ό,τι ισχύει για το άτομο (π.χ. η αύξηση της αποταμίευσής του, οδηγεί σε αυξημένο πλούτο στις επόμενες χρονικές περιόδους), ισχύει και για το σύνολο της οικονομίας.

Το σφάλμα αυτό που κάνουμε όλοι μας και ονομάζεται «σφάλμα σύνθεσης» αναφέρεται στη λανθασμένη εξαγωγή συμπερασμάτων για το όλο (το γενικό), ενώ αυτό ισχύει για το μερικό (το ατομικό). Δηλαδή, το «σφάλμα σύνθεσης»  διαπράττεται, εάν δεχθούμε ότι εκείνο που ισχύει για το άτομο ή τη μεμονωμένη επιχείρηση, ισχύει αναγκαστικά και για το σύνολο της οικονομίας. Πολλοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι το «σφάλμα σύνθεσης» αποτελεί λόγο διάκρισης της οικονομικής  θεωρίας σε δύο επιμέρους κλάδους. Στη μικρο-οικονομία και τη μακροοικονομία. Θα πρέπει να διευκρινισθεί, ωστόσο, ότι το «σφάλμα σύνθεσης» είναι σφάλμα λογικής.

Έτσι π.χ. στην μικροοικονομική ανάλυση, δεχόμαστε ότι όταν σε μια επιχείρηση μειωθεί ο εργατικός μισθός – ο οποίος αποτελεί στοιχείο του κόστους παραγωγής – η επιχείρηση θα αυξήσει το κέρδος της, εφόσον η τιμή του παραγόμενου προϊόντος παραμένει σταθερή. Στη μακροοικονομική όμως ανάλυση, το συμπέρασμα αυτό δεν είναι αποδεκτό, γιατί αν μειωθούν οι μισθοί σε όλους τους κλάδους της Οικονομίας, τότε θα μειωθεί η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών, με αποτέλεσμα να έχουμε μείωση της συνολικής ζήτησης και στη συνέχεια μείωση των τιμών και επομένως, μείωση των κερδών της παραπάνω, π.χ. μεμονωμένης επιχείρησης, η οποία είχε αυξήσει τα κέρδη της από την αρχική μείωση του εργατικού της μισθού.

Από πολλούς υποστηρίζεται ότι το «παράδοξο της φειδούς» βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, σε πλήρη λειτουργία στη χώρα μας, αφού εξαιτίας των μνημονίων όλα τα οικονομικά μας μεγέθη έχουν εκτροχιασθεί. Συγκεκριμένα: Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας μας την τελευταία πενταετία μειώθηκε κατά 25%, το διαθέσιμο εισόδημα των μεσαίων και χαμηλών εισοδηματικών τάξεων μειώθηκε κατά 40% περίπου, οι επενδύσεις μειώθηκαν αισθητά, η ανεργία πλησίασε στο 27%, ενώ η ανεργία των νέων εκτινάχθηκε στο 60%, η κατανάλωση – η οποία αποτελεί τη ψυχή της Οικονομίας μας – συρρικνώθηκε σημαντικά, η ροπή προς αποταμίευση αυτών που διαθέτουν ένα ικανοποιητικό εισόδημα αυξήθηκε, εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας που νιώθουν, σε αντίθεση με τη συνολική αποταμίευση, η οποία σε απόλυτους αριθμούς μειώθηκε, τα δε έσοδα του κράτους, και αυτά μειώθηκαν σημαντικά. Κατά την άποψή μου όμως, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συσχετισθεί το «παράδοξο της φειδούς»  με τη σημερινή δυσμενή οικονομική κατάσταση της χώρας μας.

Η ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας μας προήλθε από τις στρεβλώσεις στην οικονομία και την έλλειψη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, από τα δημοσιονομικά ελλείμματα που τροφοδοτούσαν επί σειρά ετών το δημόσιο χρέος, από την παραγωγική ανεπάρκεια της χώρας, από τις εισαγωγές αγαθών που και αυτές επί σειρά ετών ήταν υπερδιπλάσιες των εξαγωγών, από υπερβολική καταναλωτική δαπάνη, από την έλλειψη εξωστρέφειας της οικονομίας μας, από την κακή διαχείριση των πολιτικών μας – «τεχνοκρατών» και τις εφαρμοζόμενες πελατειακές τους σχέσεις και πρακτικές από την εκτεταμένη φοροδιαφυγή και φοροκλοπή που αποτελούν την «Αχίλλειο Πτέρνα» (το αδύνατο σημείο) του φορολογικού μας συστήματος, από τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και τη διαπλοκή, από τις πιέσεις των συντεχνιών και από πολλούς άλλους λόγους.

Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως με το πλαστικό χρήμα (πιστωτικές κάρτες) και τα δανεικά – τα δικά μας και  προπαντός του Κράτους – είχαμε αποκτήσει μια επίπλαστη καταναλωτική ευδαιμονία, που δεν αντιστοιχούσε στα πραγματικά οικονομικά μεγέθη της χώρας μας.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Eurostat: Πρωταθλήτρια στην ανεργία η Ελλάδα τον Μάιο - Ανήλθε στο 27,2%

29/8/2014

Αμετάβλητο στο 11,5% παρέμεινε το ποσοστό στην ευρωζώνη

Αμετάβλητο στο 11,5% παρέμεινε το εποχιακά προσαρμοσμένο ποσοστό της ανεργίας στην ευρωζώνη τον Ιούλιο σε σχέση με τον Ιούνιο, ενώ ο ετήσιος πληθωρισμός στην περιοχή αναμένεται να έχει μειωθεί τον Αύγουστο στο 0,3% από 0,4% τον προηγούμενο μήνα, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat).

Σε σύγκριση με ένα χρόνο πριν, η ανεργία στην ευρωζώνη εμφανίζεται μειωμένη, καθώς τον Ιούλιο του 2013 το ποσοστό είχε διαμορφωθεί στο 11,9%. Στην ΕΕ των 28 χωρών, το ποσοστό της ανεργίας διαμορφώθηκε στο 10,2% τον Ιούλιο, σταθερό σε σχέση με τον Ιούνιο και μειωμένο σε σχέση με το 10,9% που είχε φθάσει πέρυσι τον Ιούλιο. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας έχουν η Ελλάδα (27,2% τον Μάιο του 2014) και η Ισπανία (24,5%), ενώ τα χαμηλότερα η Γερμανία και η Αυστρία (4,9% και οι δύο χώρες).

Το ποσοστό της ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) διαμορφώθηκε στο 21,7% στην ΕΕ και στο 23,2% στην ευρωζώνη έναντι 23,6% και 24%, αντίστοιχα, τον Ιούλιο του 2013. Τα υψηλότερα ποσοστά σημειώθηκαν στην Ισπανία (53,8%), την Ελλάδα (53,1% τον Μάιο 2014), την Ιταλία (42,9%) και την Κροατία (41,5% στο δεύτερο τρίμηνο του 2014), ενώ τα χαμηλότερα στη Γερμανία (7,8%), την Αυστρία (9,3%) και την Ολλανδία (10,4%).

Όσον αφορά τον πληθωρισμό της ευρωζώνης, τη μεγαλύτερη αύξηση εκτιμάται ότι σημείωσαν οι τιμές των υπηρεσιών (1,2% σε σχέση με τον Αύγουστο του 2013 έναντι 1,3% τον Ιούλιο), ακολουθούμενες από τις τιμές των μη ενεργειακών βιομηχανικών αγαθών (0,3% έναντι 0% τον Ιούλιο). Οι τιμές των τροφίμων, του αλκοόλ και του καπνού μειώθηκαν κατά 0,3% (όσο και τον Ιούλιο) και της ενέργειας κατά 2% (έναντι μείωσης 1% τον περασμένο μήνα).

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΛ.ΣΤΑΤ.: Γερνάει ο ελληνικός πληθυσμός - Απογραφή πληθυσμού 2011

25/8/2013

Τα 10.815.197 άτομα φτάνει πλέον ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας, με τη μέση ηλικία για το σύνολο του πληθυσμού να φτάνει τα 41,9 έτη, πολύ υψηλότερα από τις γειτονικές χώρες κάτω από τα 30 χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής με βάση την απογραφή του 2011, από το συνολικό πληθυσμό οι 5.302.703 είναι άντρες (ποσοστό 49%) και 5.512.494 γυναίκες (ποσοστό 51%).

Τα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής δείχνουν σαφώς και μια εντεινόμενη γήρανση του πληθυσμού. Η μέση ηλικία του μόνιμου πληθυσμού της Ελλάδας είναι 41,9 έτη, ενώ, για παράδειγμα, η γειτονική Τουρκία έχει, με βάση άλλες έρευνες, μέση ηλικία 27,5 χρόνια. Από το σύνολο της επικράτειας, η περιφερειακή ενότητα Μυκόνου παρουσιάζει τη μικρότερη μέση ηλικία κατοίκων (37 έτη) και η περιφερειακή ενότητα Ευρυτανίας παρουσιάζει τη μεγαλύτερη με 49 έτη.

Σε επίπεδο δήμου, η μεγαλύτερη μέση ηλικία είναι (57,9 χρόνια), παρουσιάζεται στο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων της Περιφερειακής Ενότητας Αρτας, ενώ η μικρότερη μέση ηλικία 35,3 έτη, παρουσιάζεται στο δήμο Φυλής της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής.

Με βάση τα ερωτηματολόγια της ΕΛ.ΣΤΑΤ., προκύπτει ότι το 50,3% του πληθυσμού της χώρας είναι κατά νόμο έγγαμοι (έγγαμοι, σύμφωνο συμβίωσης, σε διάσταση). Το 39,3% του συνολικού πληθυσμού της χώρας είναι άγαμοι, με τους άρρενες να υπερτερούν (21,5% του πληθυσμού της χώρας). Το υπόλοιπο 10,4% είναι χήροι.

Τα νοικοκυριά

Σύμφωνα με την έρευνα, το μέσο μέγεθος νοικοκυριού στην Ελλάδα ανέρχεται σε 2,6 άτομα, με το μεγαλύτερο μέγεθος να εμφανίζεται στην Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών (3 άτομα) και το μικρότερο στην Περιφερειακή Ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών (2 άτομα).

