Η ανταγωνιστικότητα βελτιώνεται, ο τουρισμός χάνει έδαφος

2/4/2013

Ενα από τα «παράδοξα» της ελληνικής οικονομίας είναι ότι ενώ η ανταγωνιστικότητά της βελτιώνεται, ο πιο σημαντικός εξαγωγικός της τομέας, ο τουρισμός, γνωρίζει κάμψη της δικής του ανταγωνιστικότητας.

Ο δείκτης ανταγωνιστικότητας ταξιδιών και τουρισμού που δημοσιοποιεί το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) εμφανίζει την Ελλάδα το 2013 στην 32η θέση παγκοσμίως, δηλαδή τρεις θέσεις χαμηλότερα απ' ό,τι το 2012, που ήταν στην 29η θέση.

Σημειώνεται πως από πλευράς τουριστικών υποδομών η Ελλάδα βρίσκεται σε κορυφαίο επίπεδο (3η θέση παγκοσμίως μετά την Αυστρία και την Ιταλία), γι' αυτό και το WEF αποδίδει την κάμψη της ανταγωνιστικότητας στο γεγονός ότι οι οικονομικές αρχές της χώρας δεν δίνουν τη δέουσα σημασία στον τομέα, εν μέρει γιατί λόγω της οικονομικής κρίσης και της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας έχουν εξαντληθεί τα κονδύλια που διατίθενται στον τομέα του τουρισμού.

Ομως, είναι αυτός ο μόνος λόγος; Πώς είναι δυνατόν την τελευταία τριετία να έχουμε καλύψει στην οικονομία συνολικά τα 2/3 των απωλειών ανταγωνιστικότητας από το 1999 και το 2012 - έτος στο οποίο αναφέρεται το WEF- να υποχωρεί η ελληνική τουριστική ανταγωνιστικότητα;

Οπως και να μετρήσουμε τη συνολική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, το 2012 βελτιώθηκε έναντι του 2011 (κατά 1,1% βάσει τιμών κατανάλωσης, κατά 5,8% βάσει αποπληθωριστή ΑΕΠ και κατά 11% βάσει κόστους εργασίας). Τις μετρήσεις αυτές επιβεβαιώνει η υποτίμηση κατά 8% του ευρώ έναντι του δολαρίου αλλά και η άνοδος των εξαγωγών.

Κατόπιν τούτου, η κάμψη της ανταγωνιστικότητας του τουρισμού ίσως πρέπει να αποδοθεί -πέραν των μειωμένων κρατικών πόρων για τη διεθνή διαφήμιση και προβολή του- στην κοινωνική αναταραχή, το αίσθημα ανασφάλειας και τη δυσλειτουργία της οικονομίας (βλ. μεταφορές)

Πηγή.