Το σύνολο των νοικοκυριών της Ελλάδας φτάνει τα 4.134.157, από τα οποία 1.061.471 είναι μονομελή, 1.218.356 είναι διμελή, 817.842 είναι τριμελή, 726.469 είναι τετραμελή, 209.545 είναι πενταμελή, 68.595 είναι εξαμελή, 20.272 είναι επταμελή, 7.510 είναι οκταμελή, 1.881 είναι εννεαμελή και 2.216 έχουν δέκα μέλη και άνω.

Τα μονομελή και διμελή νοικοκυριά αποτελούν το 55,2% του συνόλου των νοικοκυριών.

Από τα ερωτηματολόγια της έρευνας παρατηρείται ότι το μέσο μέγεθος νοικοκυριού είναι κατά κανόνα μεγαλύτερο στις αγροτικές περιοχές, με εξαίρεση τις Περιφέρειες Στερεάς Ελλάδος και του Νοτίου Αιγαίου, όπου η κατάσταση αντιστρέφεται.

Τέλος, με βάση μια δεύτερη ποιοτική καταγραφή, σημειώνονται τα «πυρηνικά» νοικοκυριά. Δηλαδή αυτά στα οποία καταγράφεται η ύπαρξη δύο ή περισσοτέρων ατόμων μέσα στο νοικοκυριό, τα οποία σχετίζονται ως σύζυγοι, ως συμβιούντες σύντροφοι ή ως γονέας και παιδί. Το σύνολο των «πυρηνικών» οικογενειών ανέρχεται σε 3.021.133.

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα »

Ένας «Προμηθέας» θα προστατεύει τη Μόσχα

21/8/2014

Εγκαταστάθηκε ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα

Το όνομα του μυθικού ήρωα Προμηθέα έχει το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα, η εγκατάσταση του οποίου ολοκληρώθηκε πρόσφατα, δήλωσε ο διοικητής της αντιαεροπορικής άμυνας της Κεντρικής Ρωσίας αντιστράτηγος Αντρέι Ντεμίν.

«Είμαι βέβαιος ότι ύστερα από τις βελτιώσεις και τις δοκιμές η πρώτη ομάδα των $-500 είναι έτοιμη να τεθεί σε λειτουργία, καλύπτοντας τη Μόσχα και την κεντρική Ρωσία», δήλωσε ο διοικητής. Πρόσθεσε ότι το «σύστημα Προμηθέας» δοκιμάστηκε και έδωσε «πολύ ικανοποιητικά» αποτελέσματα στις τελευταίες στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή του Αστραχάν. Στα γυμνάσια δοκιμάστηκαν και οι ομάδες S-300 και S-400 στα πλαίσια ενός «γενικού, ολοκληρωμένου συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας» για τη Ρωσία.

Το σύστημα S-500 «Προμηθέας» αποτελείται από νέας γενιάς αντιαεροπορικούς πυραύλους οι οποίοι μπορούν να καταστρέψουν βαλλιστικούς και αεροδυναμικούς στόχους, εξηγούν ρώσικες στρατιωτικές πηγές.«Πρωτίστως στόχος» του «Προμηθέα» είναι «να συναντήσει και να ανακόπτει» τους μέσης εμβέλειας βαλλιστικούς πυραύλους, τους υπερηχητικούς κρουζ, τους υπερηχητικούς μεγάλης εμβέλειας πυραύλους, τους δορυφόρους χαμηλής τροχιάς, τα διαστημικά όπλα που εκτοξεύονται από υπερηχητικά αεροσκάφη, τα επιθετικά drones και τις υπερηχητικές πλατφόρμες που διακινούνται γύρω από την γη.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Τζόζεφ Στίγκλιτς: Η ανισότητα δεν είναι αναπόφευκτη

2/7/2014

...και σκοτώνει το αμερικανικό όνειρο, λέει ο νομπελίστας οικονομολόγος

Μια ύπουλη τάση αναπτύχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Μια χώρα που βίωσε την ανάπτυξη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει πλέον αρχίσει να αποδομείται τόσο πολύ που όταν η Μεγάλη Ύφεση χτύπησε, το 2007, κανείς δεν μπορούσε πια να αγνοήσει τις διαιρέσεις που καθόρισαν το αμερικανικό οικονομικό τοπίο. Πώς έγιναν οι ΗΠΑ η ανεπτυγμένη χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες; Ενα ρεύμα αυτής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας συζήτησης που εμφανίζεται στο σημαντικό βιβλίο του Τόμας Πικετί «Capital in the Twenty - First Century» (Το Κεφάλαιο στον 21ο Αιώνα) βασίζεται στην ιδέα ότι τα άκρα στον πλούτο και στα εισοδήματα είναι εγγενή στον καπιταλισμό. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όχι ως κανόνα, αλλά ως παρέκκλιση.

Πρόκειται για μια επιφανειακή ανάγνωση του έργου του Πικετί, που προσφέρει ένα θεσμικό πλαίσιο για την κατανόηση της όξυνσης της ανισότητας χρόνο με τον χρόνο. Δυστυχώς αυτό το σημείο της ανάλυσης έτυχε λιγότερης προσοχής σε σχέση με τα πιο μοιρολατρικά της σημεία. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η σειρά The Great Divide (Η Μεγάλη Διαίρεση) στους «New York Times», στην οποία είμαι διαχειριστής, έχει παρουσιάσει επίσης μια σειρά από παραδείγματα τα οποία υποσκάπτουν την ιδέα ότι υφίστανται πραγματικά θεμελιώδεις νόμοι στον καπιταλισμό. Οι δυναμικές του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού του 19ου αιώνα δεν χρειάζονταν να εφαρμοστούν στον 21ο αιώνα. Δεν χρειάζεται να έχουμε τόσο μεγάλη ανισότητα στην Αμερική. Ο καπιταλισμός που έχουμε είναι υποκατάστατο καπιταλισμού. Ως απόδειξη για αυτό ας ανατρέξουμε πίσω στην αντίδρασή μας στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, όταν κοινωνικοποιήσαμε τις απώλειες, τη στιγμή που ιδιωτικοποιούσαμε τα κέρδη. Ο τέλειος ανταγωνισμός, τουλάχιστον στη θεωρία, μηδενίζει τα κέρδη, αλλά έχουμε μονοπώλια και ολιγοπώλια με μονίμως πολύ υψηλά κέρδη. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι απολαμβάνουν εισοδήματα που κατά μέσο όρο είναι 295 φορές υψηλότερα από εκείνα ενός μέσου εργαζομένου, χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις ότι η παραγωγικότητά τους είναι ανάλογα υψηλότερη.

Ευθύνονται οι πολιτικές και οι πολιτικοί

Αν δεν είναι οι αδιάλλακτοι νόμοι των οικονομικών που έχουν οδηγήσει στη μεγάλη διαίρεση τότε τι είναι; Η προφανής απάντηση: οι πολιτικές μας και οι πολιτικοί. Ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει για τις ιστορίες επιτυχίας των σκανδιναβικών κρατών, αλλά είναι αλήθεια ότι η Σουηδία, η Φινλανδία και η Νορβηγία έχουν επιτύχει μεγαλύτερη ανάπτυξη στο κατά κεφαλήν εισόδημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και με μεγαλύτερη ισότητα. Επομένως γιατί οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει αυτές τις πολιτικές που ενισχύουν τις ανισότητες; Μέρος της απάντησης είναι ότι καθώς ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος γινόταν ανάμνηση, τόσο γινόταν ανάμνηση και η αλληλεγγύη που είχε επιφέρει.
Με την Αμερική να θριαμβεύει στον Ψυχρό Πόλεμο δεν υπήρχε βιώσιμος ανταγωνιστής στο οικονομικό μας μοντέλο. Χωρίς αυτόν τον διεθνή ανταγωνισμό, δεν χρειαζόταν να αποδείξουμε σε κανέναν ότι το σύστημά μας μπορούσε να προσφέρει πολλά στους περισσότερους πολίτες μας. Η ιδεολογία και τα συμφέροντα συμπτύχθηκαν με ανόσιο τρόπο. Κάποιοι πήραν το λάθος μάθημα από την κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος. Το εκκρεμές κινούνταν από την υπερβολική κυβέρνηση στην ελάχιστη κυβέρνηση. Τα εταιρικά συμφέροντα θέλησαν να ξεφορτωθούν τους κανόνες ακόμη και αν αυτοί οι κανόνες έκαναν τόσα για να προστατεύσουν και να βελτιώσουν το περιβάλλον, την ασφάλεια, την υγεία και την ίδια την οικονομία μας. Αλλά αυτή η ιδεολογία ήταν υποκριτική.

Το πολιτικό σύστημα συντρίβεται από τη δύναμη του χρήματος

Οι τραπεζίτες, που ήταν οι μεγαλύτεροι υπερασπιστές της οικονομίας του laissez - faire, ήταν περισσότερο από δεκτικοί στα δισεκατομμύρια δολάρια που προσέφερε η κυβέρνηση για τη διάσωσή τους, κάτι που πλέον έχει γίνει επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στην παγκόσμια οικονομία από την απαρχή της περιόδου των «ελεύθερων» αγορών και της κατάργησης των νομοθετικών ρυθμίσεων Θάτσερ - Ρίγκαν. Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα συντρίβεται από το χρήμα. Η οικονομική ανισότητα μεταφράζεται σε πολιτική ανισότητα και η πολιτική ανισότητα αυξάνει την οικονομική ανισότητα. Η ευημερία των επιχειρήσεων αυξάνει καθώς περιορίζουμε την ευημερία των φτωχών.
Το Κογκρέσο διατηρεί τις επιχορηγήσεις για τους πλούσιους αγρότες καθώς περιορίζει τη διατροφική υποστήριξη σε αυτούς που την έχουν ανάγκη. Οι φαρμακευτικές εταιρείες λαμβάνουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια καθώς περιορίζουμε τις δαπάνες του Medicaid. Οι τράπεζες, που είναι υπεύθυνες για την οικονομική κρίση, έλαβαν δισεκατομμύρια και οι ιδιοκτήτες ακινήτων και τα θύματα αυτών των ίδιων τραπεζών έλαβαν πενταροδεκάρες. Αυτή η τελευταία απόφαση ήταν ιδιαιτέρως ανόητη. Υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις από το να πετάξουμε τα χρήματα στις τράπεζες ελπίζοντας ότι αυτά θα κυκλοφορούσαν μέσω της αύξησης του δανεισμού.

Οι πλούσιοι και το «φυσικό δικαίωμα» στα προνόμια

Μπορούσαμε να βοηθήσουμε απευθείας τους υπερχρεωμένους ιδιοκτήτες και τα θύματα αυτής της ληστρικής συμπεριφοράς. Αυτό δεν θα βοηθούσε μόνο την οικονομία, αλλά θα μας έβαζε και στον δρόμο της εύρωστης ανάκαμψης. Οι διαιρέσεις είναι μεγάλες. Ο οικονομικός και γεωγραφικός διαχωρισμός έχει ανοσοποιήσει αυτούς στην κορυφή από τα προβλήματα αυτών στον πάτο. Όπως οι βασιλιάδες του παρελθόντος, θεωρούν ότι η προνομιακή τους θέση είναι φυσικό δικαίωμα. Η οικονομία μας, η δημοκρατία μας και η κοινωνία μας έχουν πληρώσει για αυτές τις αδικίες. Το πραγματικό τεστ για μια οικονομία δεν είναι πόσο πλούτο μπορούν να συγκεντρώσουν οι βασιλιάδες της στους φορολογικούς παραδείσους, αλλά σε πόσο καλή θέση βρίσκεται ο μέσος πολίτης - πόσω μάλλον στην Αμερική, όπου η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας έχει τις ρίζες της στον ισχυρισμό μας ότι είμαστε μια σπουδαία κοινωνία της μεσαίας τάξης.

Η ανάπτυξη αφορά την κορυφή και το μερίδιό της σε αυτή έχει τετραπλασιαστεί από το 1980. Το πρόβλημα της ανισότητας δεν αφορά τα τεχνικά οικονομικά. Είναι ζήτημα πρακτικής πολιτικής. Το να διασφαλίσουμε ότι εκείνοι στην κορυφή θα καταβάλουν τη φορολογία που τους αναλογεί  και το να τερματίσουμε τα προνόμια των πλουσίων είναι δίκαιο και εφικτό. Δεν είναι πολύ αργά για να αποκαταστήσουμε τη θέση μας στον κόσμο και να επανακτήσουμε την ιδέα του ποιοι είμαστε ως έθνος. Η αυξανόμενη ανισότητα δεν οδηγείται από αυστηρούς οικονομικούς νόμους, αλλά από νόμους που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Κατάργηση του ευρώ ζητεί ο πρόεδρος του κόμματος AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία)

28/6/2014

Ήταν κάποτε μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στον επιχειρηματικό κόσμο της Γερμανίας, επικεφαλής του μεγαλύτερου βιομηχανικού λόμπι στη χώρα και υψηλόβαθμο στέλεχος της ΙΒΜ στην Ευρώπη.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, ο Χανς-Ολαφ Χέγκελ ακολουθεί ένα καινούργιο μονοπάτι που τον τοποθετεί απέναντι από τους περισσότερους πρώην συναδέλφους του στην Ευρώπη. Ο κ. Χέγκελ θέλει την κατάργηση του ευρώ.

Η χώρα του, ισχυρίζεται ο ίδιος, θα βρισκόταν σε πολύ καλύτερη μοίρα με το γερμανικό μάρκο αντί να δαπανώνται τα χρήματα των συμπατριωτών του για τη διάσωση προβληματικών χωρών σαν την Ελλάδα, την Ιταλία και άλλων μελών της Ζώνης του Ευρώ που έχουν διαβρώσει τον χαρακτήρα της νομισματικής ένωσης. Στις ευρωεκλογές το κόμμα που υποστηρίζει μπήκε στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έτσι, θεωρητικά, μπορεί να πιέσει για να εφαρμοστεί το σχέδιό του για τη διάλυση της ευρωζώνης.

Οι πιθανότητες ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι αρκετά απόμακρες. Οι περισσότεροι επιχειρηματίες στη Γερμανία δεν έχουν καμία διάθεση να επιστρέψουν στις ημέρες που μειονεκτούσαν δραματικά στις εξαγωγές λόγω του ισχυρού γερμανικού μάρκου. Ακόμη και εάν γκρίνιαζαν για το κόστος της νομισματικής ένωσης, οι Γερμανοί υποστήριξαν την ευρωζώνη όταν βρέθηκε στα όρια της κατάρρευσης εν μέσω της κρίσης χρέους διότι έχουν πλήρη συνείδηση πως εκείνοι επωφελούνται περισσότερο από κάθε άλλον από το ευρωσύστημα.

Αλλά ο κ. Χέγκελ και το νεοσύστατο κόμμα του έχουν ήδη προκαλέσει αναταράξεις στη γερμανική πολιτική σκηνή, ενοχλώντας την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ και περιπλέκοντας προς στιγμήν τις σχέσεις της με τον Βρετανό πρωθυπουργό, Ντέιβιντ Κάμερον.

Μια μέρα στην καφετέρια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δήλωσε πως «η Μέρκελ είναι τρομοκρατημένη από εμάς». Εν συνέχεια πρόσθεσε ότι «μια χώρα είναι υπεύθυνη για το χρέος της και τη σταθερότητα του τραπεζικού της συστήματος».

Οι θέσεις των πρώην «συναδέλφων» του είναι εκ διαμέτρου αντίθετες σε ό,τι αφορά τη ζώνη του ευρώ.

«Η δημιουργία του ευρώ ήταν και παραμένει η σωστή επιλογή», δηλώνει ο Ούρλιχ Γκρίλο, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών (Federation of German Industries), όπου ο κ. Χέγκελ ήταν επικεφαλής από το 1998 έως το 2000. «Ιδιαίτερα για τη Γερμανία και τις εξαγωγές της, η νομισματική ένωση ήταν η βάση για την ευημερία και την απασχόληση στη χώρα», τονίζει ο κ. Γκρίλο μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Ο κ. Χέγκελ είναι ένα σπάνιο φαινόμενο στη Γερμανία, επειδή δεν είναι καθόλου παράδοση για τους επιχειρηματίες να εισέρχονται στον χώρο της πολιτικής.

Ο ίδιος χρηματοδότησε την εκστρατεία του, όπως πράττουν πολλοί πολιτικοί στις ΗΠΑ. Ο κ. Χέγκελ πρόσφερε ένα εκατομμύριο ευρώ στο κόμμα του «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD, Alternative for Germany). Τελικά το AfD κέρδισε το 7% των ψήφων στις ευρωεκλογές και επτά θέσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αλλά δεν είναι το μοναδικό κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που δεν επιθυμεί την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα εσωτερικά πράγματα των κρατών-μελών και επιλέγει την κατάργηση του ευρώ ή, τουλάχιστον, την απομάκρυνση μελών σαν την Ελλάδα και την Ιταλία, χώρες που ο κ. Χέγκελ θεωρεί πως ήταν ανέκαθεν ανεύθυνες.

Ο κ. Χέγκελ παραδέχεται ότι από την αρχή είχε αμφιβολίες για το ευρώ, αν και δημόσια υποστήριζε την ιδέα της νομισματικής ένωσης. Στράφηκε επίσημα εναντίον της νομισματικής ένωσης το 2010, όταν η κ. Μέρκελ συναίνεσε στην οικονομική διάσωση της Ελλάδας. Ακόμη και σήμερα θεωρεί πως η οικονομική διάσωση της Ελλάδας δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια στήριξη των γαλλικών τραπεζών που κατείχαν ελληνικά ομόλογα.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

ΟΟΣΑ: Κάτω από τη βάση το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα

25/6/2014

Με συνολική βαθμολογία 39,35 μονάδες, δηλαδή χαμηλότερα από τη βάση του 50, καταλήγει η Ελλάδα στην 29η θέση με βάση στοιχεία του ΟΟΣΑ για το βιοτικό επίπεδο μεταξύ 34 κρατών-μελών του. Η Ελλάδα τοποθετείται ανάμεσα στην Πορτογαλία και τη Σλοβακία, με επιμέρους βαθμολογία 0,7 στην εργασία και 3,8 στα εισοδήματα αντί του δέκα που είναι η υψηλότερη βαθμολογία. Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η υψηλή ανεργία. Όπως δήλωσε ο Ραλφ Αλτερ, επικεφαλής του ΟΟΣΑ σε θέματα δημόσιας διοίκησης και περιφερειακής ανάπτυξης, «αυτό που καταδεικνύουν τα στοιχεία αυτά δεν είναι μόνον πως η Ελλάδα παρουσιάζει τη δεύτερη υψηλότερη ανεργία ανάμεσα στα κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ, αλλά ότι σχεδόν το ήμισυ των ανέργων βρίσκεται στην περιοχή της Αθήνας».

Στην πρώτη θέση της κατάταξης των χωρών με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο βρίσκεται η Αυστραλία με συνολική βαθμολογία 67,85, στη δεύτερη η Νορβηγία (65,41), στην τρίτη η Σουηδία (63,57) και στην τέταρτη η Νορβηγία. Ο διεθνής οργανισμός αξιολογεί το βιοτικό επίπεδο των κρατών-μελών του, λαμβάνοντας υπόψη τις εξής οκτώ παραμέτρους: εκπαίδευση, θέσεις εργασίας, εισοδήματα, ασφάλεια, υγεία, περιβάλλον, κοινωνική συνοχή και πρόσβαση σε υπηρεσίες. Στην έρευνα αυτή του ΟΟΣΑ αξιολογούνται, επί της ουσίας, οι συνθήκες διαβίωσης σε 364 περιοχές που ανήκουν στα κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ, συμπεριλαμβανομένων 275 μεγάλων αστικών κέντρων, δηλαδή πόλεων με πληθυσμό άνω του μισού εκατομμυρίου ατόμων.

Η τελική βαθμολογία προκύπτει από την πρόσθεση των επιμέρους βαθμολογιών σε αυτούς τους οκτώ τομείς. Κάθε προαναφερόμενος τομέας στη ζωή και την καθημερινότητα των πολιτών αξιολογείται από το μηδέν μέχρι το δέκα (0-10). Κάποιες χώρες φαίνεται να διαπρέπουν σε συγκεκριμένους τομείς, ακόμη και εάν δεν ανήκουν στην πρώτη δεκάδα. Την υψηλότερη βαθμολογία στην εργασία κατέχει η Ελβετία με βαθμολογία 9,8. Θεωρείται, παράλληλα, η πιο ασφαλής χώρα μαζί με τη Νορβηγία και την Ισλανδία.

Στον τομέα του εισοδήματος, οι ΗΠΑ κατέχουν την κορυφαία θέση. Η Ιαπωνία στη 16η θέση, αν και δεν περιλαμβάνεται στην πρώτη δεκάδα κατέχει την υψηλότερη βαθμολογία στην υγεία. Παρομοίως, η Τσεχία έχει υψηλή βαθμολογία στην εκπαίδευση, αλλά εντοπίζεται στην 26η θέση. Στην κατώτερη θέση, δηλαδή την 34η, βρίσκεται το Μεξικό με βαθμολογία 15,26 και στην 33η θέση εντοπίζεται η Τουρκία με βαθμολογία 31,53. Παρατηρούνται, ωστόσο, βασικές διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες. Το Μεξικό βαθμολογείται με μηδέν στην ασφάλεια και η Τουρκία με 9,2.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Σόιμπλε καλεί την Γαλλία να προχωρήσει με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις

25/6/2014

Να επικεντρωθεί στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ζήτησε από τη Γαλλία ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Μιλώντας το βράδυ της Τρίτης στην εκπομπή «Tagesthemen» του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD ο Σόιμπλε ανέφερε ότι η Γαλλία έχει λάβει δύο παρατάσεις, ενώ έχει τις υψηλότερες κοινωνικές και διοικητικές δαπάνες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η Γαλλία τώρα πρέπει να δώσει έμφαση στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, προκειμένου να μειωθεί και η ανεργία», σημείωσε, ενώ διαφώνησε με την άποψη ότι στη Γαλλία ενισχύονται οι ακροδεξιές δυνάμεις λόγω της πολιτικής λιτότητας. Πρόσθεσε δε ότι η Γερμανία είναι πρόθυμη να στηρίξει την Γαλλία στην προσπάθειά της.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών υποστήριξε ακόμη ότι κανείς δεν θέλει την χαλάρωση των δημοσιονομικών κανονισμών και ανέδειξε ως βασική προτεραιότητα για την Ευρώπη την ενίσχυση των επενδύσεων. «Επιπλέον χρέη οδηγούν μόνο στην αναβολή των προβλημάτων, όχι στην λύση τους», τόνισε ο κ. Σόιμπλε.
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

ΗΠΑ: 46,1 εκατομμύρια άνθρωποι στα συσσίτια

18/6/2014

Τα συσσίτια επιτέλους μειώθηκαν από τα ζενίθ στην αμερικανική οικονομία, γεγονός που υποδεικνύει βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης σε σύγκριση με τα χειρότερα που εμφανίστηκαν λόγω της κρίσης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για τις ΗΠΑ, συνολικά έκαναν χρήση των συσσιτίων 46,1 εκατομμύρια άνθρωποι τον Μάρτιο, μέγεθος που είναι 4% χαμηλότερο από το ζενίθ του Δεκεμβρίου 2012, όταν 47,8 εκατομμύρια Αμερικανοί έκαναν χρήση της δωρεάν διατροφής.

Βεβαίως, η κατάσταση παραμένει δύσκολη, αν σκεφτούμε ότι πριν την κρίση, το 2007, μόλις 26,3 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τα συσσίτια.

Η μεγαλύτερη πτώση εκδηλώθηκε στις πολιτείες της Βορείου Καρολίνας, της Τζόρτζια και της Γιούτα.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Η "ανταγωνιστική υποτίμηση" στην ευρωζώνη

17/3/2014

Του Simon Tilford

Το ευρώ υποτίθεται ότι θα έθετε ένα τέλος στις ανταγωνιστικές υποτιμήσεις νομισμάτων, και μαζί με αυτό και στον «αθέμιτο ανταγωνισμό». Αλλά αυτό δεν συνέβη. Η Γερμανία συχνά απεικονίζεται (λανθασμένα) ως το θύμα των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων άλλων χωρών πριν από την εισαγωγή του ευρώ. Αλλά αντίθετα με τα στερεότυπα, η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Γερμανίας –η οποία λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές τάσεις πληθωρισμού στη Γερμανία και στους εμπορικούς της εταίρους- δεν αυξήθηκε στην πορεία προς την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος. Και έχει υποχωρήσει κατακόρυφα στη διάρκεια της 15ετούς ύπαρξης του ευρώ. Αυτό έχει δώσει στις γερμανικές επιχειρήσεις ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, τέτοιου είδους που υποτίθεται ότι θα εξάλειφε το ευρώ. Ακόμη περισσότερο, κανείς δεν πιέζει τη Γερμανία να κάνει τίποτα για αυτό. Στην πραγματικότητα, οι άλλες χώρες της ευρωζώνης ενθαρρύνονται να κάνουν το ίδιο.

Η Κομισιόν συντάσσει τους λεγόμενους «εναρμονισμένους δείκτες ανταγωνιστικότητας» για τις οικονομίες της ευρωζώνης (διάγραμμα ένα). Αυτοί είναι μόνο κατ’ όνομα οι πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των κρατών-μελών. Εμφανίζουν ότι της Γερμανίας υποχώρησε κατά σχεδόν 20% στο διάστημα από την αρχή του 1999 μέχρι το τέλος του 2011, προτού ανέβει λίγο στο 2012-2013. Ο κύριος λόγος για την πτώση στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της χώρας ήταν οι πολύ χαμηλές αυξήσεις των μισθών και ως εκ τούτου, ο χαμηλός πληθωρισμός. Οι πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες της Ισπανίας (και σε μικρότερο βαθμό) της Ιταλίας, αυξήθηκαν ραγδαία στις αρχές της δεκαετίας του 2000 αλλά έχουν υποχωρήσει από το 2008: της Ιταλίας είναι τώρα ελάχιστα υψηλότερη από ό,τι το 1999, ενώ της Ισπανίας βρίσκεται υψηλότερα περίπου κατά 9%. Η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Γαλλίας είναι στην πραγματικότητα χαμηλότερη τώρα απ' ότι ήταν το 1999 (ή με βάση την ανάλυση της Κομισιόν), η ανταγωνιστικότητά της έχει βελτιωθεί. Εν συντομία, οι ανισορροπίες της ευρωζώνης δεν έχουν σχέση με τα μέλη της λατινικής σχολής που επιτρέπει στο κόστος να ξεφύγει από τον έλεγχο, από ό,τι με τη γερμανική σχολή της μείωσης του κόστους.

Στο βαθμό που η βαθιά πτώση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας της Γερμανίας εντός της ευρωζώνης αναγνωρίζεται στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, παραδοσιακά αποδίδεται στην ανάγκη να αντιστραφεί η άνοδος της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας της χώρας στην πορεία προς την εισαγωγή του ευρώ. Οι γερμανικές επιχειρήσεις, με βάση αυτό το επιχείρημα, χρειαζόταν να επανοικοδομήσουν την ανταγωνιστικότητά τους μετά από το σοκ της επανένωσης, που οδήγησε στην πτώση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Το πρόβλημα με αυτή την ανάλυση είναι ότι δεν επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα. Το δεύτερο γράφημα παρακάτω εμφανίζει τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας στο διάστημα μεταξύ 1980-1998. Της Γερμανίας ήταν στην πραγματικότητα χαμηλότερη το 1998 από ότι ήταν το 1980. Υπήρξαν υποτιμήσεις στη Γαλλία στο διάστημα 1983-1984, και στην Ιταλία και στην Ισπανία μετά από την αποχώρησή τους από τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ERM) το 1992, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτές οι υποτιμήσεις ήταν εν πολλοίς διορθωτικές (σε απάντηση των κρίσεων υπερτίμησης των νομισμάτων) και μέχρι το 1998 οι πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες τους βρέθηκαν πάλι εκεί όπου ήταν το 1980. Στη διάρκεια της συνολικής περιόδου, η Γερμανία ήταν αυτή που είχε την πιο «ανταγωνιστικά αποτιμημένη» πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η Γερμανία τώρα έχει μια εξαιρετικά υποτιμημένη πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία (κάτι που δεν κατάφεραν ούτε η Ιταλία ούτε η Ισπανία πριν από την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος). Γιατί η Γερμανία δεν κατηγορείται για συμμετοχή σε μια ανταγωνιστική υποτίμηση, όταν γίνεται με τις Ισπανία και Ιταλία; Εξάλλου, η πραγματική ισοτιμία της Γερμανίας έχει υποχωρήσει κατακόρυφα σε σχέση με την μακροπρόθεσμη τάση της, όπου οι υποτιμήσεις της δεκαετίας του 1990 οδήγησαν την λίρα και την πεσέτα ξανά πίσω στις μακροπρόθεσμες τάσεις τους.

Ένας λόγος είναι η διαδεδομένη αντίληψη ότι οι χώρες της ευρωζώνης δεν έχουν πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες διότι όλες μοιράζονται το ευρώ. Έχοντας ως κοινό νόμισμα το ευρώ, οι αποτιμήσεις θεωρούνται αδύνατες. Μια υποτίμηση θεωρείται ως τέτοια μόνο εάν περιλαμβάνει μια κίνηση στις ονομαστικές συναλλαγματικές ισοτιμίες μιας χώρας, όπως όταν η λίρα και η πεσέτα βγήκαν εκτός του ERM. Αλλά όταν η υποτίμηση έρχεται ως αποτέλεσμα του χαμηλού πληθωρισμού (το οποίο ως αντάλλαγμα είναι συνήθως το προϊόν μιας χαμηλής εσωτερικής ζήτησης), θεωρείται ως «ανταγωνιστικό» κέρδος. Ωστόσο, η επίδραση σε άλλες χώρες είναι η ίδια: αντιμετωπίζουν μια απώλεια ανταγωνιστικότητας των τιμών σε σχέση με τις επιχειρήσεις που έχουν έδρα την χώρα στην οποία συντελείται η ανταγωνιστικότητα, και πωλούν λιγότερα σε αυτή.

Αντί να θεωρείται ως πρόβλημα και να κατηγορείται ως μια στρατηγική «θανάτου του γείτονα» (όπως συνέβη με την περίπτωση της Ιταλίας και της Ισπανίας), η Γερμανία έχει επαινεθεί για την επιτυχία της στη μείωση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας και οι άλλες χώρες της ΕΕ καλούνται να την μιμηθούν προκειμένου να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Επομένως, σε μια περίεργη αντιστροφή, η χώρα που προχώρησε σε μια ανταγωνιστική υποτίμηση, δεν βρίσκεται μόνο υπό μικρή πίεση να το αλλάξει αυτό, αλλά θεωρείται ευρέως ως σημείο αναφοράς για άλλους.

Αυτή η ταύτιση των πραγματικών συναλλαγματικών ισοτιμιών με την ανταγωνιστικότητα έχει υπάρξει καταστροφική. Μια πραγματική ή «εσωτερική υποτίμηση» αντίστοιχη με αυτή που εφαρμόστηκε από τη Γερμανία στην ευρωζώνη, έχει επιβλαβείς μακροοικονομικές επιπτώσεις διότι περιλαμβάνει την καταστολή της εγχώριας ζήτησης και μαζί με αυτή και του πληθωρισμού για μακρά χρονική περίοδο. Αντιθέτως, η Ισπανία και η Ιταλία γρήγορα επέστρεψαν στην ανάπτυξη στη δεκαετία του ’90 μετά από τις υποτιμήσεις τους, με αποτέλεσμα οι γερμανικές εξαγωγές σε αυτές τις χώρες να μην πληγούν. Εάν η Ιταλία και η Ισπανία επιμείνουν στις προσπάθειές τους να υποτιμήσουν τις πραγματικές συναλλαγματικές τους ισοτιμίες αντί να ανατιμήσει η Γερμανία τη δική της, το αποτέλεσμα θα είναι μια επίμονα αδύναμη ζήτηση στην ευρωζώνη, μια επιδείνωση των ήδη αποπληθωριστικών πιέσεων στην ευρωζώνη και περαιτέρω αυξήσεις στα ποσοστά χρέους.

Ενώ η Κομισιόν έχει επικρίνει το υπερβολικό και επίμονο πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας, δυσκολεύεται να υποστηρίζει ότι δεν θα είχε νόημα για τους Γερμανούς να παραχωρήσουν μέρος της «ανταγωνιστικότητας». Ωστόσο είναι αδύνατο για όλα τα μέλη της ευρωζώνης να απολαύσουν το αθέμιτο πλεονέκτημα μιας υποτιμημένης συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η σιωπηρή παραδοχή της Κομισιόν φαίνεται να είναι ότι όλες οι οικονομίες της ευρωζώνης μπορούν να προωθήσουν πραγματικές (ή εσωτερικές) υποτιμήσεις, αυξάνοντας τις εξαγωγές τους σε χώρες μη μέλη της ευρωζώνης και να οδηγήσουν την οικονομική ανάκαμψη σε όλη την ευρωζώνη. Αλλά υπήρξε ήδη μια μεγάλη στροφή στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ευρωζώνης, από έλλειμμα ύψους 85 δις. ευρώ (1%) σε πλεόνασμα σχεδόν 2,5% το 2013, καθώς το πλεόνασμα της Γερμανίας παρέμεινε πολύ υψηλό ενώ τα ελλείμματα των νοτιότερων κρατών-μελών συρρικνώθηκε. Πρόκειται για ένα επίμαχο ζήτημα το εάν το εξωτερικό πλεόνασμα της ευρωζώνης μπορεί να συνεχίσει να αυξάνεται: αποτελεί ήδη ένα μεγάλο βαρίδι σε μια εύθραυστη παγκόσμια οικονομία, από την οποία η ευρωζώνη με τη σειρά, της εξαρτάται ολοένα και περισσότερο. Επιπλέον, μια οικονομία με ένα μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα τείνει να βιώνει ανατίμηση του νομίσματος διότι η ζήτηση για το νόμισμά της ξεπερνάει την προσφορά αυτού, κάτι που τώρα συμβαίνει με το ευρώ. Ένα ισχυρό ευρώ θα πλήξει τη ζήτηση για τις εξαγωγές της ευρωζώνης, ιδιαίτερα τις πιο ευάλωτες στις τιμές, όπως είναι οι νότιες οικονομίες.

Η ευρωζώνη χρειάζεται την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Γερμανίας να αυξηθεί (δηλαδή, να αντιστραφεί το αθέμιτο πλεονέκτημα της Γερμανίας που έχει χαράξει εντός της ευρωζώνης), αλλά αυτό δεν θα είναι εύκολο. Η προσανατολισμένη στις εξαγωγές οικονομία της Γερμανίας, υποστηριζόμενη από την ικανότητα των κοινωνικών της εταίρων να εφαρμόζει τη συγκράτηση των τιμών, σε συνδυασμό με τη ραγδαία γήρανση του πληθυσμού, σημαίνει ότι θα δημιουργηθεί μικρός πληθωρισμός. Η γερμανική οικονομία αυξάνεται πιο γρήγορα από ότι η ευρωζώνη στο σύνολό της, αλλά το ποσοστό του πληθωρισμού στη Γερμανία είναι ελάχιστα υψηλότερο από αυτό της ευρωζώνης, εν μέρει εξαιτίας της πτώσης των πραγματικών μισθών το 2013. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν περαιτέρω επεκτατικές μακροοικονομικές πολιτικές.

Πρώτον, ένας συνδυασμός περικοπής φόρων εισοδήματος και αύξησης των δημόσιων επενδύσεων, θα τόνωνε την εσωτερική ζήτηση (και ως εκ τούτου τον πληθωρισμό) χωρίς να αποτελέσει απειλή για τη δημοσιονομική σταθερότητα: η χώρα έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα το 2013, με το αποτέλεσμα να είναι η μείωση του ποσοστού χρέους. Δεύτερον, η Γερμανία θα μπορούσε να αποσύρει την αντίθεσή της στην επιθετική πολιτική της ΕΚΤ, η οποία με τη σειρά της θα μπορούσε να αυξήσει την οικονομική δραστηριότητα και τον πληθωρισμό στη Γερμανία. Το πρόβλημα είναι ότι η δημοσιονομική στήριξη αυτού του είδους θα αντέβαινε τη συνταγματική αξίωση της Γερμανίας για ισορροπημένο ισολογισμό. Και υπάρχουν λίγες ενδείξεις ότι η Γερμανία θα αποδεχθεί επιθετικές κινήσεις από την ΕΚΤ για να αναθερμάνει την οικονομία της ευρωζώνης.

Από την πλευρά της, η Κομισιόν χρειάζεται να σταματήσει να προσδιορίζει την ανταγωνιστικότητα με όρους πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η ανταγωνιστικότητα που προσδιορίζεται με αυτό τον τρόπο, είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος: το «κέρδος» μιας χώρας είναι η απώλεια μιας άλλης. Εάν η ανταγωνιστικότητα σημαίνει κάτι χρήσιμο, αυτό είναι η παραγωγικότητα της εργασίας ή η συνολική παραγωγικότητα, και όχι η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία η οποία μπορεί να υποχωρήσει απλώς και μόνο διότι η συγκράτηση των μισθών πιέζει τη ζήτηση και οδηγεί σε αποπληθωριστικές πιέσεις. Τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη δεν μπορούν να εξαρτηθούν στην ΕΚΤ να έρθει να τους σώσει και να αντιμετωπίσει την αποπληθωριστική επίπτωση της τρέχουσας μάχης για ανταγωνιστικότητα. Θα πρέπει να απαιτήσουν από τη Γερμανία να κάνει το αδιανόητο: να απολέσει ανταγωνιστικότητα.

Πηγή

Η πρωτότυπη δημοσίευση εδώ. 

Διαβάστε περισσότερα »

Οι πολυεθνικές δεν θα μπορούν να «μεταφέρουν» κέρδη από χώρα σε χώρα

20/6/2014

Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ecofin) συμφώνησαν να κλείσουν το «παραθυράκι» που επιτρέπει σε πολυεθνικές να μεταφέρουν τα κέρδη τους από τη μια χώρα στην άλλη για να γλιτώσουν την καταβολή υψηλότερων φόρων.

Το Ecofin που συνεδρίασε στο Λουξεμβούργο συμφώνησε να προχωρήσει η μεταρρύθμιση αυτή μετά από μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων.

Αρκετές χώρες είχαν αντιδράσει επειδή φοβούνταν μήπως χάσουν φορολογικά έσοδα από τις εταιρείες αυτές.

Ανάμεσα στις χώρες που είχαν εναντιωθεί στην αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας ήταν το Λουξεμβούργο και η Μάλτα.

Σύμφωνα με την ΕΕ η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή κοστίζουν στις 28 κυβερνήσεις του μπλοκ περίπου 1 τρις ευρώ το χρόνο.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

800.000 παιδιά της ΕΕ έφτασαν στη φτώχεια

4/6/2014

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται με στόχο να βγάλουν την Ευρώπη από την κρίση έχουν οδηγήσει στη φτώχεια περίπου 800.000 παιδιά, διαπιστώνει με ανησυχία σε έκθεσή του ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.

Στην έκθεση επισημαίνεται ότι «τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, που μείωσαν δραστικά τη φτώχεια και προώθησαν την ευημερία την περίοδο που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν διαβρωθεί από τις βραχυπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις προσαρμογής». Σημειώνεται ακόμη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή που είχε στόχο να μειώσει το χρέος έχει αποτύχει να φέρει το είδος της οικονομικής ανάπτυξης που είναι αναγκαίο, ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

ΟΑΕΔ: Θα προσληφθούν στο Δημόσιο 50.000 άνεργοι με 5μηνα

2/6/2014

Θα ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες, η προκήρυξη των τεσσάρων προγραμμάτων κοινωφελούς χαρακτήρα του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ), για 49.761 άτομα. Οι ωφελούμενοι θα απασχοληθούν για πέντε μήνες σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου.

Η αμοιβή των απασχολουμένων θα είναι 748 ευρώ για ανέργους άνω των 25 ετών, από τα οποία τα 499 θα είναι καθαρή αμοιβή και τα 258 ασφαλιστικές εισφορές. Συνολικά, η αμοιβή του πενταμήνου θα είναι 3.470 ευρώ.

Για τους ανέργους κάτω των 25 ετών, η αμοιβή θα είναι 652 ευρώ το μήνα εκ των οποίων τα 427 θα είναι η καθαρή αμοιβή και τα 225 ασφαλιστικές εισφορές, ενώ η συνολική αμοιβή θα είναι 3.260 ευρώ.

Τα κριτήρια επιλογής είναι:

- Χρονικό διάστημα συνεχόμενης εγγεγραμμένης ανεργίας του ωφελούμενου ή του / της συζύγου με ανώτατο όριο τους 36 μήνες.

- Το ύψος του ετήσιου ατομικού ή οικογενειακού εισοδήματος.

- Ο αριθμός των ανηλίκων τέκνων.

Οι ωφελούμενοι οι οποίοι θα επιλεγούν, θα πρέπει να είναι:

- Εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, μέλη οικογενειών στις οποίες δεν εργάζεται κανείς και οι σύζυγοι αυτών είναι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ.

- Εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, μέλη μονογονεϊκών οικογενειών στις οποίες δεν εργάζεται κανείς.

- Εγγεγραμμένοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ νέοι άνεργοι, ηλικίας 18 έως 29 ετών.

- Εγγεγραμμένοι μακροχρόνια άνεργοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ.

- 'Ανεργοι πτυχιούχοι Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων πανεπιστημιακού και τεχνολογικού τομέα (ΑΕΙ-ΤΕΙ) εγγεγραμμένοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ.

Πηγή

Είναι μία εφαρμογή του ''εργοδότη της εσχάτης προσφυγής''. Γίνεται για να μειωθεί το επίσημο ποσοστό ανεργίας αλλά και οι μακροχρόνια άνεργοι.

Οι επίσημα καταγεγραμμένοι άνεργοι είναι 1 εκατ. 300 χιλιάδες. Οι 50 χιλιάδες που θα προσληφθούν και θα αντικαταστήσουν τους συμβασιούχους που είχαν προσληφθεί από τον Δεκέμβριο του '13, είναι περίπου 2.6%. Η κυβέρνηση μειώνει το ποσοστό ανεργίας τεχνητά αλλά και πρόσκαιρα. Η μείωση αυτή όμως, είναι πολύτιμο προπαγανδιστικό εργαλείο για να υποστηρίζει ότι ''βγαίνουμε από την κρίση και μειώνεται η ανεργία'', όπως έκανε και κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα για τις δημοτικές και τις ευρωεκλογές.

Διαβάστε περισσότερα »

Τέταρτη πολιτική δύναμη οι Αγανακτισμένοι της Ισπανίας

29/5/2014

Ήταν το απόγευμα της 15ης Μαΐου 2011, όταν χιλιάδες Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες πενήντα πόλεων της χώρας παραμένοντας εκεί για μήνες. Τρία χρόνια αργότερα, το "Podemos" (Μπορούμε), ένα κόμμα που αποτελεί τη συνέχεια του κινήματος, αναδείχθηκε η τέταρτη πολιτική δύναμη στις ευρωεκλογές.

Ήταν το απόγευμα της 15ης Μαΐου 2011, όταν χιλιάδες Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες πενήντα πόλεων της χώρας παραμένοντας εκεί για μήνες. Τρία χρόνια αργότερα, το "Podemos" (Μπορούμε), ένα κόμμα που αποτελεί τη συνέχεια του κινήματος, αναδείχθηκε η τέταρτη πολιτική δύναμη στις ευρωεκλογές.

«Το σύνθημα, τότε, δόθηκε από την οργάνωση Πραγματική Δημοκρατία Τώρα, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια, ο ένας ενημέρωνε τον άλλο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα 15-Μ. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης το είχαν προβλέψει. Όσο για τα πολιτικά κόμματα, δεν είχαν καταλάβει τίποτα», αναφέρει η El Pais και προσθέτει αναφερόμενη στο εκλογικό αποτέλεσμα ότι «ούτε αυτό το είχε προβλέψει κάποιος».

Το "Podemos", που καταγράφηκε στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τρεις μήνες, ύστερα από έντονες διαβουλεύσεις στο εσωτερικό του, δεν έχει κεντρικό πολιτικό συμβούλιο ούτε μέλη. Όμως συγκεντρώνοντς 1,2 εκατομμύρια ψήφους θα έχει πέντε ευρωβουλευτές, ενώ αν η τάση συνεχιστεί και στις βουλευτικές εκλογές του 2015 θα διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης.

Μέχρι τώρα, οι αποφάσεις λαμβάνονταν με ομοφωνία, εκπρόσωποι δεν υπήρχαν ή εναλλάσσονταν συνεχώς για να αποφεύγονται οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και τα μέλη της ομάδας απέρριπταν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Άτυπος επικεφαλής ήταν ο 35χρονος Πάμπλο Ιγκλέσιας, που σε σε ηλικία 14 ετών, στην Κομμουνιστική Νεολαία. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και πολύ γρήγορα άρχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και να λαμβάνει μέρος στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης.

Όπως αναφέρει η El Pais, μια σύντομη εκδοχή του διδακτορικού του λέγεται «Ανυπάκουοι». Ο Ιγκλέσιας μελέτησε το φαινόμενο των Ζαπατίστας, ίδρυσε οργανώσεις όπως «Νεολαία χωρίς μέλλον» και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Αντί να είναι ένας θεωρητικός της Αριστεράς και ακαδημαϊκός, κατέληξε ειδικός της πολιτικής επικοινωνίας και το κεντρικό πρόσωπο ενός νέου κινήματος.

Ο Ιγκλέσιας ταξίδεψε στην Ιταλία, το Μεξικό, την Ελβετία, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Χουαν Κάρλος Μονεδέρο, ένας από τους ιδρυτές και ιδεολόγους του "Podemos", υπήρξε για εννιά μήνες σύμβουλος του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

«Όποιος λέει πως θέλουμε να μετατρέψουμε την Ισπανία σε Βενεζουέλα είναι ηλίθιος», σημειώνει και συμπληρώνει ότι «θέλουμε να γίνουμε το κλειδί για τη συγκρότηση ενός ευρέος μετώπου όπως στην Ουρουγουάη, η γέφυρα ανάμεσα σε κόμματα και κοινωνικά κινήματα που θα μας επιτρέψει να επανεφεύρουμε τη δημοκρατία. Αυτό συνέβη στη Βολιβία, τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό».

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Το αντίο του Subcomandante Μάρκος

26/5/2014

Τέλος εποχής

Ο επικεφαλής των ανταρτών Ζαπατίστας, στο νότιο Μεξικό , που είναι γνωστός ως «Υποδιοικητής» Μάρκος , ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την ηγεσία της ομάδας. Σε δήλωσή του, είπε ότι δεν μιλά πλέον για λογαριασμό του κινήματος. Επιμέλεια Μικαέλα Κόλλια.

Παράλληλα,  πρόσθεσε ότι παραιτείται εξαιτίας εσωτερικών αλλαγών που έχουν λάβει χώρα  κατά την εικοσάχρονη πορεία των Ζαπατίστας, που αγωνίζεται για δικαιώματα των γηγενών πληθυσμών στην πολιτεία Τσιάπας, και αρνήθηκε τις φήμες που τον ήθελαν άρρωστο.

Ο Ραφαέλ Βινθέτε Γκιγέρ, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Υποδιοικητή Μάρκου, αναφέρει στην ιστοσελίδα των Ζαπατίστας: «Δηλώνω ότι ο γνωστός  ως επαναστατικός Υποδιοικητή Μάρκος δεν υπάρχει πια». «Η φωνή του Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης ( EZLN ) δε θα προέρχεται  πλέον από τη φωνή μου», πρόσθεσε.

Εδώ και αρκετό καιρό υπήρξαν φήμες ότι ήταν άρρωστος, αλλά ο ίδιος τις διέψευσε λέγοντας ότι τέτοιου είδους αναφορές είναι αναληθείς.

Απροσδόκητη Εξέλιξη

Η ανακοίνωση του ήρθε μία ημέρα μόλις μέρα από την πρώτη δημόσια εμφάνιση του ύστερα από μήνες απουσίας, όταν ο αινιγματικός αντάρτης, που έχει συνεχώς καλυμμένο το πρόσωπό του, παρευρέθη σε μνημόσυνο ενός άλλου βασικού ηγέτη των Ζαπατίστας στην Τσιάπας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της εμφάνισης, που ήταν η πρώτη ύστερα από απουσία μηνών, όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ του BBC στο Μεξικό, δεν υπήρξε κάποιο σημάδι της αναχώρησης του «Υποδιοικητή».

Αντίο για πάντα ή εις το επανιδείν, δεν είχε ποτέ σημασία

Ο Υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας ξεκίνησε το κείμενο της αποχώρησής του λέγοντας ότι, «μπορεί οι παρακάτω λέξεις να δημιουργήσουν στην καρδιά σας την αίσθηση ότι κάτι λείπει, ότι κάτι δεν κολλάει, ότι απουσιάζουν κάποια κομμάτια του παζλ. Ελπίζω, όμως, να κατανοήσετε όσα θα σας πω τώρα έστω και ύστερα από μέρες, μήνες, χρόνια ή δεκαετίες. »

Συνέχισε τον πρόλογό του τονίζοντας ότι, «στην απόφαση που κατέληξα δε με επηρέασαν καθόλου οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες μου από το κίνημα των Ζαπατίστας, για τους οποίους θα είμαι πάντοτε περήφανος. Δε με ανησυχεί η πορεία τους από εδώ και πέρα γιατί γνωρίζω ότι το επίπεδο εξυπνάδας τους είναι πολύ υψηλό. »

«Ο αγώνας μας δε ξεκίνησε το 1994 αλλά είχε ξεκινήσει χρόνια πριν, ως αντίσταση στο θάνατο και στην καταστροφή, στη στέρηση και στη ταπείνωση, στην εκμετάλλευση που δεχόμαστε όλοι από το σύστημα εδώ και αιώνες. Αυτό που ξεκίνησε για μας το 1994 είναι ο πόλεμος των χαμηλών στρωμάτων έναντι των καταπιεστών. Ένας πόλεμος, που γίνεται ανά  την υφήλιο, σε δρόμου, βουνά και πεδιάδες εις το όνομα της ανθρωπότητας και ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό», δήλωσε ο Υποδιοικητής Μάρκος.

«Αυτή η μάχη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό ήταν και θα είναι δική μας, όπως και όλων όσων ανήκουν στα χαμηλά στρώματα»

Συνεχίζοντας την αποτίμηση του αγώνα υπογράμμισε ότι:

«Ενάντια στον θάνατο, απαιτούμε τη ζωή.
Ενάντια στη σιωπή, απαιτούμε  τα λόγια και το σεβασμό.
Ενάντια στη λήθης, τη μνήμη.
Ενάντια στη ταπείνωση και την περιφρόνηση, την αξιοπρέπεια.
Ενάντια στην καταπίεση, την εξέγερση.
Ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία.
Ενάντια στην επιβολή, τη δημοκρατία.
Ενάντια στο έγκλημα, τη δικαιοσύνη.»

Παράλληλα, αναφερόμενος στην απήχηση αλλά και στην πολυπλοκότητα του αγώνα, είπε ότι,  «ο πόλεμος που διεξάγουμε μας έδωσε το προνόμιο να ακουστούμε, από γενναιόδωρα αυτιά και καρδιές που βρίσκονται κοντά ή και μακριά. Υπήρχε άγνοια και αδιαφορία και εξακολουθεί να υπάρχει, όμως καταφέραμε να προσελκύσουμε την προσοχή αρκετών. Στη συνέχεια, έπρεπε να ανταποκριθούμε σε ένα αποφασιστικής σημασίας ερώτημα: «ποιο θα είναι το επόμενο βήμα;». Ένα ερώτημα ιδιαίτερα δύσκολο καθώς γέννησε μια σειρά από πολλά άλλα σημαντικά ερωτήματα για το πώς θα οργανώσουμε τον αγώνα μας. »

Αναφερόμενος στο δύσκολο έργο των Ζαπατίστας, πρόσθεσε: «Θα έπρεπε να μετουσιώσουμε την Εξουσία έτσι όπως έκαναν άλλοι, σκύβοντας το κεφάλι, ή να ακούσουμε την καρδιά και την ιστορία μας παραμένοντας αυτόχθονες λαοί, θεματοφύλακες της γης και της μνήμης;»

Και δίνοντας την απάντηση μόνος του, είπε: «Στην ουσία του, όμως, το δίλημμα μας δεν ήταν ανάμεσα στο να διαπραγματευτούμε ή να πολεμήσουμε, αλλά ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή. Εμείς επιλέξαμε να χτίσουμε ζωή, αλλά στη μέση ενός πολέμου – που δεν ήταν λιγότερο θανατηφόρος.»

«Υπάρχει, όμως, μία αλήθεια και αυτή είναι ότι εδώ είμαστε για πάντα νεκροί, πεθαίνουμε πάλι, αλλά αυτή τη φορά για να ζήσουμε.  Αυτή είναι η πραγματικότητα.»

Σχολιάζοντας την εικόνα που πρόβαλλαν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, είπε: «Ενάντια στο καθεστωτικό σύστημα, που προσπάθησε με κάθε μέσο να με διαβάλλει και να με αφανίσει, έχω να πω ότι δεν κατάφερε να με αγγίξει ούτε στο ελάχιστο. Γιατί αν και δε το γνωρίζουν, είναι πολύ πιο εύκολο να πεθάνεις από το να ζήσεις. Και εγώ, που δε γνωρίζω από μαζικές μορφές επικοινωνίας και προπαγάνδας, αν μπορούσα να ορίσω το ποιος είναι ο Μάρκος, θα έλεγα ότι είναι ένα σύμπλεγμα ετερόκλητων στοιχείων.»

Και συνέχισε αναφερόμενος στους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να αποχωρήσει από τους Ζαπατίστας: «Σαν άτομο δεν είμαι πια απαραίτητος στο Κίνημα, γιατί κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ανήλθε μια νέα γενιά αγωνιστών που δεν έχουν ανάγκη από καμιά ηγεσία ή καθοδήγηση.»

«Το καινούριο στάδιο του ζαπατιστικού αγώνα είναι πλέον έτοιμο», ανέφερε ενώ διαψεύδοντας τις φήμες περί αρρώστιας δήλωσε ότι, «η αποχώρησή μου δεν ακολουθεί τη λογική των καπιταλιστικών συστημάτων οργάνωσης και δεν οφείλεται ούτε σε ασθένεια, ούτε σε εσωτερικές διαφωνίες αλλά συμβαίνει φυσικά, σύμφωνα τις αλλαγές του EZLN.  Ούτε άρρωστος είμαι ούτε έχω πεθάνει αν και με έχουν σκοτώσει χιλιάδες φορές. Είμαι ακόμα εδώ, όμως, και αν ενθαρρύναμε με την ομάδα τέτοιες φήμες ήταν για το γενικότερο καλό της.»

Στη συνέχεια, απευθυνόμενος στο κοινό τόνισε ότι, «είναι πεποίθησή μας ότι στον αγώνα μας δε χρειαζόμαστε κανένα ηγέτη, μεσσία ή σωτήρα. Χρειαζόμαστε αξιοπρέπεια και πολλή οργάνωση. Παρ’ όλα όσα λένε τα συστημικά μέσα προπαγάνδας, ο μεξικανικός λαός δεν έχει να επιλέξει ανάμεσα στον Γκορτάρι ή τον Νιέτο, τον Ομπάμα ή τον Πούτιν. Όσοι από εσάς κοιτάτε μόνο προς τα πάνω μπορείτε να συνεχίσετε να ψάχνετε τον ηγέτη σας και να σεβαστείτε τα αποτελέσματα των εκλογών. Μπορείτε πλέον να συνεχίσετε να ασχολείστε με το Game of Thrones, το Walking Dead, και για το αν το ποδόσφαιρο είναι άθλημα ή επιχείρηση». «Αλλά μη ξεχνάτε ότι όλα αυτά σας καθιστούν απλούς θεατές, παθητικούς καταναλωτές».

Τέλος, αποχαιρετώντας το ακροατήριο, είπε: «Ευχαριστώ τον καθένα από σας. Σας ευχαριστώ για τη διακριτικότητα σας αν και αμφιβάλλω αν πλέον μπορώ να εμπιστευθώ κανένα. Έχοντας πει όλα αυτά, δηλώνω, ότι η φωνή μου δεν εκφράζει πλέον τη φωνή Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης. Αντίο για πάντα... ή εις το επανιδείν. Όποιος κατάλαβε θα γνωρίζει πως αυτό δεν είχε ποτέ σημασία.»

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Βενιζέλος για έξοδο από το ευρώ το 2011

14/5/2014

Στα γεγονότα του Βρότσλαβ, αναφέρθηκε χθες Τρίτη ο κ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τηλεόραση του Alpha και στην Σοφία Παπαϊωάννου.

Συγκεκριμένα ανέφερε τα εξής:

«Να σας πω το εξής, όταν πήγα στο υπόγειο του ξενοδοχείου στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, με το φίλο μου τον κ. Βόλφκανγκ Σόιμπλε, το Σεπτέμβριο του 2011, πριν συμφωνήσουμε με το δεύτερο πρόγραμμα, και μου είπε ο άνθρωπος με πολύ μεγάλη ευγένεια «μήπως πρέπει να μετατρέψουμε το πρόγραμμα σε ένα πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ…«

« Και ο κύριος Άσμουσεν που τον συνόδευε τότε ως συνεργάτης του -εμένα με συνόδευε ο κύριος Ζανιάς- είπε «έχουμε και το σχέδιο έτοιμο, θα μπορεί να παίρνει ο κάθε πολίτης 50–100 ευρώ την εβδομάδα από τα μηχανήματα τα τραπεζικά, θα υπάρξει μία ομαλή έξοδος»».

Από τα λεγόμενα του κ. Βενιζέλου είναι ξεκάθαρο ότι ήδη από το 2011 η Γερμανία είχε συντάξει αναλυτικό σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, το οποίο περιελάμβανε και πλάνο για τον περιορισμό κίνησης κεφαλαίων, ώστε να αποφευχθεί η φυγή καταθέσεων (bank run).

Πηγή

Ο Ε. Βενιζέλος αποκάλυψε ότι η έξοδος από την ευρωζώνη θα ήταν ομαλή και ότι η ΕΕ θα την ''χρηματοδοτούσε''. Πέρυσι αποκάλυψε επίσης ότι ο Σόιμπλε του είπε ότι η έξοδος από το ευρώ θα χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ. (Πηγή) Ως γνωστόν, αν φύγουμε από το ευρώ θα πάρουμε 150 με 200 δις ευρώ όπως έχει δηλώσει ο πρόεδρος του συμβουλίου της Α. Μέρκελ. (Πηγή)

Στην ομιλία του στο 9ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που έγινε τον Μάρτιο του 2013, είπε τα εξής:

''Κάποιοι ανακαλύπτουν τώρα τα περιβόητα «λάθη» του ΔΝΤ και το ζήτημα της ύφεσης και της ακόμη βαθύτερης ύφεσης. Μα, αυτό ήταν, φίλες και φίλοι, πάντα το θέμα. Αυτό ήταν το αντικείμενο της σκληρής σύγκρουσης με την τρόικα στα τέλη Αυγούστου 2011, όταν η τρόικα αποχώρησε από το γραφείο μου στο Υπουργείο Οικονομικών ακριβώς γιατί δεν μπορούσαμε να δεχτούμε μέτρα που τροφοδοτούν διπλά την ύφεση και την ανεργία.
Τότε δεχτήκαμε προτάσεις να χρηματοδοτηθεί η «βελούδινη έξοδος» της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και τις απορρίψαμε. Και με αντίτιμο το περιβόητο ειδικό τέλος ακινήτων που εισπράττεται μέσω της ΔΕΗ, που απέφερε στα δημόσια ταμεία 2 δις ευρώ, έναντι των 14,5 δις ευρώ του πακέτου του Νοεμβρίου του 2012, φτάσαμε στη μεγάλη και ιστορική συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου του 2011.'' (Πηγή)

Διαβάστε περισσότερα »

Έτοιμος ο Ντράγκι να ρίξει ευρώ στις αγορές

25/4/2014

Αμερικάνικη συνταγή στην ΕΚΤ

Τουλάχιστον 4 όπλα έχει στη διάθεσή του ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, για να εφαρμόσει τη λύση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED) και να επιτύχει ποσοτική χαλάρωση, προκειμένου να «σκοτώσει» το «φάντασμα» του αποπληθωρισμού που πλανάται πάνω από την Ευρώπη και να τονώσει την ανάπτυξη.

Τα βασικότερα προβλήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας, τα οποία συνδέονται με τον αποπληθωρισμό που προέρχονται από τη σκληρή λιτότητα, είναι το ισχυρό ευρώ και η ισχνή ρευστότητα προς τις επιχειρήσεις. Η σκληρή λιτότητα είναι η συνταγή της Γερμανίας και γι' αυτό τώρα όλα τα «μάτια» στρέφονται προς τον Μ. Ντράγκι, επιζητώντας να χρησιμοποιήσει τις δικές του τακτικές και ενέργειες.

«Ο στόχος δεν είναι να υπερασπιστούμε την τωρινή μας θέση, αλλά να ενισχύσουμε τη νομισματική πολιτική μας. Για να εκπληρώσουμε αυτή την εντολή, το ΔΣ δεσμεύεται ομόφωνα να χρησιμοποιήσει συμβατικά και μη συμβατικά εργαλεία για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τους κινδύνους της υπερβολικά παρατεταμένης περιόδου χαμηλού πληθωρισμού», δήλωσε με σαφήνεια ο κ. Ντράγκι, ελπίζοντας παράλληλα αφενός να μειωθούν οι ενστάσεις των Γερμανών και αφετέρου να ενταθεί η υφιστάμενη πίεση για να... αναγκαστεί να δράσει.

Τα 4 εργαλεία του κ. Ντράγκι εντάσσονται στην κεϋνσιανή θεωρία και θα μπορέσουν να υλοποιηθούν αμέσως μετά (ίσως και τον ερχόμενο Ιούνιο) τις ευρωεκλογές, όταν θα αναλάβει η νέα διοίκηση της Ευρώπης.

Τα όπλα είναι:
1) Η αγορά κρατικού χρέους από την ΕΚΤ προκειμένου οι τόκοι του, πλέον, να είναι κάτω του 1%, 2) Η έκδοση ευρωομολόγων, 3) Η έκδοση ομολόγων για την υλοποίηση έργων (project bonds) και 4) Η ενίσχυση της εταιρικής ρευστότητας. Με αυτά τα όπλα η ισοτιμία του ευρώ αναμένεται να υποχωρήσει από το 1,4 στο 1,2, όπου οι περισσότερες οικονομίες της Ευρωζώνης μπορούν να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά και εξαγωγικά.

Ωστόσο, η Γερμανία αντιστέκεται σθεναρά μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, παρά το γεγονός ότι ο πληθωρισμός της Ευρωζώνης βρίσκεται σε χαμηλά 4ετίας και συγκεκριμένα στο 0,5%, με 8 χώρες να βρίσκονται είτε στο όριο του αποπληθωρισμού είτε ακριβώς... εκεί. Η ανάγκη για ποσοτική χαλάρωση αναγνωρίζεται από όλες τις χώρες, χαλάει όμως τα σχέδια της Μέρκελ.

Η Γερμανία συνεχίζει να βλέπει με «κακό μάτι» την αγορά κρατικού χρέους από την ΕΚΤ, ενώ η έκδοση ευρωομολόγου απορρίφθηκε από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα που πιθανότατα θα κερδίσει την ηγεσία των Βρυξελλών. Τα ομόλογα για την υλοποίηση έργων απαιτούν την ανάπτυξη ισχυρού εποπτικού μηχανισμού, ο οποίος δεν υπάρχει, αλλά εναλλακτικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ο υπάρχων μηχανισμός της ΕΕ για ΕΣΠΑ κ.λπ.

Ενα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εργαλείο είναι η χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας μέσω της τιτλοποίησης εταιρικών δανείων.

Η τιτλοποίηση εταιρικού χρέους αν γίνει σε σημαντική κλίμακα και με σαφείς όρους χρήσης της χρηματοδότησης μπορεί να έχει σημαντικά πλεονεκτήματα. Αυξάνει τη ρευστότητα και μειώνει το κόστος χρήματος για τις επιχειρήσεις. Επίσης βάζει φρένο στον αποπληθωρισμό και αυξάνει την κυκλοφορία του χρήματος.

Οποια λύση επιλέξει ο κ. Ντράγκι θα είναι λύση ποσοτικής χαλάρωσης και φαίνεται ότι ήδη δημιουργείται πίεση κρατών εναντίον της γερμανικής λογικής, στην οποία τώρα συνεισφέρει δειλά και η Γαλλία.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

''Κρυφό“ τρίτο πακέτο βοήθειας για την Αθήνα;

21/4/2014

Την άποψη ότι η «ευρωκρίση» δεν έχει ξεπεραστεί και ότι οι δανειστές δεν έχουν το θάρρος να πουν στους φορολογούμενους των χωρών τους ότι χάθηκαν τα λεφτά που δόθηκαν στην Ελλάδα, εκφράζει ο οικονομολόγος Τόμας Μάιερ.

«Ο συσχετισμός δυνάμεων έχει αλλάξει. Με το που θα λάβει την τελευταία δόση, η κυβέρνηση στην Αθήνα θα πάψει να συνεργάζεται (σ.σ. Deutsche Welle: με τους δανειστές), υποστηρίζει ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank Τόμας Μάιερ. Σε συνέντευξή του στο Focus Online, επισημαίνει ότι ποτέ δεν ήταν μεγάλος ο ζήλος των Ελλήνων να εφαρμόσουν τις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις και «στο μέλλον θα δούμε ότι αυτές δεν θα εφαρμοσθούν σχεδόν καθόλου». Και αυτό γιατί όπως υπογραμμίζει ο senior fellow στο Κέντρο Χρηματοοικονομικών Μελετών του Πανεπιστημίου της Φραγκφούρτης, «η Ελλάδα θέλει να ξεφύγει από τον έλεγχο της Τρόικας». Ο Μάιερ υποστηρίζει ότι οι χώρες της ευρωζώνης δεν έχουν πλέον κανένα μέσο πίεσης προς την Αθήνα προκειμένου να την αναγκάσουν να εφαρμόσει τις δέουσες μεταρρυθμίσεις, καθώς η ελληνική κυβέρνηση «έχει υπό έλεγχο τον προϋπολογισμό της, με την έννοια ότι δεν χρειάζεται νέο χρήμα για τις τρέχουσες δαπάνες της».

Όλα παραπέμπουν σε ένα ''κρυμμένο“ τρίτο πακέτο βοήθειας

«Περάσαμε το „σημείο χωρίς επιστροφή“ στην υπόθεση της Ελλάδας», λέει χαρακτηριστικά ο Γερμανός οικονομολόγος, προσθέτοντας ότι «θα έπρεπε να αφήσουμε τους Έλληνες στην τύχη τους όταν κατέστη πλέον σαφές πως το πρόγραμμα βοήθειας δεν έχει επίδραση». Ωστόσο, επισημαίνει ο Τόμας Μάιερ, «οι χώρες της ευρωζώνης αποφάσισαν το αντίθετο. Τώρα μπορούμε να ελπίζουμε μόνο σε ένα θαύμα. Οι χώρες της κρίσης θα είναι για πολλά χρόνια εξαρτημένες από την βοήθεια της ΕΚΤ».
Ο Τόμας Μάιερ δεν θεωρεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος. «Το ελληνικό χρέος είναι υπερβολικά υψηλό. Θα πρέπει να γίνει κάτι, αλλά οι χώρες της ευρωζώνης δεν έχουν το θάρρος να πουν κατά πρόσωπο στους φορολογούμενους τους ότι χάθηκαν τα λεφτά που δόθηκαν στην Ελλάδα. Αντ` αυτού θα μηδενίσουν τα επιτόκια των δανείων και θα παρατείνουν την αποπληρωμή τους στο άπειρο. Όλα παραπέμπουν σε ένα „κρυμμένο“ τρίτο πακέτο βοήθειας», αποφαίνεται ο Γερμανός οικονομολόγος.

«Τα ελληνικά ομόλογα είναι τα μόνα στην Ευρώπη που προσφέρουν κέρδος»

Ο Τόμας Μάιερ αποδίδει την πρόσφατη „έξοδο της Ελλάδας στις κεφαλαιαγορές“, στο γεγονός ότι η χώρα στηρίζεται από την ΕΚΤ και όχι στο ό,τι ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις. «Για τους επενδυτές είναι σημαντικό να εξυπηρετούνται και να αποπληρώνονται τα ομόλογά τους και αδιαφορούν για το εάν η χώρα αναπτύσσεται πραγματικά», υπενθυμίζει, προσθέτοντας σε άλλο σημείο ότι η μείωση των επιτοκίων συνέβαλε στην επιτυχία της πρόσφατης έκδοσης ελληνικών κρατικών ομολόγων. «Τα ελληνικά ομόλογα είναι τα μόνα στην Ευρώπη που προσφέρουν κέρδος», συμπεραίνει ο οικονομολόγος.
«Η κρίση δεν έχει ξεπεραστεί, καθώς σε καμία από τις προβληματικές χώρες τα δημοσιονομικά δεν είναι καθησυχαστικά. Μάλιστα, το ποσοστό του χρέους έχει αυξηθεί, η ανάπτυξη είναι αδύναμη και ο αποπληθωρισμός προκαλεί την αύξηση της πραγματικής αξίας του χρέους», εξηγεί ο Τόμας Μάιερ, επαναλαμβάνοντας ότι η κρίση απλά βρίσκεται σε ύφεση εξαιτίας των παρεμβάσεων της ΕΚΤ.

Πηγή Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα »